samedi 30 mai 2009

La Tèrra




La Terra deman pels enfants ...


Digatz me que ne sem pas a mand de daissar una montanha d'escobilhas...

vendredi 29 mai 2009

SRI LANKA




Amics de la longa cara blanca , los chaples contunhan de grèlhar de pertot sus la Tèrra , se tròva que s'en parla mai d'unes que d'autres .
E qu'un fum de jornalistes se fan tuar per far son mestièr onestament...
Mas aquò's aital...
Qual podrà dire per de que? 
Aquò's lo segret del redactor cap mèstre, nomenat per l'autoritat politica superiora...e que sembla trabalhar de compas ambe lo ministèri de las afars estrangièras ...

jeudi 28 mai 2009

Viure


Fa bèl temps per esperar...
La seguida...
Del espectacle
inacabat.
per fòrça...
A A A que ne'n parli...
Savètz l'espectacle
A gratis de la vida
de cadun .
Dins son canton.
De cadun.
E Oc
que fa bel temps
Per esperar
La revolucion al revers.
Al contrari de la revolucion d'ara.
De Nicolas que nacionalisa tot .
Ièu ne'n soi a la privatisacion del plaser sens el.
E oc sens tele , sens portable , sens portaire .
Ièu e lo revolum. Ièu e lo bornhon...
L'estiu, la revolucion un pastaga e quatre olivas
de l'Ome ...
Qual òme?
Los grands mots d'un còp...
E òc ajam pas paur de parlar per un còp...
Per ièu serà ambe la femna .
Miladius quna descubèrta, un boçin de peralh...
Encara e un boçin de pan?
Per acabar lo vin ? Per n'acabar de tot...
La femna e l'òme son l'avenir de l'òme.
E oc que l'òme i demòra pas pus que la femna. Vist qu'al caumatge de que volètz que fagua E un litre de mai e ben puta, chima tu ... Revèrta pas qu'un trauc!
Non vesètz la revolucion a pas començada.
Soven te : las femnas qu'escampan lo sosten. Te pòdi dire zactament dire lo moment ont nos enganèron.
Mas de que vòls dire tot aquò? O pòds dire tu?
Jitar lo so tif al nas dels CRS qu'esternugan... Non me!
Macarèl que ièu te parli pas dels sos tifs de las meufs mas de la revolucion merda.
-a bon monssur es de la branleta?
Mas miladius de que parlem?
Per astre aluquère la tele e i avia Nicolas sul punt d'ejacular dins lo pòste....
E que ièu diguèri: anem los enfants qu'èra ora de se jaire...

dimanche 24 mai 2009

Aplacatge

Ara,  d'aqueste temps cada ser , i a quicòm que truca , dins lo navigator d'Orange o de Mozilla o d'autre encara, que me sinhala que mon sistèm es pas aparat de ren , que me refusa lo mot de passa o quicòm mai. 
E que me  faguèt petar los qualques amics fisèls qu'èran venguts s'inscriure aici... 
Verai que nosautres sem pas coma los autres païses gaire democratics. Nosautres sem d'exemple per totes los autres... Ambe Hadopi , Okapi  Riquiqui de la cervèla,  una invencion tipicament françèsa que lo monde entièr, a commençar per l'Euròpa, ne'n vòl pas....
Mas nosautres ambe nòstra còla de faineants plan grasses, que venon d'esquèrra o de drècha,  a bac plus 12 e ENA per acabar , nos en chautem.
En parlant de passa , tròbi ièu qu'Occitania devria èstre un de los dotze o trèzte païs a participar al tornèch de rudbi de la futura Euròpa dels pòbles. Non?
Totes los vertadièrs europeencs seran d'accòrdi ambe ièu...  Mas  que ne'n volon vertadièrament de l'Euròpa los franchoilhards jacobins?
Pas vos ? 

