jeudi 30 décembre 2010

annada 2011, vos desiri



Annada 2011: vos desiri una brava annada de revòlta contra las bancas e la mafia.

Annada 2011: vos desiri una polida proteccion sociala, un emplec, una escòla occitana. Vos desiri lo sòmi d'un ostal , de vacanças , de plasers variats , de viatges .

Annada 2011: vos desiri un monde a gratis, sens cap de religion per se far la guèrra , vos desiri la patz e l'amor .

Annada 2011 que cadun aja son orgasme cerebral , lo d'una vida meravilhosa , a l' orgasme poëtic e rica d'astradas, e l' orgasme apocaliptic, que fan cantar los clitoris e udolar los vièches, lo ser al plond d'un bòsc.

Annada 2011:vos desiri encara pus la libertat entièra, quitament lo zen, es a dire la consciéncia d'aquela vida tant corta , deu vos dona cada segonda , la possibilitat d'èstre susprés , amistadós , vulnerable, e de plorar e de rire , ambe a la fin sa segonda de plaser e de glòria. Tant corta e bèla que lo ridicul poirà pas jamai l'escanar.

Vos desiri a mai , que totes los rofians , que gaitan l'òme pas que per son profièch financièr , e son gèst mecanic , se trapar la caganha verda , e que la pèl lor saute als uèlhs.

E pels enfants, vos desiri en 2011 un autre monde , qu'aquel que debana uèi sos imatges d'infèrn.

Fin finala: vos desiri pels vièlhs los remembres clars de l'avenir, las fèstas del còr e del còs, en levant lo gòt, d'estrambòrd, que contunharetz de trucar en l'onor de la vida.

Annada 2011: l'annada de Joan Jaures? del socialisme vertadièr?

Soli que degun sap pas pus ont es , mas cadun sap plan ont es pas....

Annada 2011: vos desiri una lenga occitana renadissa.

Amistadosament a vos de còs e de còr.


Manjacostel

mardi 28 décembre 2010

polida annada

BONA ANNADA. A TOTES
Fa bel temps ?

E A L' AN QUE VEN ...





Bona astrada a totes.....

lundi 27 décembre 2010

Lo fintaire de Manhatan.... fin de novèla...


Ela, èra la Miosotis, la divenca, ambe son traça d'imper dubèrt sul davant , sul costat o encara d' enrè , que tot aquò se vesiá mal per l'ulheton , que desvelava la pèl de la camisa, espèssa coma una ala de penchadesèrp e encara, la que portava aqueste ser sus la terrassa, Jesus , Maria , Josèp , qual sona a la meuna pòrta? Qual ven dinar aqueste ser?? Dins nòstra paure ostalon de gusardàs, viciòs , fintaire e paucval . Mercès mon Dius, ne sètz encara mai grand, mercès la vida. Mas per de qué? Consi m'endevinèt la divenca, la fada, la del sòmi fach femna, la femna de las popas realas , que pòt d'un agach far udolar de jòia, totas las cacibralhas de las terrassas del monde entièr ?

Ne demorèt sul cuol, a son balanç .

Tornèt sonar ambe quicòm de trufarèl que passèt dusca dins lo cridal de la soneta.

Era plan Miosotis. Ela? coma siaguèsse estat agut possible?

Ne demorèt estabordit.
Puèi dubriguèt la pòrta dapasset . La sarralha , que de costuma s'aussissià pas gaire , te faguèt un bruch del diaussis. Se pensèt que quicòm trucava. A fòrça de quichar sus la cervesa ...Ela dintrèt en ondejant . Se calèt ela tanben. Leu barrèt la pòrta per plan se recaptar lo miratge reial. Trastejèt dusca'l tauleton ont amolonava las botelhas d'alcool fòrt. A paupat trapèt lo oisqui e ne beguèt un galetadal , al còl , en òme, e l'ausiguèt , sens far de monsas, clarament davalar al gargalhòl. Capde mot foguèt dich. Ren que posca treblar la solenitat d'aquell levat de botelha , que recordava lo gèst d'un guerrièr que va montar al fuòc , lo pitre nud , e l'arma apasimada.

Sus la Tèrra èran pas qu' el e Miosotis. L'istòria eterna d'Adam e d'Eva .

Enfin se revirèt . El se regassèt en fàcia de l'imper entre dubèrt. ÈRA NUSA DEJOS.

Pas de creire. Engolèt l'escruma seca de sa boca tal un camèl, a la vista d'un miratge d'oasis. Sos uèlhs quitavan pas de gaitar un punt , a distància egala de las punchas de las popas , una gota de susor qu'alisava , de pòre en pòre, en s'arrapant sens rason, a la seuna pèl borrilhuda, per saquejadas , al ritme prigond de son alenada , que soslevava sas popas coma fan après l'amor.

Puèi Miosotis a fach tres passes, cap a la luneta que se tenià , lo nas baissat , quilhava al revèrs , tal un vièch ultra-modèrn e despoderat. A empegat son uèlh en sorisent, entre que los plècs del imper motlava son còs de divenca cò qu'acabava de lo desturbelar . Puèi se revirèt cap a sa carra vergonhosa el .

De longa sorisiá coma una regenta amistadosa , que t'auriá susprés al cap d'un plaser fantasmatic mas gaire possibla , vist qu'èra ela l' actritz principala....

Tornamai li soriguèt .

Aleluia, miracle a Manhatan.

Vesiá jà los titols de la letra que fariái per la maman . La letra als jornals . La divenca e l' omenòn.

Una denticion meravilhosa teniá. . D'o veire poguèt pas sosténer lo seu agach. Baissèt lo cap .

Mas se diguèt qu'èra a mand de s' encapar lo seten cèl , que Dius fa tot plan , en totas causas, e que la fe dins l'amor de la beltat finis totjorn per trionfar.

