mercredi 30 janvier 2008

Lo camin tòrt-AF

La fenèstra dubèrta sus una nuèch d’infèrn,

D’unes còps l’ostal craicina jos las auradas.

Udolon totes los diables al vent del desespèr

De causas desconegudas traversan son estelada ;

Lo talent es aqui , dempuèi tant de seradas

La mòrt tusta la pòrta, e pica las tempadas

Demòra l’espandi nègra, onte estajan las fadas ;

Que traparia per astre, se n’ avia d’abelum.

Seguis lo camin drèch segond son besalum.

Que se rosiga l’arma, se cordura los uèlhs.

Quitara pas jamai pus de renegar al cèl.

Se vira als capfoguièrs, sebelits jos las cendres ;

Plora e sosca aquel òme, per son amiga tendra.

Qu’i daissèt pas que la sal per las plagas.

Baste encara sas quitas mans alisèssen l’amiga !

La solesa ? Om sab pas, çò qu’òm mira, o ausis

Om se tracha quite pas de la frescor amara

Que te gèla lo còr dels pès dusca la cara.

D’escupir sa lenga mièja viuda, se podian

D’annadas que s’engana dins lo sèu falorditge.

Totjorn s’acantonar ambe son capuditge

S’amudir, o bredonèjar d’incantacions…

Venir aquèl òmenas que sacra contra Diu ?

Diga me onte n’es aquela Tèrra Blau ?

Que sa vida, renega, quand tot se desanèt.

Qu’alenar dabant un fuòc de lenha, atudat.

E contuhar aital, sens sentir la frescura.

De mormolhar de longa sas paraulas escuras

Alisar de sa pluma las garbas mirgalhadas

Que rajan sul papèl verge la tencha oblidada,

Entre que lo fial teunha de son asorança.

Entre la nuèch aluca d’uèlhs! los de son amiga !

En pensada son que. Per aviadar l’imatge fòl ;

Fisar al papèl las belugas de l’amor linde o nèci

Tal un masc se carrar de posar al pairòl ,

D’unes mots oblidats que dormon tota sa vida,

De son sòmi espelit, falord, de volontar,

Per la magia d’una fuèlha, e d’un simple gredon.

De trapar sa dicha, un poton , sa pèl blanca ;

Raisve eternal, dins l’escura alba dusca

A las frasas vanas, bufadas de l’ amor enfugit.

Que s’en va, lo poèta besson de son oblit.

Sul camin grand que traça cap al fins fons.

Vòl pas se descansar praqu’ò cerca la font.


AF

samedi 26 janvier 2008

L'argent fa pas lo bonaür mas... LO CACA 40


Per decision estatala lo ric dèu recebeire 15 milliards d'euro de remèsa sus las talhas cada an.
Per decision governemantala , DE SENESTRA O DE DRECHA ( e per trancas de 300 milliards cada còp) e de seguida en seguida la privatisacion de EDF GDF , ASF ELF RENAULT PECHINEY BANCA, e autres que la lista ne's inagotabala. Se tròba que las entrepresas del CAC 40 venon d'amassar quicòm coma cent milliards de beneficis en 2007. Cò qu'al passatge es un pauc mens que 2006. E mens que 2005.
Que tre qu'aquel argent dintra pas mai dins las caissas de l'Estat e ben MANCA...... dicha de capòrc.
E que coma consequencia pods trabalhar mai per ganhar mai , quand l'argent se fa la "valdòcha".
Se dintravan aquelses beneficis, alara n'i auria pas pus de deficit de la secu, o de las caissas de retiradas , o dels investiments dins la recerca; dins l'educacion, pas pus que de burre al cuòl coma n'i aguèt tant e mai dins lo darrièr tangò de Paris. Mas es un autre subject....
Tant se fa que quand trobem un paure bogre que capitèt de placar 40 milliards e de ne'n perdre pas que 5 ; e ben nos i cal levar lo capèl. Que nosautres ciutadans onèstes e desabiaissat , jamai foguèrem estat capablas o simplament pron colharduts per n' amagar per un liard.
E quand òm vei tot çò de davant , cal ben dire que l'eisemple tomba denaut.
Senon consi sonar tot aquel argent de las societats privatisadas. Senon coma tirat del ben comun , près a la populacion trabalhadora e ara donat als borsicotaires amics.
Lo monde es pas de creire .
Deman sai que nos diran qu'avem perdut una centrala nucleari, o un ministre, o que vai te'n saber que lo papa es a mand d'autorisar los preires d'èstre polidgame .... Mas saique o son ja?
Ne vos cal ne'n rire per ne pas plorar.

mercredi 23 janvier 2008

Ont sètz passats amics?