vendredi 22 mai 2009

l'esquerra





 L'Euròpa se tròba doncas un còp de mai en facia dels electors, que se'n chautan coma de sa prumièra camisèta ,  del nòrd al miètjorn, e de l'est a l'oest.
Aquela Euròpa l'an volguda pas que merchanda , l'avem aguda l'Euròpa anglèsa que se chauta  de tota idèa collectiva e subretot sociala,  que los autres païses "istòrics"européencs.
L'anglès es masochiste  quez volètz...
 Foguèt  pas question que de grands mercats, vendre , crompar a totes los nivèls , e consi que ne sia,  que que ne'n digan los afogats, los alucats?  del mercat , polonèses e turcs e autres lumpen proletaris trabalhan ara  en majoritat, sus los talhèrs de construccion, ont se parla totas las lengas levat lo "françès", e doncas aquò's la libertat a totes los nivèls,   libertat de vendre sa fòrça de trabalh, libertat d'anar cercar de trabalh on se'n troba , libertat de se far sonhar ont se pòt s'aquò's rentable ,  e d'esser mens remborsat s'es possible , libertat  encara mai granda  de cambiar de trabalh quatre o cinq còps dins la sia vida , en faguent de stages de mantunas annadas  al caumatge pels joines coma pels  vièlhs . Libertat de parlar ambe lo net , ambe un brava  centenat de mila de flics internautes per t'espigar,  libertat de pagar per que de banquièrs jogan a la roleta russa ambe l'argent qu'an pas; mas ambe   tu, a l'autra mand del canon.    Libertat de donar las entreprèsas publicas al privat, o  a la còla de l'internacionala dels  faineants que vivon pas que  de la borsa. Libertat de donar l'argent de la publicitat de la television al privat . Mas ont se torna l'ascensor, per pagar lo viatge?. Libertat de construsir una facultat ont caldra pagar car,  per apprendre pas mai qu'auèi , ambe la crèma  de deman . Libertat de far de la recerca fondamentala a la condicion que sia utile sul pic al privat e rentable .
 D'unes jornalistes franchouillards se rejovenisson de veire, que França se sortiria milhor de la crisi(pareis?). Cal veire, que nos en comptan de bèlas,  i crèsi pas qu'a mitat,  mas los quites anglèses ne parlon,  subretot del matelas social qu'apara de las cabuçadas dolorosas e benlèu de las revolucions . Mas çò que lo jornaliste franchouillard dis pas, es que la còla de Nicolas et los autres son aqui ambe lor idèa de nos menar al modèle anglo-saxon de Milton Friedman . Un biais curios de  França d'esser totjorn dins unes  zig quans los autres ne'n son tornats dels zags.  Que lo Nicolas lo ressèga de longa ; un jorn se veira que faguèri mai  que Margareth, o que Ronald o que J P II (parla de Tatcher).
Del meteis biais los jornalistes franchouillards, an pas encara fach la ligason entre la demesida dels avantages acquesits, e la casuda de la parèd de Berlin. Son de sa stratosfèra  e semblan de creire, que la crisi es venguda sus l'ala d'un angèl, coma una comèta, tala la gripa mexicana , excusatz  que voliai dire lo H1N1 du vinhashvin.
E l'esquèrra franchouillarda es montada dins aquel batèu. Ambe Jospin (lo cap dels òrbs) coma capitani per dire que l'Estat avia pas per prètzfach de se trachar de la gestion de las entreprèsas.
E auèi aquò's Nicolas que nacionalisa o privatisa, coma vòl , çò qu'es pas de creire per un elefant del PS, (que jamai li vendria pas a l'idèa e jamai se permetria un tal front, que dèu pas tocar la confitura....)  pròva que l'esquèrra, qu'òm me perdona, "la paura" se tròba punhs e pèds estacats, e torçuts   per la cervèla , e qu'an pas cap mai d'imaginacion, assecada, tarida ,minabla ,vergonhosa , traça que, e mai que mai  merdosa . Qu'es complètament presonièra dins los rasonaments drèchurièrs e se vei pas res  que pòdria  daissar creire qu'an la volontat de ne sortir...
Es l'annada Jaurès . Seria la de Joana d'Arc que seria çà mesme.
Los primièrs de l'ENA que menon lo PS an pas cap d'idèa qu'unes  "ANE" , (ena ane avètz vist al revèrs)  fa bèl temps qu'an perdut tota possibilitat d'imaginacion, de creaccion , e amai  tota volontat  malgrat son detsenat d'annadas d'estudis  saberuda aprèp lo BAC.
Son pas pus gaire socialistes qu'un regiment  de cardenals del Vatican.
E aquò's triste per nos.
Jaurès torna.  
E que ta volontat sia facha sus la Tèrra coma al cèl....       
 