Macarèl ... laissèt tombar l'imper, alara que marche sus el. Creseguèt de s'estavanir. Pel còp, que risolegèt coma un ase en fasent de mormolhs de barrica traucada . Una question li venguèt subte : ont èra passat la combinason aranheenca?



Se retrobèt nus sul lièch, ambe ela dessús, dins una posicion ridicula a son atge, sens poder contrarotlar mai l'ereccion fenomenala . Lo montèt, cambas escambarladas tala Diana sus Pegase , mentre qu'el brandissià son drèlh sus la rota del paradis , la rota de Sant Jauma de Compostela, la de Jerusalem . Èra lo caval ventrut que galopava en mercejant l'esperon del desir. Desplegava sas alas de Pegase per s'enairar mas que sos òsses reganhuts craïnavan coma los tirants d'un batèu perdut dins l'aurassa.

Lo vièlh faguèt sa dança ...

A mai Miosostis comencèt de li trifucar lo sèxe. Dusca çò que s'endeveng dur insensible, coma la bana d'un rinoceròs blanc. Puèi lo pastèt , l'estirèt , lo debanèt , lo dintrèt en sa vagina tant musculosa que la d'una balena, sens se trachar del mal, del plaser , de la sang, coma se li'n caliá finir ambe tot aquò.

Alara se remembrèt qu'aviá legit quicòm sus l'istòria d'una vèspa mexicana , que pond sos uòus dins una mena d'aranha giganta e verinosa. Revertava l'aranha que parava son ventre en cresent de s'aparar ? Quina conarià? . Se'n volguèt de pensar de conarias aital, dins un moment parièr, de plaser meravilhos.

Puèi sentiguèt coma un brave fregament rufa , quicòm se dubriguèt del dedins. Freniguèt.

Ara la vagina venguèt dura , rasposa, li semblèt que las doas ròdas d'una mòla se sarravan . Sai que, las maissas d'un estòc èra a mand de se clavar al seu penís. Gulèt tal l'ase a la sason de las amors .

De sang rajèt un pauc, de l'uèlh sus la flaçada. Un arcanèl de plaser ròsa ? Sentiguèt la tòca de la boca poderosa . Ausiguèt lo chucadis . Una nolor de bèstia feruna emplenèt la cambra.

- A daissa me estar... me'n vau.... me'n vau ....siulèt



Miosotis sorisiá en fasent son balanç..

Avant de s'estavanir l'ausiguèt mormolhar la cançon nèci d'un cantaire franchimand: « quicòm ven de cabuçar sus las pòstes del». L'estonèt un pauc que conasquèt las paraulas d'aquela cançon. Se remembrèt de la filha borruda que veniá als corses d'anglés, e que de longa la cantava, malgrat que li faguèsse de polidas clinhadas .

Dapasset Miosotis accelerava lo ritme. Lo voidava òc aital lo pompava , e sentiguèt la vida lo quitar. Rondina tal un pòrc al nauc.

Quin astre.! Quin benastruc fasiá! Aviat totjorn aviat . La gimnastica butava sa fòrça , e lo ritme s' afortissiá tal lo de las ramas dels galerians. Miosotis cantava : quicòm ven de butar sus las pòstes del ponde ...» Lèu sentiguèt l'espasa lo traucar. Èras pas un patiràs. En realitat èra son vièch que veniá de partir dins la boca poderosa. E lo demai seguèt.

Quand de temps durèt aquò?

Sabiá pas. S'aconsomiguèt ambe la sentida de se negar dins lo plaser sens fin. Ara l'avià plegada dins son vel, la muda de sa pel mòrta, son raive de seda mirgalhada de totas las belugas , de totas las colors , sens poder bolegar sonque un artelh. Èra content de morir aital ambe l'agulha del plaser ficada dins los budèls.

Mas ont èra passada Miosotis?.

Ausiguèt la pòrta se clavar doçament e la clau jogar doçament.

Demorèt sol. Miosotis las aviá barradas las tampadas e atudat lo lum. .

Tornèt prendre consciéncia un pauc mai tard , al moment ont lo monde que trabalha se quicha suls trepadors o suls cais del tram. Se trobava anestesiat, vivent dins son cocon , ambe un uòu dins lo pitre, e li semblèt de se desrevelhar ambe la breçairòla cantada per Miosotis . Una cachavièlha? Que non

Doncas Miosotis èra sortida, fa una ora , sens oblidar d 'atudar lo lum , de clavar la pòrta de las tres sarralhas. Manhatan veniá de pèrdre un dels melhors fintaires de totes los temps...

Un de mai

Mas de qu'èra la pacha de Miosotis. Se trobar un còs cada ser? Un òme per li donar son ventre? Li n' caliá un cada jorn?

Ne'n podia mai. L'òme encapèt de dormir cap a la mòrt. Ambe l'imatja bel de Miosotis davant los uèlhs.

********************************************

Epilòg

Lo planhèt plan de l'aver voidat de sa vida. Ne'n plorèt. Èra gentil , amorós que. Mas consi far? Lo polit efeba , de la vesprada , èra pas vengut. Que se l'èra desnisat a la terrassa d'un cafè de Central Park , ont los trobava totes...L'imbecil benastrat èra pas vengut al rendètz vos del ser... Que volètz ? Non teniái pas pus de mascle per son enveja feruna de creacion . Fasiá bèl temps que se l'èra notat, l'amorós en se disent qu' un jorn , se, per malastre , un òme veniá de fautar lo rendez vos de la nuèch , e ben , qu' el seriá totjorn aquí , lo vièlh sus la terrassa; ambe sa luneta amorosa, que pregava dempuèi tant de temps, per una mòrt dolça, la pichona mòrt seuna ....

Nòva-Iòrc èra plan la ciutat la mai interessanta del monde .I avia un fum de calucs. Sens comptar totes los falords que la gaitavan de longa sens pensar , que la mòrt poguèsse se sarrar per l'ulheton estrech d'una luneta .