Los amics.
Aviai maites amics;
Joves èrem e rics
De nòstre bèl amor.
de nòstre bèl amor.

D'argent n'aurèm pas cap;
Quand sautaran los taps;
De nòstre bèl orgulh;
De vòstre bèl orgulh.

Pica pica relòtge, pica pica talent;
Farem pas de reboge
Soi encara un nen.
Un nen..

Uèi un rossinhòl dis;
Ambe son parladis;
Lo mèu sovenidor;
Lo mèu sovenidor.
Aimi melhor lo creire;
Deman vòli lo veire
Sul mèu ajocador;
Sul mèu ajocador.

Pica pica relòtge
Pica pica talent;
Farèm pas de rebotge;
Soi encara un nen;
Un nen.

Ont sètz passats amics;
Del costat enemic;
Temps bèl es acabat;
Temps bèl vos a cambiat

Pica pica relòtge;
Pica pica talent;
Farem pas de reboge;
Soi encara un nen.
Un nen.

AF

lundi 21 janvier 2008

Quand lo liberalo capitalisme pluma los galinons


Dempuèi lo temps qu'i fasia Maria ; que disia a son tendre de se metre dins l'aire del temps, de crompar un ordenator , de cercar de longa quicòm de nòu, de s'adaptar al biais moderne . Que lo secret de la capitada dins nòstre mond mondialisé èra simple ; se plegar , se flexibilisar , se contorsionar de longa . Coma aièr nos mostrèron lo secret de la baissa dels prètz dins las grandas susfacias alemandas.
Nos diguèron sus la 6 . En Fancia l'obrador , la caissièra , lo maçon son tròp cars pagats . I a pas de segret . Si lo monde es mens pagat , e ben las causas de vendre seran mens caras . E si lo mond trabalha encara mai sens èstre pagar mai que çò que tocavan davant d'o far , e ben las prètz van baissar.
D'unes diron qu'ambe los beneficis del sol CAC 40 ... i pas pus de deficit , de la secu ... de l'estat..... de las caissas de retiradas . Mas aquò's pas la question? Son pas que renegaires e companhia ....
Aital parlava Maria. E d'un biais son espos que sonava Riton , i venguèt a las idèas novèlas .
Ambe las pichonas economias qu'avian estalviadas entre cinquante ans de trabalh , crompèron d'accions . Aquò se debanava a la debuta de Genièr. Ne'n crompèron per 10000 euro .
Maria se trufava de Riton afogat de las corbas. Tot montava . Dusca quatre jorns passats.
Ajèron pas lo temps de vendre que sabian consi far.
Al cap de la setmana ne demorava pas que la mitat. E lo lendeman i avia pas res pus.
Maria li diguèt qu'èra pas gaire aluserpit . E Riton o prenguèt mal. Sortiguèt lo fusilh... E tuèt la Maria. El que l'aimava e qu'auria donat la sia vida , mas suportèt pas quand l'insolentèsse...
Tot aquò faguèt un bel article dins la Despacha que parlèt d'un drama de la demencia senil...
Es per aquò que lo Riton cal far plan atencion de pas li parlar de borsicotar. Que senon ven missant...

jeudi 17 janvier 2008

Es sus la talvera qu'es la libertat....