mercredi 20 mai 2009

Le Caravage

Le Caravage es lo primièr dels pintres modèrnes. Per ièu es lo primièr pintre de la Tèrratot cort.
Es lo mal aimat e l'inegalable.
Realiste , naturaliste. La quitia Italia sab pas reconeisser son gèni...
Que totes lo copièron sens vergonha , Velasquez dins Espanha , de la Tour dins França ...
Moriguèt a trenta siès ans. Daissèt un centenat de tablèus.
Pintrèt sol. Sens ajuda , sens escolans non pas coma Titien que ne'n fasia de quatres mans . Levat que Titien es lo mèstre pèls paisatges.
S'òm vòl la pintura de Michelangelo es poderosa, e foguèt encara mai copiada, mas l'òme aimava pas la pintura, un art second per el, li agrada mai l'escalpradura.
La pintura de Rafalèl es fada, mas capita sul pic, de dintrar dins los palais dels princes de la gleisa.
Levat L de Vinci, son pas gaire per li far resson, al Caravage .
Le Caravage l'òme que se joga de l'ombra e de la lum e de las diversitat de las expressions umanas. Que sab pintrar la natura e las bèstias...
Lo mai grand pintre de totes los temps.

lundi 18 mai 2009

Iranger en flors

Un còp de mai l'iranger espelis  sa promessa d'amor , e para a mon nas  furgaire  sa nolor de nòvia e son còr.
Aquò's un nen torçut, fièr coma Artaban.  Se ten drèch a l'ombra d'un palmier  gigant, que grèlha sas flors jaunas , en gruns pichons ,que los merlhes s'engolan, sens mercejar un còp. 
Me fa paur que, cada annada, me dis:
o l'amic as vist consi  lo temps  fugis.
Vertat que reverti un potz negre que s'espanta de veire tot s'acabar l'invèrn  per melhor tornar naisser. 
Levat los òmes....
Perdut sus d'unes oceans,  ambe son esperit estrèch,  que sab ren dels malastres. 
E qu'oblida sa tèrra d'irangers , son ila, sa benaurança e son enfança daurada, per de raisves sens fin de glòria o de riquèsa. 
Mas que  la flor done qualques fruches secaroses e deman cantarem come los rossinhòls. 
 

samedi 16 mai 2009

lo bel paire


Era vengut lo mèu pepe. Parlava pas gaire e parla pas pus dempuèi mai de quinze ans. Consi se far que lo sovenir te trapa alara qu'avem enfin qualques rais de solèlh...

De tot biais l'ai mancat lo retrach . Aquò's pas el , e donc aquò's pas ièu... Aquò's pas ren. Consi se far qu'òm escagassa melhor los qu'aimam... 

Quò's aital.

Lo sovenir d'unas  dimentjadas, quand anavèm minjar un parèlh de tripos , ambe doas patanas blancas  fumadissas. Lo bonhur. ..

E de se demandar o podriam anar pescar qualquas  trochas  , e de las capitar ambe los campariòls .

O pepe sens tu lo païs es voïde...

mardi 12 mai 2009

lo sexe del cagaròl

, Quand commença de te demandar lo sexe de l'épòca e ben paure aquò's que ven vièlh.
Praquò me la pausèri la question...
Coma disia un òme un jorn : i a pas de questions calugas , non, ...... i a pas que d'idèas emmescladas...
Era umaniste aquel òme, que prepausava de viure de ren, dins d'ostal de peiras sècas, sens aiga a l'aiguièra , sens electricitat , sens tele. Paures un martian. Alara que nosautres joves aluserpits ,voliam tot... A començar per lo molin de cafè que dispareguèt lèu . Pas la mitat , pas lo demai , non voliam tot...
Mas aguèrem pas grand causa , que los òsses e la cabèça un pauc coma dins l'istoria d'Hemingway de l' òme vièlh e de la mar.
Un jorn lo savi moriguèt sens qu'o compreguèssem un quite mot de çò que mormolhèjava.
Aquò's aital lo monde jove , cada matin que caga , crei de far un espleit alara que la natura li dis de far çò que fa, cada minuta. Crei de se comandar e fa pas qu'obesir , d'en prumièr a son sèxe.
Lo despotime de las òrmònas.
E ben vòli dire non, ( canta chòchòta) a n'aquel despotisme, mas subretot a totes los discorses que l'oblidan.

