lundi 30 mars 2009

Lo 101 unen despartament


Auèi i a quicòm que sentis agre dins aquel païs. Qu'e son en trin de tot desbordelar. Tot lo bèl ciment utopic occitan de la laïca , que nos fasia bramar "allez les bleus", o als aujòls "vous n'aurez pas l'Alsace et la Lorraine", tot aquò es al darrièr badal.
A mai ajudats per los socialistes roges, coma Lamic president de l'OMC ( organisacion mafiosa de la Camora o del comerci ), que sanhèt mantuns païs del tèrç monde, o encara Strauss Khan (president del FMI , lo Fons Mafios Internacional, " plan conegut pour ses positions marxistas", la drècha liberala mas sociala ( 15000 vièlhs mòrts entre la calorassa fa gaire, casuda dels remborsaments de la secu, prisons comolas coma d'uòs , flicatge a tots los estages, demargatge de l'educacion , de la santat , privatisacions entemenadas per Balladur e perseguidas per Jospin , e perlongadas per Nicolas ambe l'aparador fiscal, precarisacion de l'emplec, CDD per totes , salaris de misèras , mentre que los richasses contunhan de s'emplenar las pòchas .
Alara la libertat , l'egalitat e la fraternitat sentisson a merda.
Aquò's ora per nosautres de pensar de sortir del fangas jacobinàs françès que reverta de mai en mai al Titanic.
Daissarem la plaça a Mayotte .

samedi 28 mars 2009

lo dansaire de las fedas


Ont sètz passats amics?
Del costat ennemic?
Temps bèl es acabat.
Temps bèls vos a cambiats .

Ièr encara levavèm lo punh.
Per mostrar la nòstra rabia.
S'ausis pas que de parlicadas.
Entre de monde de lenga ponchuda .
Ròsa poirida, ròsa passida.
Tant qu'ara m'agradi la giroflada...
I a pas qu'una prima qu'aimi .
La que reverta pauc o prou,
La que canta la sason de las cerièiras .
Qu'aquel monde ne'n finis pas de minjar sa mèrda.
Que nos an ensenhats de toquar a ren.
E de parlar coma de palhassas.
De putas sens praticas.
Coma d'enfants dins un magatsin de porcelana .
Que fa qu'aquel monde fa cagar, e pudis.
Cada jorn melhor.



jeudi 26 mars 2009

Caravage

Ome que jamai coneguèri;
Mas qual pòd dire?: Ièu lo sabi!. Ièu lo coneissi!
E que part al grand jutje ,
Sens tremolar.
Ome que totjorn luchèt,
Alara que la mòrt crudèla
Avia a tu pausada, son arpia crancuda.
E que trobava lo temps d'escotar los autres.
A tu , prepausi de levar mon gobèl.
Plen de bon vin coma lo tastava.
Un darrièr còp en pensada.
Per totes los que t'aimavan .
E que lo bruch ne tinda dusc'al cèl.





lundi 23 mars 2009

l'òme

Pareis que se trobon d'òmes capables de portar de montanhas sus l'esquina .
E d'autres capables de las levar .
Aqui n'i a un.
E aquò's pas ièu 

samedi 21 mars 2009

lo caireforc


Se sonava la Joconda,
El l'espiava,
Que l'aimava
Mas ela se trobava la mestressa d'un rei;
Lo vesia quitament pas.
E l'aimava pas.
Lo ritonèl de la parròquia,
Que la badava quand montava son ega blanca;
Ambe los mossurs de la vila
A cassar lo rainal.
En udolejant coma des falords.
Quand tindavan las campanas ,
que per ela sonavan pas.
Jamai l'agachèt pas una seconda .
Entre que seguissia
Son camin de patiras
Lo còr ufle sus las pòts.
De son amor comol de causas impossiblas.
Lo sèr a la caminada ,
Se dormissia ambe son sorire.
Mas davant de cutar ;
Fasia sa pregaria ;
Totjorn çò mèsme ,
Dius : ajuda me .
Dona me un poton
Mas Dius ausis pas gaire los òmes
Encara mens lo riton amoros.
Subretot quand demanda
l'ajuda d'Eros...
Praquò quand un amor es tant linde.
Se disia lo curat , Dius devria m'ajudar.
Jamai Joconda lo vejèt.
Foguèt lo castiment divenc .
E ne'n moriguèt lo preire dapasset,
sens ajuda de degun.
Que totes se serian trufats .
Que saupessen.