A Nio Iorq .... Imagine J Lennon
.......las carrièras son bilingues e l'espanhòl reconegut qu'es tan parlat que l'englès.
Brèu es vertadièrament lo mesclum cultural. Tele, escòla, carrièras , sinhaletica, metro ,bus.
Lo franchouillard parisenc compren pas brica que lo mond d'aici ten lo drèch de parlar la sia lenga.
An pagat e pron ambe mantuns autres , Bretons , Catalans ,Bascs ,Corses, Arabis , Negras d'AOF o d'AEF, creòls .... e los occitans. Per que qu'an pagat de la lor vida entre mantunas guèrras que la França mai d'un còp impausèt a l'Euròpa, al monde , al nom de sa grandor, coma dison ambe de tremolaments dins la votz. Son mòrts . An donat çò de mai car: la vida.
L'an donada per la França , es a dire las valors de la(s) revolucion(s).
Libertat , egalitat , fraternitat.
L'an pas donada d'en primièr per parlar françès , l'an donada per èstre liures , frairenals e egals.
Lo jacobin rasona coma un tambor quand a quicòm pròcha dis d'un biais aluserpit , lo françès aima la saucissa, aquel mond aima la saucissa; donc aquel mond es françès .
E ben non.Es pas per aquesta rason que sèm françèses mas per que sem proprietaris del luòc ....
Avèm pagat l'ostal , la cor , la rota e lo demai.
Es çò nòstre. Es nòstre ben.
Sèm françèses per qu'ambe tot la sang vojat de pertot , al nom mantuns còps los nòstres aujòls nos an ganhats lo drèch de nos sière onte volèm, nosautres tanben dins nostre cadièral , al canton e de parlar la nòstra lenga. E avèm ganhar lo drèch de lo dire dins nòstra lenga... Sens aber a nos demandar se qualqu'un se sentis vergonhos.
Coma totes los d'aquelses païses qu'an donat lor vida per la libertat.
França dèuria aculhir a quicòm pròche 160 millions de personas victimas de las guèrras e de l'esclauvatge .
Seria que justicia.

Aici avèm lo drèch de parlar nòstra lenga, mas tanben de l'ausir , e de la veire , tant que l'anglès qu'es de pertot, a la tele , a l'escòla, e dins lo pus pichon jornalet. Al temps de la centralisacion avèm pagat lo metrò de Paris, e los periferics, e lo demai que fa qu'aquela region que sanhèt lo demai del païs es l'una de las mai ricas d'Euròpa. Tota la joventut mièjornala i devia "montar".
Aquò's lo Debre, lo Barre, la drècha coma l'esquèrra qu'i fasian tant e mai . Tot devia" montar" a Paris per contraròtle, per ne tornar dabalar digerit e autorisat.
Tot just se lo tren te menava pas drèchament, los molons de "provincials" sus la plaça
de l'Estela, près de l'Elisea, per la prèsa del trabalh. Coma vesia plan que desertificavan lo païs es aital qu'aguèron l'idèa del camp del Larzac. Après foguèt lo Pompidou que nos creèt un bronza cuòl sus la mediterranèa.
Aquel esperit centralisaire totjorn viu, fa qu'aici a Mureth la causida d'unas salas de cinema , encara uèi es decidada a Paris. Que la causida d'una autorota es causida a Paris . E que fa qu'ambe tot aquel centralisme aquela capitala crèba de laguia .
Cò qu'es normal de veire que totes los parisianistes ne'n son qu'a badar las noveltats vengudas d'America.
Qu'òm pas escanar de longa la diversitat e esperar que la vida espeliguèsse plan.
Benlèu qu'un jorn ........ Mas pareis qu'an pas encara comprès.... O alara espèran totjorn que las lengas crèban dabant de gingolar sus las civilisacions mortèlas, e de crear de musèus per mostrar al monde consi pren sonh de nosautres....

mardi 15 janvier 2008

Le Monde.fr : Langues régionales: l'UMP reporte le débat après les municipales

L'UMP es sus la meteissa linha que lo FN.
L'UMP vòl far dintrar dins la constitucion , lo texte de la constitucion euròpènca. Lo meteis que foguèt refusat per 53% dels françèses. Es important d'escotar las recomandacions euròpèncas, privatisar los servicis publics , . Que i a mai de 80% de leis euròpencas.
Es important l'Euròpa per tot coma dison a Frantz Kultur levat........ per las lengas regionalas.
Brèu la França se pren la lei que vòl e renega per los drèches fondamentals qu'apara a l'estrangièr.
La França es vertadièrament la reina de la democracia . La republica de las letras .... mòrtas.