Aquò's aital. Dins la vila immensa , jos rajals dels lums crusèls , i a los que se creson tot sols per gaitar lo monde, e los que los agachan gaitar, e los que corron aprèp sa preda.

samedi 25 décembre 2010

Lo finataire de Manhatan part 10





Totara se poirà passar lo film en bocla, tranquilon .

La postura de Miosotis li faguèt pensar d'un tablèu titolat: l' Origina del Monde» e que mostrava una vagina. Se remembrava pas mai ont l'avia fintat. Levat lo fum de monde qu'esperava son torn se recordava de ren. Vertat que pels òmes , èra lo monde desconegut, la fenda estrecha d'ont èran nascuts , bramaires , roginèls e merdos , es a dire un monde completament espaurugant e estrangièr . Aquel tablèu èra plan escandalos, vergonhós e sens gràcia, comandat dins una tòca de pornografia, per de paucs vals . Lo tablèu foguèt escambiat entre mantunes païses. Los òmes de totes païses s' èran ligats per gaitar cadun son còp per trauc de la sarralha.

Alara que la luneta li donava una qualitat d'imatge de primièra borra e que la Miosotis parava a la canhada dels jaupaires , lo rebat d'un paradís oblidat , de la seuna sorga bèla de vida, de la caforna estrecha del plaser e de la renaissança . El sa boca, la sarrava al còl de la cervesa , e cresià que se tibava entre elses lo ligam meravilhós de la voluptat , tant e mai gostós , artistica , tant e mai solide, d'el a l' asorabla Miositis, tal un trach de lutz.

Per tot dire èra la femna al primièr matin .... Eva



Ara Miosotis se teniá dins la posicion del lotus.

Desconeguèt la bola dura de l'ereccion.

Agachava la vila,e Miosotis per l'ulheton .

Que dins aquela citat , i avian los que gaitavan , los que los fintavan e los que fasián pas que fintar. Aital dins totas las vilas de la planeta...

Subte agèt la sentida que la vila l'agachava tanben , de las milas fenèstras, respondián al seu agach, que la vila s'agenolhava davant Miosotis e l' asirava a el, l'estrangièr que fintava dempuèi de meses la fada sus la terrassa.

A mai , li trapèt la certitud que la tota la vila sabiá. Per Miosotis. Que tota la vila gaitava de darrièr las tampadas , quitament en apnèa. E qu'èra venguda la Vila Miosostis , e que pregava la vila de l'ajudar. Del lotus cambièt de forma, vaqui que venguèt prègadieu. Demorèt tancat una mièja ora , tala una estatua. Tombèt enfachilhat .

Puèi la filha se revirèt, dintrèt dins la cambra per se vestir. Passèt un imper negre sul vel de seda blanca , ni mai.. Atudèt lo lum. Sortiguèt. Lo spectacle èra acabat. Ne'n valiá la pena. Se freguèt los uèlhs e repleguèt lo tube de la luneta...

Se sentiguèt malurós , malcorat. Pel primièr còp se trobèt d' estrenar la pel d'un sala pichòt vejaire vicios.

Colpable e malurós venguèt.

Dapasset se revirèt tanben. Tirèt la cortina. Aluquèt la lampa de cabèç e anèt entrò lo refrigerador , sens trobar cap d'enveja , tornèt a la cambra , e despleguèt lo lièch de l'armari , e se jaguèt sens se desvestir, sens dubrir los lençòls. Se sentiguèt sale, mespresable, vergonhós.

Una mièja ora aprèp, alara que s'acossomissiá, l'arma pegosa , qualqu'un sonèt a la pòrta. Fintèt lo revelh lumenós . Èra mièjanuèch. Qual podiá èstre? Solide qualqu'un que s'enganava e qu'emmerdava lo monde e que mancava pas de front... Coneissiá pas degun per venir tindar aital. Viviá com'un ermita. Fintèt per l'ulheton sens alucar la lum dins e l'intrada.

Manquèt de s'estavanir .

Era Miosotis que se risiá d'aurelhas. Ne demorèt boca badanta, lo còr arrestat , tal un can davant un perdigal. Levat qu'èra el lo perdigal.



jeudi 23 décembre 2010

Lo finataire de Manhatan part 9



Se'n rejovenèt sul pic, un pauc susprés. Cresiá plan qu'un ligam teunhe los unissián Miosotis e a el, e qu'a fòrça de sentir son agach amorós , Miosotis sabiá d'a fons çò que pensava , e l'endevinava . Da vegadas èra la paur que lo preniá.

Sentiguèt la bola se formar dins sa garganta e lo prusit caracteristic de l' emmonilh dusca dins la planta dels pès. Trescambèt davant la luneta. Mas tornèt sul pic fintar per l'ulheton. Sortiguèt lo cap entre las cortinas per gaitar los immòbles adjacents, e vegèt sens suspresa, mas en renegant qu'un vintenat de fintaires esperavan sens s' amagar, l'aparicion de l'imatge meravilhós de Miosotis.

Jos la docha, daissèt rajar l'aiga un brave moment. Las mans apevadas sus las pèiras grisas, la tèste clinada enrè , coma o fariá qualqu'un que se netejariá aquí dedins, de las tacas de la jornada es a dire del fregadís dels òmes . A n' aquel moment li pareguèt mai pròcha , la Miosotis e lor ligam secret, que los juntavan, li pareguèt s'afortir. La compreniá la malurosa , perduda dins una societat de mascles rufes e malvolents .

Puèi s' onchèt, la carra , lo ventre, las cambas, las popas, ambe d'òlis nolentas, tot en sospesant cada cocarèca , d'una mina socitosa. S' eissuguèt entre las cambas en fasent, anar e venir una servieta , d'un biais nerviós e desgraciós.