jeudi 19 mars 2009

Los temps cambian. Mai 2009

La revolucion se sarra.
Deman farà missant temps .
Los temps cambian,
Coma o diguèt Dylan ;
sens saupre, çò que volia dire,
Pareis que volia subretot trapar d'argent.
Que panèt las idèas , la musica e las paraulas
dels cantaires contestatèris de la sia epòca,
Los temps cambian , que sem arribats al cap,
De la fèsta dels predadors.
Deman me pareis qu' una autra fèsta va començar.

mardi 17 mars 2009

Lo poète


Cerca l'òme, qu'es tanben poèta, entre los sovenirs,
Per escriure una istòria bèla e fa dormir los nenons.
La pus bèla istòria de sa vida.
Per qu'ajan pas paur de la nuèch los pichons.
E dins son cap i a coma un fum d'istòrias inacabadas.
Un molon de codelets que se soveni pas, ont los avia daissats tombar .
E que pòd pas reconeisser o triar.
D'unes còps la peire es tròp pichona, o mosida o fendasclada o òrra.
Pel còp compren que ne'n recaptarà pas gaire mai de còdols.
Mas coneis un biais.
Quand n'arriva de pas pus saber çò que cal far, alara i demòra pas que de pausar la pluma sul papèl e d'escriure:
Un còp èra , i avia un païs que se sonava l'Occitania....
E sul pic tots los remembres li tornon...
Coma al temps de la joventut

dimanche 15 mars 2009

La dòna del spa


La dòna del SPA pren lo solèlh,
Levats los tabans, qual pòd veire quicòm?
Los aucèls?
Las formigas?
Lo cèl o las nivols
Quna maliçia!
de ren veire!.
Qun defèci !
Degun i vei pas res.



vendredi 13 mars 2009

Lionardo

La nuèch e la pluèja e lo gèl;
Pas una estèla dins lo cèl,
Quora tornarà l'alba?
Encara canta pas l'aucèl;
Quora tornarà l'alba?

Una nuèch longa sens amor;
La rosal plora sus la flor;
Quora tornarà l'alba?
S'entravesiam una lusor!
Quora tornarà l'alba?

Aquela nuèch s'acaba pas,
De cada part i a lo bartas
Quora tornarà l'alba?
La gòira demòra sul pas!
Quora tornarà l'alba?

Nuèch de cadenas e d'estòc,
Per ne riblar la lenga d'òc...
Quora tornarà l'alba?
Mas cada mot geta son fuòc,
Las belugas de l'alba!

J BODON 1947

mercredi 11 mars 2009

Testa de femna

Aprèp l'amor,
Un aucèl se pausa
E canta sa cançon sorna.
S'ausis al luenh
De paraulas de vent,
De freminents de fuèlhas,
De fregadis d'alas.
Aprèp l'amor.
S'ausis lo buf de la Tèrra,
Jos l'aiga bèla
que cabuça del cèl.
per cavar son sinhe crudèl.
Aprèp l'amor?
La mòrt e la vida se maridan.
Per escalprar son crid.
Vergonhos de joia pagana.
Aprèp l'amor,
Dius cluca los uèlhs.

lundi 9 mars 2009

Ferran Deleris

Son pichòt nom: Ferran.
Estranh e rare .
Nasquèt en 1922, del costat de Riupeiròs a l'abroa de Viaur dins la comuna de Bòrs. Una ribièira fòrça rica d'escrivans... Besson, Bodon , Marti , Pradèl
Una vida qu'es pas de creire. La sia vida penecosa aprèp la mòrt de la maman...
Mas lo dròle tenia los uèlhs dubèrts grands e prigonds. Agachava la vida al front. Direm auèi qu'èra un enfant aluserpit entre totes , e qu'aprenguèt lèu de jutjar lo vesinatge dur e mantuns còps crudèls.
E lo tipe va tirar sa rota.
Traversarà l'Espanha qu'aima pas gaire totes aquelses "fugidors" que traçon dabant las armadas d'Hitler.
O explica la sia vida , dins son libre "MEMORIS" , capitadas e perdas de totas menas . Un òme fargat per la vida prigond , plen de sapiença, ric de son experienca de païsandòt, que coneis pron lèu , e fòrça plan lo prètz del pan.
Jamai l'oblidarà la susor d'aquel tròç de cantèl.
Aquò's fòrça interessant de legir son analisi de la politica coloniala françèsa ; ou pus tard uròpeenca , qu'aguèt l'astrada de coneisser.
E dins MEMORIS nos dis sens farlabicas , son trabalh de segur , mas tanben la destinada de la sia familha , la mòrt de sos garçons , un patiras qu'es pas de creire. Entre que contunhava de trabalhar, coma o faguèt totjorn .
Que venguèt qualqu'un dins son mèstier.
Aprèp la legidura de MEMORIS, es per aquò qu'òm dis pas a un òme coma Ferran Deleris, paure Mossur Ferran Deleris.
Solide que devia pas èstre un òme facile , mas coratjos, amai qu'èra .
Mossur Ferran Deleris . Osca pels vòstres libres. Merce Mossur Ferran Deleris.
E pels totes los saberuts de la lenga d'òc un consèlh : oblidètz pas lo diccionari que lo tipe tenia un vocabulari de prumièra borra , a la sorga roergata dels aujòls .
Qual sab se Occitania e totas las societats saberudas li tornaran l' omenatge que s'amerita?