video

samedi 9 mai 2009

l'annada Jaures

Aqui dessus se vei Jaurès portar la bandièra occitana.

vendredi 8 mai 2009

promèssa de prima


Me soveni del futur.
Sabi ben : quand me trobatz sul camin,
dins la vila o endacòm mai,
(m'escutlatz?( lo vòstre septicism...
e vesi dins vòstre agach
que non cresètz pas mai a res,
que cresètz pas en vos , ni mai en vòstre pòble,
e vos estonatz , ambe un riset caritados,
que vos gausi semondre de paraulas d'espèr.
Avètz plan dreit de vos estonar.
Es natural que me cregatz caluc.
E pr'aquò, o soi pas. Pas brica , monsens .
Pas brica.
Soi pas ni mai lo pesca luna que cresètz.
Ia solament que ieu , Cristian Rapin.
que sinhi tanben , de còps que i a ,
Bernat Sicart o Pascal Foissac,
i a solament que me soveni del futur.
Aquò vos espanta e vos sanglaça
Un bricon.
Mas perqué? Me contenti companhons ,
de vos anonçiar çò que farètz deman.
Tot aquò es dins l'òrdre .
Dins l'òrdre de las causas.
Dins cada pòble , n'ia que naisson
Per far quicòm: d'unis que i a
Son sabatièrs , regents, boiers, saberuts,
Fustièrs, maçons, mètges o musicaires.
Se sovenon del passat.
Cò que de ièu,
Sabi ben que vos embarassi.
Rai! val mai que nos petaçem
Ensemble. Convivençia , monsens!
Tant mai que pauc a pauc,
Del temps que repotegatz que vos emèrdi,
Lo futur de nonent se cambia en present.
Devinhi çò que vos pensatz dins la clòsca:
Om pòt tuar lo futur.
Encara un còp vos enganatz.
Aici , en çò nòstre,
Es tot un pòble que ven masc.
Ton pòble . Lo nòstre.
Ajas pas paur.
Daissa-te cabussar
De l'autre bòrd del temps.

Christian Rapin 1977 dich dins una serada improvisada de l'Escòla d'Estiu de Vilanuèva d'Olt.

Mas per ieu lo futur s'amolona coma una pelota de lana. Lo futur reverta un pauc una glaça que seria demorada a la calorassa. Mas que seria bona encara coma una crèma gelada, savètz la que se minja ambe un culhèronèl de plastic. L'avenir diguèt Joan Ferrat dubris sas cueissas blavas. Lo futur diguèt un eslogan de mai 1968 aquò's deman . Lo futur aquò's la segonda qu'arriva , e que fugis sul pic.
Lo futur es Dachau?
L'avenir de la planèta es pas qu'un elevatge de pòrcs crebats de gripa? e que nos amalautisson? . Ambe de salmons gigants e avugles , de peisses malautes , de polets sens bec...
E d'occitans que dansan la borrèa dins un parc toristic coma ne parlèt Bodon.

Clar que los òmes s'agradan de s'estrifar per un pelha de poder. Aquò's aital . Aquò's de pertot , que los òmes s'escaraunhan lo còr sens s'escotar e sens se comprendre... Tanben dins oc.
Cò que sembla dire Christian Rapin , que sembla de parlar tal un martian que devinharia lo futur, per d'òmes pas gaire nècis.
O alara benlèu que m'engani e que s'agissia pas que d'una acampada d'escritura automatica surrealista ?
Per los que n'en sabon mai.... O podon dire.