Le Monde.fr : Langues régionales: l'UMP reporte le débat après les municipales

lundi 14 janvier 2008

Eureka Euròpa


Merce al rei d'Arabia Saodita. Aqui s'explica la rason , lo discors , e los mots diches per lo nòu president quand anèt se desencusar davant totas las amassadas dels congrès e dels senators americans.
Francia es de retorn
.
Miladio avèm mancar una guèrra. La que ven sera per nosautres los franchouillards manjaires de reinetas se faran traucar la pèl mai que los autres per mostrar coma sem faiòts.....
Es pas sonque un renegament, es mème pas un renegament, es la reconeissença que sèm pas rès. Sarkosy se desencusèt del falorditge de Chirac quna vergonha!!! Gausar de dire qu'una guèrra es inica , qu'òm i va just per trapar lo petròli. Que i a pas pus d'armas de destruccion massivas que de pianòs que pissan . La joventut saberuta e acarnassida d'argent e totes los afaristes que sortisson d'HEC o de l'entrepresa, pòdon pas e vòlon pas comprendre qu'òm poguèsse s'opausar al rei de la planèta Tèrra.
Milhor los françèses van trobar qu'es adrèch d'adralha un pauc de los milliards que dormisson dins las bancas americanas e de minjar son capèl.. Pareis que los petrò-dollards nos salvèron d'una cabuçada borsièra. Es que saurem un jorn per que l' avèm escambiat? La libertat. La dinhitat? Lo drèch de parlar?
En retorn la Françia tornèt cargada de susvèlhar los païses de la mar mièjterranenca. Aquò lo prètzfach. Es per aquò que subte l'Argèria envejèt se passejar la Russia pel contracte de gaz. Cadun son ròtle. Blair passa la man. Es als françèses ara de jogar la canhòta. E de lecar la man del mèstre.
Avèm lo fuòc vèrd. Los milliards plouran. Per que ne'n plorarian?
La malastrada es levada. Mas lo desanant ven. La Françia es pas pus a la crida de las nacions. Sufisia de plegar l'esquina. Avèm fach lo dòl de la nòstra indepedencia. Mas es qu'aviam encara una independencia?
E lo "mièjorn es a dire l'Occitania " un còp de mai es cocufiada. Mas benlèu que l'Occitania i trapara l'idèa d'un astre. L'Occitania benlèu aligada a la Catalonha pòd far quicòm per crear un monde mai just. Levat Paris , aquo's l'Occitania que sempre se diguèt laïca , que portava sa votz als radicals d'esquèrra , puèi als socialistas . Totjorn nosautres foguèrem asetats de libertat mai que los autres pòbles de l'exagòna. Ara tot aquel espèr dèu rajar, totas aquèlas granas dèvon d'espelir.
La Françia del nòrd es pas mièjaterranenca. Es nos Occitans que fasèm un pont devers l'Africa.
Pareis que lo Blair vendra lo primièr president de l'Euròpa . Aital Euròpa e Usa maridats estrèchament podran matar lo monde .
Mas crènhi plan que l'Euròpa dels pòbles siaguèsse a mand de s'estavanir.

samedi 12 janvier 2008

Municipalas . La fòrça es en nosautre


Aqueste matin , me soi agradat de me passejar sul mercat. Oc èra pas son que una simple passejada qu'èrem aqui per donar de papèls , al subjèct de la candidature del nòstre porta-paraula: Cristofe .
Se trobèt qu'èrem mai de quatre tièras a far aital.
I avia los alters mondialistes, los socialistes, los revolucionaris extrèmes e nosautres.
Fasia bèl temps qu'èra pas arribat.
Lo mond pareissia preissat, mas sosrisents. Foguèt rare que de monde nos aganta.
Es que las causas serian a mand de tornar?
Sabi pas, mas ieu crèsi que las gents an enveja de quicòm mai...
Visca Occitania .

mercredi 9 janvier 2008

HIP HIP HIP HIP URAHI


Na l'avètz . L'imagte es sai que pichona , mas i podètz veire clarament lo païs sens nom que se sona l'OCCITANIA.
Avètz aqui çò que l'Euròpa vei. Es a dire un patchwòrk de pòbles que cal sortir d'un nacionalisme estrèch, que faguèt de longa de millions de mòrts .
L'ai trobat a l'adreiça : http://www.eurolang.net
O disi per los que disi que volon pas d'una occitania estat, alara que ne'n es pas question, que volon pas de la sang de las nacions. En oblidant que las grandas nacions sanguinaires contunhon d'impausar la lor idèà acarnassida sus l'astre de pòbles pichons qu'an pas jamai ren fach de mal.
L'Occitan es lo sol e unenc pòble somès a una crosada. La gleisa e lo Rei de França aligats per nos tuar, nos roïnar e nos panar. E serian nosautres los copables? Agatchètz aquèla mapa e veirètz que malgrat totes los messorgas de l'estat jacobin ; sem encara vius.
A la fin de l'annada nos tombèt una autra bona novèla : la region Mièjorn Pyrenéas vòtèt l'esquèma director per l'occitan , que de segur va donar la caganha , o puslèu la foira (coma volètz) als jacobins de drècha e d'esquèrra .
Per veire la video de Monsen Pech lo responsable d'aquel esquèma vos cal seguir lo fial :

www.midipyrenees.fr

  1. institution
  2. l'organisation
  3. les assemblées plénières
  4. assemblée plénière du 20 décembre 2007
  5. voir la vidéo
Bona escota e visca l'Occitania.