Ne'n sortiguèt enfin, tornèt al living-room, totjorn de son pas elastic , de pantèra . A son pas òm devinha qu'aviá apresa la dança classica. . Dançaira deviá èstre , un còp èra dançava mai qu'una reina. I a pas que la dança per donar una marcha tant graciosa a las filhas. Sabètz , marchan leugièrament, sus las puntas dels pès , que tenon escartats al cap , mentre que las mans soplas , la pauma virada al sòl, dets separats e plagats a pron pena , mas sens redor dessenhan dins l'aire d' arabescas embelinairas.

Miosotis se seguèt a l' ordinator, sai que per legir sos imèisses. Puèi trapèt las letras e las publicitats , e caminèt dusca'l comun , daissèt la pòrta entre dubèrta , estrifèt las envelopas en fronzissent las ussas.

Se pensèt que veniá de recebre un fais de facturas.

Miosotis se levèt sens ren amagar de sa nuditat, e anèt cap al dressing gigant, que se dubrissiá de tot un costat de la parèt.

Li tornèt l'orra pressentida. Se deviá sortir e ben l'espectacle èra fotut . Se sentiguèt socitós: aviá de sortir aqueste ser? Mas non, per astre ne'n faguèt ren Èra dintrada d'a fons al mitan de totes los vestits . Sabiá pas mai ont èra quand tornèt sortir velada , d'una rauba de nuèch transparenta, que li fasiá coma una nivola de seda blanca. Aquò's aital que l'aimava son Miosotis . Que cada setmana l'espantava.

Afustèt la mira de l'optica. al moment que Miosotis dubriguèt la veirina corredissa de la terrassa, per far d'una gimnastica chinesa. Puèi passèt als exercicis al sòl. E espandèt un tapís de belors vèrs que revertava lo d'un bilhar.

Se remembrava pas cap del nom d'aquela gimnastica ont se caliá encadenar de gèstes amples , en equilibra sus una camba tal un bernat pescaire.. O fasiá un còp per setmana una tièra d'estiraments dels braces e de las cambas , o de l'esquina e del rastèl , e d'exercicis d'alenadas prigondas de respiracions completas. Pareis qu'èra un biais de tornar trobar l'armonia entre lo cèl e la Tèrra , e de far montar l'energia vitala al travèrs de se. Per ieu aquelses exercicis soslinhavan subretot l'esplendor de la sieuna perfeccion. La lindetat divenca de sas linhas . Quauques còps se teniá dins la posicion dels caçaire a l'arc , lo còs tant plegat que l'auriam pogut creire copada en doas partidas al nivèl de la talha, tala una vèspa . Tant que qualques còps ne'n perdiá l'alen, la som , coma s' un trach enveirinat, siulava dusca z' el, per dessús lo voide de Manhatan, per se ficar al còr...

Que Miosotis revertava Eròs, quand getava sos traches malvolents , dins l'arma del paure fintaire, e cadun sap que son los pus teunes , que dintran mai prigonds. I avia coma una tela de fials invesibles qu'irradiavan de la terrassa de Miosotis.

Mantuns còps ne freniguèt. Sentiguèt l'ala leugièra de sas parpèlas sus sa gauta, e son agach se pausar sus el coma la man poderosa de Dieus, sus el tot entièr, sul seu front, o tot près d'el mentre que furgava las terrassas atudadas. Solide que l'avia vist, devinhat tal un vèrm jos la rusca, malgrat qu'i permegèsse tant e mai de se rescondre? Malgrat la calorassa, se sentiguèt la pèl li galinejar.

Èra el primièr que se n'espaurugava ara?.

Desalenèt e tenguèt lo buf a ne petar. L'avia vist? Se diguèt sul pic, qu'èra pas possible, qu'èra quitament absurde. Se trobava a mai de dos centenats de mèstres... Un vesin imbecil deviá l'aver devinhat a ela , ambe la cigarreta , la lum , lo rambalh d'una paraula porcassièra. Quin malastre ! Quna vergonha!.

Auriá esperat demorar sol per agachar la seguida de la dansa erotica . Èra sol per se carrar d'aquel vai en ven graciós. Da vegadas mostravan mai que la punta ròsa d'una popa , lo plec del detràs, o la val e l'ombra leugièra del mont de Venus .

Destapèt la cervesa, las mans tremolantas . Realisèt qu'aviá oblidat de butar l'enregistrament de la camèra. Lèu se regaudinèt , de veire la qualitat de l'imaja del tele-objectiu e la podença del zom. Una meravilha aquel novèl aplech. Trobèt la patz.



lundi 20 décembre 2010

Lo finataire de Manhatan part 8



Miosotis tirava sus una cigarreta longa , inchanlhenta , sensuala, lo coide apojat sul relaisset, lo menton dins la man. Vesiá la fum virar, s' atardivar un moment a l'entorn de sa boca e alisa la man blanca, avant qu'un ventolet coquinèl lo caçèsse dins la nuèch. Se teniá de biais , e vesiá pas clarament l'expression de sa cara, mas li pareguèt soscaira, gaireben reborsièra. Èra cansada , socitosa. Solide, quicòm la tafurava.

Pel còp l'espectacle li pareguèt compromés... Li tombèt un pès sus las espatlas. Sorna, aital li pareguèt lo monde de las terrassas.

Las autras serradas, la vesiá regaudida, auriá jurat que risiá de contentament , òc una mena de sorire trufarèl. Tre passat lo sulh, desnosiá lo seu coconhon, que penchenava en fòrma de casco, e daissava los pèles presonièrs, cascalejar, tal una èrsa bruna , dusca'l mitan de l'esquina. S' afanava dins l'apartament, tota al seu plaser de tornar trobar las causas amistosas, sens ren far d' especial, tota al plaser de comuniar ambe l'esperit de l'ostal . Per exemple , alisava lo bonsaï que tronava sus un de tauleta de fusta roja, un pauc enrè, aparat dels rais e de la calorassa, puèi niflava la flor d'un ramelet , o somiava en agachant l'estelum, o mantuns còps , en grapinhant la pèl de la catassa mostrosa que l'esperava tot lo sant clar del jorn, e la gaitava coma la Santa Verge.