jeudi 7 mai 2009

Madona o l'istòria ridicula


Una istòria ridicula mas occitana .
Se trobèt un jorn qu'un òme rescontrèt un tipe qu'avia fach un brave trabalh.
L'òme venia d'acabar de montar una pichòta radiò al cap d'una nauta montanha. Tot sol sens cap d'ajuda e sens ren demandar a degun.
L'autre òme que sarrava los trenta ans , qu'estudiava l'occitan d'a fons, mas que trabalhava tanben , coma una bèstia dins son canton vejèt pas res d'aquel defèci.
De tot biais degun li daissava pas lo temps de folastrèjar.
Amai el venia coma un nèci de tirar un trach espès, (la bala dins lo pè) sus la sia "carrièra" coma se dis en faguent sinhar una peticion per l'occitan a la television , a mai de 400 personas de son entreprèsa . Que totes ne se trufavan d'el dins son esquina. Era la bèla épòca ont totes los sindicats s'escupissavan dessus , CGT, FO, CFDT. Erem dins l'annada 1980. Just dabant que la "revolucion" d'esquèrra de Mitterand nos pòrta çò qu'avem auèi : un trionfle de privatisacions.
Subretot quand om sab qu'aquela entreprèsa a mand uèi d'èstre venduda , se sonava a l'epòca EGF. E que arar los òmes de l'entreprèsa sabon pas pus consi se sona, ERDF? , Suez? , Boygues?
A mai d'aquò lo tipe qu' èra un cadre , jove benlèu , mas un quite cadre , çò qu'a EGF, a l'epòca, perdonava pas. Aquèl colhonet se trobèt doncas en facia de l'asirença "del proletariat" e del mesprès de sos capsmèstres directors, e dels sèus "collaborators".
Cò qu'es plasent dins l'istòria aquò 's que lo tipe contunhèt sa dralha . Per astre comprenguèt pas qu'a la fin, a la retirada , tot çò que s'èra endevengut.
Un jorn, coma l'òme que bastiguèt la radiò se planhava, de la dificultat de montar de programas ambe sa radiò , li prepausèt de dire d'istòrias sus las ondas mièja pireneencas.
Malastre, auria tant valgut melhor se calar.
Mas de qu'avia pas dich?
L'autre li repondèt missantament aital. Per dire èra en trin de beire l'aperò a l'ostal. :
- aimariai milhor crebar que de te daissar parlar.
Sul moment ne'n demorèt boca badanta .
Mas li vojèt un apero de mai , per la rota....E nos sem pas mai vist qu'un còp per una amassada de l'IEO un jorn a Pamias ....
Mas dempuèi que ribèji lo monde de las associacions , me sembla plan que la situacion sia "banale".
Non?
Se m'engani, amistats als occitanistas vertadièrs.
Se que non m... als autres

mardi 5 mai 2009

sindicats

Tot es plan. Tot es normal . Mas los alliens son arribats e nos volon tornar viure a l'atge de la pèira talhada. Los sindicats parliquèjan de longa ambe l'Elisèa per ajudar al mestrige de la rabia sociala.... per escotar mon biais, sai que falsèt?

dimanche 3 mai 2009

qu'es aquò un occitan?

Auèi me pareis interessant d'ensatjar de respondre a una question mantuns còps dintrada , implicita , es a dire una question muda , que lo mnde se pausan al perpaus dels occitans , coma se'n pausan a perpaus d'unas sectas, e que pren una brava plaça , tre qu'un occitan se dis dubertament occitan. A començar dins la sia familha.

Qu'es una question curiosa que pòd alucar acò dels autres una mena de rire trufarèl , o s'avem de rescontrar de monde plan ensenhats , que se crèson fòrçats de te pausar la question , : « mas al juste de qu'es aquò un occitan?O encara Mas de que volètz vosautres occitans?

O pus grèu: Volètz nos fotre la mèrda de pertot? La França es pas un bèl païs?

O que se'n chautan de la responsa e que demanda un pauc mai de vin entre que sias a mand de respondre, e que te dise sens ren escotar : « mas lo patès aquò's acabat , ara cal apprendre l'englès. Un pauc de rason mon paure, França es pas una Tèrra de tolerencia? França es pas lo païs dels drèches de l'òme ?

I a encara lo tipe front national d'esquèrra o de drècha que gula sa reaccion alergica. Una mena de violença que raja tant dels jacobins del miètjorn que dels franchimands.

Cal pas s'enganar per elses , lo quite Castanh pareis falord , pensatz : un òme qu'ensatjèt de maridar la cabra e lo lop.

Que la grandor françèsa se discuta pas , se despartis pas , se mescla pas . I a pas qu'una sola attitud que compta per els , n'estre de còr e d'arma dins la venracion , la pregaria . Lo respèct dabant tot... Dètz sègles glorios d'istòria.