lundi 7 janvier 2008

USA Primaris

Obama davant Clinton e totes de s'esbalaudir d'un tal miracle de la "democracia" americaine. Levat que lo darrièr president es pas lo qu'obtenguèt lo mai de vòts, e que nos a condusit a un monde que peta de pertot. Poutine es pas elegit democraticament , fa pas de dobte, pas brica per la còla de jornalistes françès.
Brèu l'escòla françèsa UDR-RPR-UMP del jornalisme e los lècas cuòls del poder , del moment, sautan coma de cabrits...
Mas ara lo mond crese pas pus ren de ren.
Lo melhor candidat per la drecha es un............. noir , ..........e après lo melhor candidat es una femna. Es en camin. Aquò's pas ieu que lo dis; son las societats de comunicacion.
Coma per astre , pareis Obama monta mai que mai, e qu'es a mand de s'impausar. Se manca i aura totjorn la Clinton per ....perdre un fums de vòts ambe totes los religios , machistes e autre de la mitat mièjornala del païs.
Las estudis provon qu'aura pas gaire de vots dins lo "Sud Prigond" e lo Middle West.
La drecha als USA a vertadièrament mai de mejans que l'esquerra...
Mas se Obama capita e ben l'aura pas panat... la sia victòria

samedi 5 janvier 2008

Joan Bodon. Las Domaiselas


Lo cocut de Lavanesc.

Lo vilatge del Lavanesc, entre Visèrt e Valadèla, uèi es abandonat, e mai la gleisa qu'un còp èra i venaian asorar la man de Santa Marta.
Es al Lavanesc , après la guèrra de setanta , qu'èra nascut Josèp Rovièr , d'una familha onorabla e pro coneguda d'aquèl temps . Son paire se disia proprietari perque logava sas tèrras a de borièrs . Tocava tanben qualque renda.
Josèp anèt a l'escòla del Lavanesc probable, puèi estudièt dos o tres ans a Rodès a cò dels fraires de Camonil . Tornet al seu ostal amb una bona instruccion per l'epòca. Aprenguèt pas ni mai ni mens a trabalhar. Comptave viure rendièr coma son paire.

Passèt son temps. Caçava pas, pescava pas. Sabia pas solament cercar los mossairons . Se passejava. Mancava pas una fièra : ni per vendre ni per crompar mas per agachar. Seguia tanben las vòtas. Dançava pas jamai. Badava . A pro pena se parlava ambe las gents . E fugissia las filhas per ne somiar la nuèch.
Degun sap pas ni cossi persué se sentiguèt poèta. A cada pesquièr cal son escampador. S'escampèt, el , en vèrses. Comencèt de soscar puèi d'escriure sos primièrs poèmas:
"Sul camin de Montespina,

De Montespina al Lavanesc,

Cercavi la mia cosina.

Era per un matin fresc..."

Imaginava de sornetas per cada vilatge que coneissia:
"A Espin pican lo rasim...

A Monrtespina viran l'esquina...

Al Lavanesc cargan lo desc...

A Sauvespina lo plonjon sus la tina..."

Mas sos poèmas pus secrets èran per la cosina:
"Canti la mia cosina

Lo jorn coma la nuèch.

Es ela la pus fina,

La vòli disn mon lièch..."

Aquela cosina, Josèp la podia cercar e cantar. Mas existissia pas . Los Rovièrs avian pas cap de filhas dins la parentat.
Josèp passèt lo conselh: tirèt al sòrt coma se disia encara. Partiguèt pel regiment . Pas luenh , a Rodès solament : tres ans a Santa Catarina. Aqui benlèu coneguèt per de bon qualque cosina coma èra la costuma dels soldats, d'aquel temps...
En tot cas es alara que son inspiracion virèt. Se metèt a cantar lo vin:
" Al regiment cent vint e dos

Quantes sem de braves garçons ?

Estimam mai los pintons

Quelos potons..."