La catassa l' escaisonèt Belzebut ... L' asirava , la bèstia que coneissiá la jòia de las flatingas , e l'amor de sa mestressa

Aquela catassa capitava l'atencion, èra al centre dels suènhs, tre que tornava, qu' en primièr se trachava de la catassa, aquela isabelassa redonda que se fregava als pompilhs, per li mostrar lo camin del refrigerador, atalentada de calinons, d' alisadas , de lach, de carn gostosa, e que la seguissiá de pertot , que gaitava la nuèch ambe la reina. Puèi Miosostis se vodava a las flors del balet, o al bonsaï que sarrava de la fenèstra , qu'aprofitèsse de la nuèch tebesa.

Quand auriá donat per èstre una segonda a la placa de la cata o del bonsaï?

Se demandèt çò que fasiá las jornadas. Son mestièr? Vendeire? Informaticiana? La vesiá mantuns còps tapar sul clavièr de son ordinator ambe una celeritat vertiginosa. Trantalhava . Una causa de segura: ganhava bravament d'argent. Sufisiá de veire l'ecran extra-larja de l'ordinator , gaireben tant que l'ecran plasma de la television, l'immensitat del lotjament , al darrièr estatja de immòble de luxe.

Miosotis atudèt la cigarreta.

Passèt dins la cambra, desapareguèt de la vista, un moment, ne'n sortiguèt nusa, la vegèt una mitat de segonda, e encara, davant que dintrèsse dins lo gabinet de la docha nordica, a las parets de pèiras grisas, volcanicas, sens quitament barrar la pòrta corredissa, de veire catedral. Puèi passèt al sona, e la vegèt pas mai dins la tuba espessa de la vapor cauda, puèi cabussèt dins una mena de spa de l'aiga gelada , puèi se jaguèt jos lo dardalh dels infra-rojes, entre que doçament , per una magia desconeguda, la lum, cambiava de color . L'espandi de l'apartament venguèt d'un verd lumenós, fasent de l' atmosfèra un fadariá de la color cambiadissa, ambe los rebats de l'aiga d'un lagon.

Tornèt començar d'esperar que l'espectacle ufanós èra a mand de paréisser.

E s' enganava pas...

vendredi 17 décembre 2010

Lo finataire de Manhatan part 7



Òc que viviá aquel moment al cap d'un forn, lo forn de Nòva Iòrq l'estiu, a mai sus la placa nauta, dins aquela calorassa ont rissolàvem, totes egals, sens rondinar sa jòia , sa tristesa, son lassitge.

Qu'èra aital l'umanitat ?

Òc, aital, agropeladas las agaças a l'entorn d'un esquiròl crebat , coma nosautres atalentats de tot , de ren , levats la volontat e la sèt de poder , de la fòrça mascle , lo desir, l'enveja de sautar, d' agantar , d' escartairar. Lo plaser dels òmes de s' estripar un país , o per un país, per una femna, per l'oblidar lèu, alara qu'escampan al brandal los petaçes ensagnosits de susor e de sang aparats per d'unes monges , oc ben, a las escobilhas , per se trobar aviat un autre camp batalhièr . Qu' aguèssem ren per minjar que? Qu'èra pas sonque lo plaser de se cercar, puèi de se trobar de bregas. Dius zo faguèt aital l'òme, un cerca bregas , crusèl , mai que las bèstias, maissant coma la pèsta, e , sornarut coma un papa de l' inquisicion. Aital nos faguèt e aital nos a :Tuatz los totes que Dieu sauprà ben los trobar, los bons.

Paraulas trachas de l'evangèli . Per s' espantar de ren?

Seriàn pas partits qu'òm lor prometès , un tombarèl de cervesas plan frescas, aval. Que volètz, la nuèch, los miètg- òmes velhavan, e lo jorn avian pas quitament la fòrça de davalar a l'entre sòl per se far la bugada. Que se lavavan pas mai la codena . Èran enfachilhats. Que pudissián sens vergonha, sus las terrassas e que fasián fugir los aucèls. Los òmes tubavan de aschich . Se trobavan capvirats , E de longa a l'espèra.

Un joine, ambe la casqueta vissada sul cap, la bocla d'argent dins l'aurelha, un vesin de terrassa li aviá escupit , son idèa suls fintaires de sa mena :

- E tu .... Avisa ....sias tròp vièlh per fintar la joinesa

Se diguèt, que benlèu, tot compte fach, lo fintaire atentiu del genre uman, podiá pas èstre qu'un vièlh arrendut . Un estèt , un astrològ nuechenc, tafurat d'amor, subretot dins la capitala del monde, que sonèt sul pic, : Manhatan sus Miosotis. Aici terminus, que tot davala de la Tèrra dusca'l cèl. . Èra avant-gardista dins sa còla , malgrat que se trobèsse en òrra companhiá.

L'ora sonèt. De pertot sus las terrassas sortissián los gulampàs , per beure sens vergonha e la gaitar l'ofèrta diusenca . L'aurián fòrça espantat los que li aurián dich qu'èra pas qu'un brave salòp , un porcanhàs sens lei , mens que los pòrcs que niflavan cada jorn sa mèrda, tot en escotant lo craïnament de las correjas de la climatisacion.

Termenus,arribava

Non èra pas un gròs porcanhàs. Non èra sonque un estete, que degun volià pas ausir. Fasiá bèl temps que se rescondiá amont . Fugissiá los filmes pornograficas coma la pèsta , la vista de la violéncia li donava lo vomit, e lo forçatge d'una femna, l'enrabiava, per dire : la vista del sang lo cachava e lo fasiá s'estavanir.