Me pensi a M Rocard se parlant sus França Cultura de la demesida de la lenga alsaciana que serian pas gaire que 50 per cent de la comprendre . Aquel òme coma Galo Max, contents de veire la mòrt de las lengas regionalas e segurs qu'aquela mòrt es « normala » en facia de la grandor de la lenga françèsa.

E que a la limita se compren pas que se trobèn encara d'òmes per las aparar.

Ièu tanben , un còp èra , cantèri la marselhèsa, coma un gal , las doas patas dins la mèda coma dis Coluche .

Me l'avian aprèsa a l'escòla . França França França , que pòrta la civilisacion de pertot dedins AEF AOF dins Indochina , dins Madagascar . E me sovèni encara de Gallieni, de Lyautey, sus d'unas cadièras portadas per un fum de negras, que cantavan de joià( los negres) per una escòla un espital, un camin de fèrre . Sens comptar tot çò que los englèses nos avian panats , l'India , lo Canada , l'America del nòrd... Aquelas putas ...


Dusca al jorn ont me calguèt trobar un emplèc.

Dins lo mèu païs n'avian pas gaire.

Capitèri una plaça a Paris . E la mia maire faguèt mina de creire una capitada.

Paures , tre que pausèri lo pè sus trepador de la capitala aviai comprès: Eri pas d'aici . Aquela vila pudenta èra pas mon païs . Voliai partir lèu se que non, anavi morir .

Non èri pas d'aici . Mon païs èra aval. E coneissiai pas sonque lo nom del mèu païs .

Alara a totes los que se trufan de nosautres aicival los occitans utopicas, lor cal aconsèlhar de « montar » trabalhar un parèlh d'annadas a Paris e alara tardaran pas de comprendre sa dolor .

Viure e trabalhar al païs es un eslogan passat de mòda , mas aquo's un senhal pels occitans.

Aquela reaccion , la mèuna , la vejèri tanben ambe los aujòls , ambe totes los occitans , que sentisson sul pic , qu'aquel païs es estrangièr.

Totes te dison que podrian i demorar. I demorèri dètz annadas coma un leon en gabia....

De qu'es aquò un occitan?

Paure teni pas cap de responsa levat qu'es un òme que sentis lo sicut real e que sab que la cagola mediaticò franchouillarda , pòd pas l'empachar de somiar de tornar al sèu « païs « lèu lèu.

La sola responsa als occitans jacobins ,que se trufan de nosautres sens jamais aver agut de quitar lo païs aquòs de lor aconsèlhar d'i anar trabalhar un parèlh d'annadas.... Per veire..

Levat qu'ambe la crisi sembla que serà lèu Occitania tota que serà a mand de viatjar.

Per escotar se volètz


vendredi 1 mai 2009

prumièr de mai...






I avia Molex, EGF e Freescale e totes los autres . Era un primièr de mai. Ambe la paur per las familhas de perdre son trabalh. Nosautres sem venguts a l'ajuda , mas èrem pas tant nombroses qu'aquò.
Sembla plan que los (òmes de l'UMP e saique de l'UMP-S, e de la finança internacionala (Strauss Khan e Lamic pel PS) ( mas son encara d' òmes aquelses?) son plan decidats de nos far tornar viure al sègle darrièr, e tot çò que foguèron forçats de donar al temps de la guèrra frèsca est-oest , ara nos lo volem tirats .
Coma o diguèt lo paure Marx , i a tròp d'argent per d'unes, que capitan pas de se rentabilisar. Alara van privatisar qualquas entreprèsas menudas , las darrièras, EGF per donar qualques sousses a Boygues(per exemple , ne'n parli d'el que toquèt jà l'argent de la publicitat de FRance 2, 3 e autre ) e autres trapas monedas mas sufirà pas per los acontentar .
Imagina tenètz 100 milliard e ne vòlètz 10% e ben paures sètz pas arribats...

De tot biais aquò's Nicolas que diguèt a la debuta del quinquenat , qu'un jorn los istorians veirian plan, qu'avia tant trabalhat que la Margaret Tatcher , qu'es pas encara mòrta(o regrèti de los dire als legidors), que me teni un botèlha de champagne de prèsta .

Doncas ne demòra pas que la solucion d'endèutar los estats e totes los ciutadans...
Lo grad ultim per rentabilisar tot lo molon d'argent que sab pas ont penjar son lum, e que troba pas cap de rentabilitat...