O encara
"Demandarem de vin

remandarem la filha

Es lo sang del pepin.

En esperant la quilha

Demandarem de vin..."

La quilha venguèt. Josèp tornèt al Lavanesc. Sos parents, que se fasian vièlhs , parlavan de lo maridar. Finiguèt per los escotar e se maridèt.
La femna que li causiguèron s'apelava Ermina. Sortissia d'un convent que ne l'avia tirada exprès. Una catamiaula. Josèp coneguèt pas solament s'èra piucèla. Mas praquò ne'n foguèt fòl.. Per el tot sol l'amor d'una femna! Li semblava que ne veira jamai lma fin. Al lièch o quant èra vestida, pel sòl dins los lençòls se podia pas passar d'ela.
" Ai fach l'amor un còp de mai.

Que te tròbi polida!

Agrada me , t'agradarai:

Aital tota la vida..."

Podia cantar, el , la sia cançon novèla. Ermina a pron pena se l'escotava. Totas aquelas cançons e patès èran per ela son que de colhonadas. Aqueles mots :" colhons " e " colhonadas" los cresia plan innocents.
(per escotar la seguida clicatz aqui dessus)
Se Josèp se languissia pas al Lavanesc , Ermina se languiguèt lèu e mai tombèt malauta . Del còr , del cap, de l'estomac , tantes de cases per anar trobar lo mètge vièlh de Montespina que se contentava de capejar o alara los doctors joves de Rodes que marcavan pro remèdis de crompar.
Mas los remèdis garisson pas gaire la languina. A Ermina , qualqu'un li conselhèt las aigas. Tota sola partiguèt far una cura a Banhòls. E mai se'n trobèt plan. E mai ne'n faguèt una autra a Lamalon. Mas una cura dura pas.
Ermina assagèt los pelegrinatges , non pas a Cenhac mas a Rocamador , un còp a la Drecha . Es a Lorda que volia anar. E mai i anèt ambe lo tren , son que son Josèp l'acompanhèt . Tanben i aguèt pas de miracle. La languina demorèt. Puèi Ermina se caissegèt ambe la bèla maire e lo bèl paire i se metèt.
Josèp e mai aquò lo cachava , s'imaginèt de sortir del Lavanesc. Anèt trobar Monsen Caussanèl , deputat e consòl de Sauvespina, per i demandar una plaça dins l'administracion.

Monsen Caussanèl s'adrecèt ont coneissia , es a dire a la companhia dels camins de fèrre , e Josèp foguèt engatjat coma contrarotlaire sus la linha de Tolosa a Nimes . La companhia li fornissia un lotjament a Besièrs.
E Josèp e Ermina dons partiguèron pel Païs Bas. Josèp contrarotlava , ambe son gisclet , d'un vagon a l'autre . Ermina a Besièrs se passava la languina . Coneguèt lèu las gents que li calia . E mai qualque director de la companhia. Si ben tant que Josèp foguèt cargat de contraròtle de nuèch . Partissia lo ser. Tornava lo matin. E lo jorn se dormissia . A pro pena se vesia Ermina. Aquò durèt fins que la vejèt pas mai. Era partida. El ça que la i metèt mai d'una setmana per se'n trachar... Amb qual se n'èra anada? Amb un autre òme per començar, que d'autres l'amassarian.
Josèp esperèt sens dire res a degun. Li semblava pas possible d'èsser abandonat... Ermina anava tornar...
Es el que se'n tornèt al Lavanesc. Dermissionèt de la companhia. Vendèt sos mòbles de Besièrs . Gardèt son qu'una mala per prene sa farda e sos vestits e mai qualques sfieèches femenins qu'Ermina avia daissats.
Al Lavanesc se saguèt lèu que Josèp èra tornat a cò del papà e de la mamà , sens femna, qu'èra cocut , cocut Josèp. E lo cocut lo sonèron, lo cocut del Lavanesc. Aquel escais lo devia gardar tota sa vida...
Passèt mai d'un an sens gausar sortir de l'ostal. Sa quita maire cresia qu'anava , el , pèrdre la rason e venir fat ... E lo vodèt , al Còr Sacrat de N.S Jesus Crist, lo Còr Sacrat enromegat d'espinas , perque Josèp parlava res que de fissals. Cò que lo sauvèt : d'escriure de poèmas.
"Que me pong aquela espina

Cada còp que pica mon còr!...