Vesiá pas las causas aital. E se trobava defòra lo monde dempuèi bèl briu.

Se clinèt sus la vida de la citat, ambe son gròs microscòpi, tal un orson amistadós , totes los senses atentius, ambe una mena de plan velhança. S'agissiá pas atanben d'un susvelhança sordida , d'un pet policièr , mas de la cerca menimosa de la beltat, de la quista de la gràcia , de l'esbalausiment que nais de la vista d'un còs de divinitat. Tot deviá paréisser dins sa libertat, dins sa lindetat , sens lo masc descarrant de las convencions socialas. Aquò's èra un espectacle servat pels initiats.

Las façadas mudas dubrissián davant el, sos milions d'ecrans de tele. Las fenèstras s' entrebadavan , las baias descubrissián los agençaments espaciós , las seguidas luxósas. Semblavan los uèlhs sortits de pertot. El fasiá pas que trapar qualques minutas de vida , en aplicant un còdi deontologica particularament redde .

En fasent las observacions del mitan urban, que notava sus un quasèrn pichon , s' imaginava coma un entomologista en trin d'estudiar la canopèa dins la jungla d' Amazonia. Un sabant que s' esmeravelhariá d'unas orquidacèas descubèrtas a la cima d'un gigant, el.... lo pauc val que la polícia renga jos l'etiqueta de caluc sexual. Vertat qu'èra pas qu'un entomologista del mitan ciutadan. Lo biais de se sarrar èra çò meteis.

Meteisses suenhs , meteissa discrecion, . Misma respèct per l' object d'estudis. S' aparar de las interferéncias dels salvatges .

Miosotis èra enfin tornada del trabalh.

Era nòu oras . Se notèt l'ora dins lo quasèrn. Temperatura: 41 grad. Ora: 9 o 12 exactament. Temps: subrebèl. Luna : plena.

Vestiment : rauba blava.

De costuma tornava a las sèt.

Se tenguèt en fàcia de la fenèstra e semblèt espelucar la nuèch davant ela e totas las fenèstras atudas .El, se reculèt d'un pas, darrièr la cortina. Sens rason. Qu'òm podiá pas lo devinhar... Mas un frenís estranh li mosseguèt l'esquina.

jeudi 16 décembre 2010

lo fintaire de Manhatan part 6 bis

Que tot èra illegible(çò qu'es pas tant grèu...


Dels noms que s' apariavan ambe l'aparéncia de la filha o ambe sos vestits , o la color de la cabeladura , dels uèlhs , o mai encara qu' apariavan ambe lo del seu animal de companhiá. Lo nom de la filha li veniá subte. Tal un liaç. Tala la responsa de sa cervèla ante- preistorica, de l'epòca ont totes se rebalavan a quatre patas pels bartas, per culhir de fruches en s' aparant dels leons e dels mosquilhs , dins la valòia de l'Omo , endacòm dins Africa . Una madurason que li montava al cervèl d'un còp . Ne'n lhabrava .

Arser totes se preparavan per gaitar la Miosotis, que se sonava aital, sens rason majora, per causa d'un polit fais de vims qu'avia davant la cosina, o de la flor blava que portava sus l'aurelha. Cossí foguèsse estat possible qu'un fais de vims, o una pichona flor poguèsson li retipar un miosotis. E ben paures que la responsa, es pas Dius possible d'o conéisser, vist qu'èra pas qu'una sentida., quitament una pressentida....

Quant la gaitava Miosotis , l'extraordinària Miosotis que portava lo cho cho blau-petant-fluò, e ben, se pensava a.... ren , amnesia plasenta, psicoterapia poderosa que li reversinava l'arma , levat que li donava de prusit a la lenga e l'enveja destimborlada de l'abrasar pertot , de la mossegar , de la rosigar coma òm se rosigar un benarric. S'ò disiá qu'i aviá pas qu'ela per li levar lo pes de la vida. E que la farià leu son eiretièra. Sabètz qu'uns còps vielhit , a l'òme li pren , lo falorditge estranh de chucar a la popa de sa libertat , e de petar lo Sablièr Grand, o de devinhar çò que li demòra , e la tròba seca la dralha, amara e rufa tot del long. La remembrança coma l' òs dels sovenirs, quand òm se compren fin finala, que la mòrt te nifla de mai en mai, te ten las parpèlas encarquilhadas coma'l chòt, fins al mitan de la nuèch , qu'aquela garça te pòt esclafar entre sas arpas coma un milhaucàs poliartritica

Vos prègui de pas me jutjar tal lo fintaire viciós de Manhatan ...a l'afust , de badar la pus pichona susfàcia de carn fresca. Pensatz puslèu a l'agach de Fellini dins « Morir a Venice »

Non ... Que ne soi pas d'aquela mena de fintaire , que soi sonque de la mena dels asoraires , los que badan la lenga , ambe sus los pòts , lo gost per una popa , e ieu foguèri pas qu' un vistalhaire de la vida, quand me la tombèt, l' astrada de la fintar ela , la meravilhosa , que seguiá sa dralha , ambe son arma linda, qu' afortissiá nòstra jòia e butava son gauch , ambe son anar vertadièr, sa dança eternala de seduccion, cap ala nuèch, nusa , sus una terrassa , e quand tu, quand nos, nos demoravan al dintre, que lo resson de la vergonha de pas saupre dançar, un làguia , tal un fissal al plond de l'arma..

Voliái pas ausir l'argument femenèl: me fau bèla per ieu; me fau bèla per mon fringaire, me fau bèla per Dieus. E ieu me rami cordavi ambe un remembre vièlh, que totes al temps de la joventut, baisàvem la Tèrra, en sarrant las dents., pels traucs pichons dels grelhs. .. Vous l'aimez la Terre ?