samedi 7 mars 2009

La Velada


Bèla coma òm te dis ;
Jaguda jos l’aubre de la font ;
Bèla coma òm te dis.
E lo temps qu’alisa sas alas ;
En s’afustant lo bèc.
E los enfants que corron .
Bèla coma òm te dis.
E las causas oblidadas ;
E los amics que s’en van ;
Bèla coma òm te dis.
E lo cèl totjorn blau ;
E ta boca que sarra
Los mots oblidats.
Bèla coma òm te dis.
Clavelada sul parladis.
Dels ostals aroïnats.
E de la Luna roja.
E las nivols qu’arrencan ,
La posca de la nèu.
Entre que las flors
E las grèmas grèlhan ;
Bèla coma te dison.
Un trach inacabat.
Bèla coma te disi .af

jeudi 5 mars 2009

Los damnats

Un damnat passa la vida.
Es damnat sens saber per de que.
Fin finala , sab quite pas qu'es damnat.
Sus la rota estrècha , que reverta un penjadis.
Crosa un asa damnat e li dis:
E ben l'ase consi vas sus ton camin de patiras?
L'autre lèva los uèls, e estudia l'òme damnat,
se vei plan qu'a las dents que sanhan a fòrça de chucar las peiras.
ben ara me pòrti plan, tròbi d'èrba famosa e rescontra mantuns còps de bons amics.
Mas l'òme i torna:
Mas sias damnat tu?
E l'ase li respond:
Mas tu tanben ...
Alara l'òme se ris, mas se ris tant , que tomba sul costat
e que se far petar lo còr de contentament.
E l'òme arriba al paradis sens saupre qu'es mòrt e dis:
mas ont soi?
E un angèl respond:
ben paure sètz mòrt e dabant la pòrta del paradis. Anatz passar lo jutjament...
E l'òme ris , ris tant que Sant Peire lo torna a l'infèrn .

Es aital que l'òme camina sens saupre jamai ont n'es .
E que ris , coma un falord.
Per pas veire que la Tèrra aquò's l'infern.


mardi 3 mars 2009

Ensag


Viure , liure.
Aucèl liure,
Pintat de libertat.
Aucèlon.
Que vòl bèure l'air
tan lèu
del niu tombat.
Lo monde fenis sa cançon.
Cada matin ne'n raja una autra.
D'un trauc ont n'i avian cap .
Las flors espelisson mai bèlas
las raices dins lo bren.
Me diguèt un franchimand
en parlant dels trobadors.
Que sul pic li mostrèri
lo canton del cagador.
Mas ont son las cançons d'amor.
D'òmes grèus parliquèjan ,
coma se viuran totjorn.
Liure , liure, aucèl liure.
La vida te passa entre los dets .
Agacha doncas lo sablièr .
Voidat de tres parts.

dimanche 1 mars 2009

Fèsta de la calendreta

Aquel dissabte se debanèt à Estantens , un rodol pròcha de Mureth la fèsta e lo sosten a la calendreta de Mureth . Aquela fèsta recaptèt fòrça monde que sia al quine , a l'iniciacion a las dansas occitanas del ceucle occitan de Carbona e encara mai  al bal.  Tot aquò malgrat un fum d'animacions que tombèron lo meteis sèr de pertot a Mureth , fèsta del  judò,  teatre ,  gospèls, e ne'n oblidi encara los eveniments nombroses que se debanèron, 
  del costat de Tolosa .
Praquò, aquèla festejada occitana capitèt polidament.
Osca a l'Octan e  a sos  organisators , al cercle occitan e encara mai a Guillaume Lopez ambe sos musicians per la qualitat de sa musica e son biais gente de fotre lo fuòc. 
Per ièu , mas coma soi totjorn tardièr dins la descubèrta,  , aquel companhia foguèt una descuberta .
De segur que lo  G Lopez a pas fenit de nos espantar e de nos encantar.