De que t'aviai fach , Ermina?

Dins mon cap trabalha lo tòr..."

A dich d'esponchas Josèp s'apasimèt :
"Ermina,

Pè de galina

Meti la mia dolor

Dins la topina.

Ermina,

Ròsa canina,

Coneissi la flairor

Del vin de tina..."
E Josèp se tornèt passejar d'una fièra a l'autra. Las gents quand lo vesian sul fièral qu'agachava disian : " Aqui lo cocut del Lavanesc que sosca qualques verms ..."
Que sabian , las gents , de vèrms o de vèrses ?
Tanben , Josèp es a las fièras de Rodes que mai s'agradava. Ne mancava pas una. Per i anar partissia lo jorn de davant e tornava son que l'endeman. Dins Rodès coneissian pas tant per son escais coma a Montespina. Se sovenia del bon temps de la casèrna Santa Catarina. Tornava far lo torn de las aubèrgas de las bonas ostessas . E las cosinas , qual sap?

Lo sèu paire moriguèt . Josèp auria degut en tant qu'eiritièr s'apelar "Monsen Rovièr" mas demorava "lo Cocut".

mercredi 2 janvier 2008

Ganhar pus ? De qual drech?

Adiu.
I a una mesada o doas; vejèri un savantas trufandèl , esclairat d'un premi nobel que parlava coma un libre. Un savant croata se me sovèni plan. Parlèt una miètga orada a la television d'internet , una discutida en fòrma de conferencia confidentiala dempuèi la Sorbona, qu'acrancèt pas gaire los jornalistes. Que los paures son totjorn aprèp Carla. Escotava que d'una aurèlha , mas dempuèi que l'ausiguèri que sa discutida me vonvonèja encara pel cap.
L'òme saberut lo cresèguèt un pauc trufaira. Mas se trufava pas e me faguèt soscar.
Lo genetician parlava de la necessaria e inagotabla diversitat culturala, e que la natura pòd pas que donar lo pièger e lo melhor , e que faltara totjorn , aquò's perque las doas partidas son ligadas , lo pièger estant pas que la contra partida bessona del melhor.
Lo sèu premi nobèl , lo recaptèt per la gracia que faguèt de la reparticion dels gènas al sen d'una populacion, la quala reparticion se presenta jos la fòrma d'una corba de Gauss, es a dire la forma d'un capel a la Napoleon se volètz. Aquesta corba es simetrica. Es a dire, que lo nombre de genius dins una poblacion es gaireben lo meteis que lo dels simples d'esperit mal pervesits.
Sera tròp complicat per ieu, d'explicar de l'entama a la fin lo rasonament , levat que l'òme ambe son brave sorire , ne'n tirèt la conclusion capitala de la necessitat de la solidaritat . Per de que . Aisit . La vida e los gènas que capitam, es una mena de lotaria . I sem per pas res ; es aital , de longa la vida que fa d'ensatgs , que desenvelopa la diversitat tot "asimut" , que semena de tot costat ; que la vida cerca totjorn e sens desalenar lo mejan milhor de se reprodusir , que l'Ome n'es pas gaire pus que lo vector, de trovar la milhora formula , en ensatjant de millions e de millions de combinasons. Vertat que l'orgulh ne'n pren un còp....
Tanben per un savant que troba quicòm , e trauca los segrets de l'univers, la vida ailas fa naisser un enfant al cervèl "malaute" . L'òme deu de comprendre que benlèu a lo meriti de trabalhar com'un muòl per comprendre , mas ten subretot lo benastre, qu'es pas de creire, d'o poder far. Li cal donc pensar als autres , als "paures" . E se trachar que lo meriti ne'n reven d'en primièr a la reparticion gentica aleatòri , çò que fa pensa de la paraula biblica :" los darrièrs seran los primièrs".
E que donc tot lo rambalh mediatica sus l'òme que se fa tot sol(Bill Gates per exemple) , o lo que començèt dins un garatge ambe ren de ren coma ajuda, e los que creson de s'ameritar de ganhar de millions e totjorn mai e d'esclafar tot sus son passatge.... Paures son; en realitat de profitaires , de necis e d'inhorents.
La leiçon del savant dona una relativitat granda als discors ambiants; leiçon de modestia .
E tot aquel trabalh fa que la societat se buta de mai en mai cap a d'unas solucions de sapiença; que n'aurem fòrça besonh lèu.