Mas que fasiái ieu al mitan d'aquela mascarada? Se'n chautava de totes , e de ieu, la Miosotis?. Se sufisiá a ela, e erem pas dedins son sòmi. Èri ren . Decont èra lo pòble dels fintaires? . Perduts al non ren.

Mas o cresiái pas una segonda, e me disiá qu'èra pas qu'una polida messorga. Las femnas se fan bèlas per lo monde entièr femnas e òmes amassats, e se regaudisson de sentir la poncha de las miradas que se pausan a ela. E quitament vòli pas saupre se lo meu 'agach èra lo d'un viciós. Cò que per ela comptava èra d'èstre escalpradas dins l'uèlh del passant ordinari. Al fons se'n chautava que foguèsse l' agach remirabla de l'artista, o del professional de la fotò, lo caparrut de la beutat estranha e divenca de la femna. Sol comptava aquel agach fugitiu e alunhat , una alisada de luènh. Un amor de luènh?

Cresi que mantunas femnas traversan la vida , sonque per recaptar qualques belugas d'agach...

Me fasiái fòrt de parar un miralh a sa belesa, tot en respectant lo seu secret de divenca. Cresiái qu'èri sol, per saupre gostar l'espectacle. Qu'èra pel fintaire professional , qu'èri, l'uèlh d'un pintre ,d'un artista, e de primièra borra encara que son primièr trach pòt se degalhar, s' enganar, se desponchar . Lo que se teniá dins l'ombra, ambe lo masc , que testimoniava sa fe, quitament amorosa, e alucava sa pichòta lampa , tal un fan al concèrt de Miquel Jacson , cadun son fusilh a la man , que bracejava ambe son traça de calelh, crompat dins una mòstra putanièra ont tot arribava de Taiwan» èra ieu..

La lum tremolanta, sa lum expèrta disiá clarament :

Deslarga te amic , daissa arribar las èrsas de ton arma poderosa e soscaira, ajas pas paur , de levar per nos lo vel teunhe de ta vertat. Ajas pas paur! Que te'n chautan de las èrsas de la vida? Ta nuditat , aital que Dieu nos faguèt, ieu rufa, e tu, tant polida, fina, bèla, carnuda, sensuala, popuda , aital que lo mòtle eternal femenèl e diusenc te faguèt , e farà las femnas per que d'òmes simples e asoraires de ton còs de reina, que lo creiràn coma ton arma, quitan de bufar , de chucar sa biera tebesa , per alenar dins l'aire espés tal d'escalpraires de sòmis, sus la teulada plana d'un immòble, estorrits per las maquinas de la climatisacion, darrièr sa cortina, prègan per tu.

Lo fintaire de Manhatan- part 6


Dels noms que s' apariavan ambe l'aparéncia de la filha o ambe sos vestits , o la color de la cabeladura , dels uèlhs , o mai encara qu' apariavan ambe lo del seu animal de companhiá. Lo nom de la filha li veniá subte. Tal un liaç. Tala la responsa de sa cervèla ante- preistorica, de l'epòca ont totes se rebalavan a quatre patas pels bartas, per culhir de fruches en s' aparant dels leons e dels mosquilhs , dins la valòia de l'Omo , endacòm dins Africa . Una madurason que li montava al cervèl d'un còp . Ne'n lhabrava .

Arser totes se preparavan per gaitar la Miosotis, que se sonava aital, sens rason majora, per causa d'un polit fais de vims qu'avia davant la cosina, o de la flor blava que portava sus l'aurelha. Cossí foguèsse estat possible qu'un fais de vims, o una pichona flor poguèsson li retipar un miosotis. E ben paures que la responsa, es pas Dius possible d'o conéisser, vist qu'èra pas qu'una sentida., quitament una pressentida....

Quant la gaitava Miosotis , l'extraordinària Miosotis que portava lo cho cho blau-petant-fluò, e ben, se pensava a.... ren , amnesia plasenta, psicoterapia poderosa que li reversinava l'arma , levat que li donava de prusit a la lenga e l'enveja destimborlada de l'abrasar pertot , de la mossegar , de la rosigar coma òm se rosigar un benarric. S'ò disiá qu'i aviá pas qu'ela per li levar lo pes de la vida. E que la farià leu son eiretièra. Sabètz qu'uns còps vielhit , a l'òme li pren , lo falorditge estranh de chucar a la popa de sa libertat , e de petar lo Sablièr Grand, o de devinhar çò que li demòra , e la tròba seca la dralha, amara e rufa tot del long. La remembrança coma l' òs dels sovenirs, quand òm se compren fin finala, que la mòrt te nifla de mai en mai, te ten las parpèlas encarquilhadas coma'l chòt, fins al mitan de la nuèch , qu'aquela garça te pòt esclafar entre sas arpas coma un milhaucàs poliartritica

Vos prègui de pas me jutjar tal lo fintaire viciós de Manhatan ...a l'afust , de badar la pus pichona susfàcia de carn fresca. Pensatz puslèu a l'agach de Fellini dins « Morir a Venice »

Non ... Que ne soi pas d'aquela mena de fintaire , que soi sonque de la mena dels asoraires , los que badan la lenga , ambe sus los pòts , lo gost per una popa , e ieu foguèri pas qu' un vistalhaire de la vida, quand me la tombèt, l' astrada de la fintar ela , la meravilhosa , que seguiá sa dralha , ambe son arma linda, qu' afortissiá nòstra jòia e butava son gauch , ambe son anar vertadièr, sa dança eternala de seduccion, cap ala nuèch, nusa , sus una terrassa , e quand tu, quand nos, nos demoravan al dintre, que lo resson de la vergonha de pas saupre dançar, un làguia , tal un fissal al plond de l'arma..

Voliái pas ausir l'argument femenèl: me fau bèla per ieu; me fau bèla per mon fringaire, me fau bèla per Dieus. E ieu me rami cordavi ambe un remembre vièlh, que totes al temps de la joventut, baisàvem la Tèrra, en sarrant las dents., pels traucs pichons dels grelhs. .. Vous l'aimez la Terre ?

Mas que fasiái ieu al mitan d'aquela mascarada? Se'n chautava de totes , e de ieu, la Miosotis?. Se sufisiá a ela, e erem pas dedins son sòmi. Èri ren . Decont èra lo pòble dels fintaires? . Perduts al non ren.

Mas o cresiái pas una segonda, e me disiá qu'èra pas qu'una polida messorga. Las femnas se fan bèlas per lo monde entièr femnas e òmes amassats, e se regaudisson de sentir la poncha de las miradas que se pausan a ela. E quitament vòli pas saupre se lo meu 'agach èra lo d'un viciós. Cò que per ela comptava èra d'èstre escalpradas dins l'uèlh del passant ordinari. Al fons se'n chautava que foguèsse l' agach remirabla de l'artista, o del professional de la fotò, lo caparrut de la beutat estranha e divenca de la femna. Sol comptava aquel agach fugitiu e alunhat , una alisada de luènh. Un amor de luènh?

Cresi que mantunas femnas traversan la vida , sonque per recaptar qualques belugas d'agach...

Me fasiái fòrt de parar un miralh a sa belesa, tot en respectant lo seu secret de divenca. Cresiái qu'èri sol, per saupre gostar l'espectacle. Qu'èra pel fintaire professional , qu'èri, l'uèlh d'un pintre ,d'un artista, e de primièra borra encara que son primièr trach pòt se degalhar, s' enganar, se desponchar . Lo que se teniá dins l'ombra, ambe lo masc , que testimoniava sa fe, quitament amorosa, e alucava sa pichòta lampa , tal un fan al concèrt de Miquel Jacson , cadun son fusilh a la man , que bracejava ambe son traça de calelh, crompat dins una mòstra putanièra ont tot arribava de Taiwan» èra ieu..


La lum tremolanta, sa lum expèrta disiá clarament :

Deslarga te amic , daissa arribar las èrsas de ton arma poderosa e soscaira, ajas pas paur , de levar per nos lo vel teunhe de ta vertat. Ajas pas paur! Que te'n chautan de las èrsas de la vida? Ta nuditat , aital que Dieu nos faguèt, ieu rufa, e tu, tant polida, fina, bèla, carnuda, sensuala, popuda , aital que lo mòtle eternal femenèl e diusenc te faguèt , e farà las femnas per que d'òmes simples e asoraires de ton còs de reina, que lo creiràn coma ton arma, quitan de bufar , de chucar sa biera tebesa , per alenar dins l'aire espés tal d'escalpraires de sòmis, sus la teulada plana d'un immòble, estorrits per las maquinas de la climatisacion, darrièr sa cortina, prègan per tu.


mardi 14 décembre 2010

lo fintaire de Manhatan part 5

Lo Fintaire


Dels noms que mantuns còps s' apariavan ambe l'aparéncia de la filha o ambe sos vestits , o la color de la cabeladura , dels uèlhs , o mai encara qu' apariavan ambe lo del seu animal de companhiá. Lo nom de la filha li veniá subte. Tal un liaç. Tal la responda . Una madurason que li montava al cervèl d'un còp . Ne'n trepejava

Arser totes s'apreparavan per gaitar la Miosotis, que se sonava aital, sens rason majora, per causa d'un polit fais de vims qu'avia davant la cosina. Cossí se foguèss estat possible qu'un fais de vims pòsca retipar un miosotis. E ben amic que la responsa es pas Dius possiblede conéisser, vist qu'èra pas qu'una sentida.....

Quant la gaitavi Miosotis , l'extraordinari Miosotis que portava de longa un cho cho blau fluò dins los pèlses e ben pensavi de ren, levat que me donava l'envèja destimborlada de l'abraçar sus las popas .




Vos prègui de pas me sentir tal lo fintaire viciós...que bada la pus pichona susfacia de carn.Qu'èri pas un fintaire , sonque un asoraire , que badavi la lenga als pots , d'un nen per la popa de la maire , quand li tombèt l'astrada de la fintar ela , la mervelhosa , que seguis sa dralha e son arma linda, qu'afortis sa jòia e que bute son anar natural, sa dansa costumièra de seduccion cap ala nuèch, nusa , sus una terrassa , e quand tu te demòra al dintre, que lo resson de ta vergonha de pas saupre dançar .

Volià pas ausir l'argument femenèl: me fau bèla per ièu; me fau bèla per mon fringaire, me fai bèla per Dieus. E Ieu i pensava alara que baisavi la Tèrra en sarrant las dents., pels traucs pichons dels grèlhs. .. Vous l'aimez la Terre ?

Mas que fasiái ieu al mitan de la mascarada? Se'n chautava de ieu?. Èri ieu e ren de tot. Decont èri . Perdut al non ren.

Mas o cresiái pas una segonda, e me disiá qu'èra pas qu'una polida messorga. Las femnas se fan bèlas per lo monde entièr femnas e òmes amassats, e se regaudisson de sentir la poncha de las miradas que se pausan a ela. E quitament vòl pas saupre se lo meu 'agach es lo d'un viciós. Cò que per ela compta es d'èstre notada dins l'uèlh del passant ordinari. Al fons se'n chauta que sia l' agach remirabla de l'artista, del professional de la fotò, lo caparrut de la beutat estranha de la femna. Sol compte l'agach per ieu. Lo meu.. Aital d'unas femnas traversan lo monde , per ensajar de venir Miss quicòm, sonque per l'agach... El lo fintaire de Manhatan se fasiá fòrt de parar lo miralh de la belesa, secret e respectuós a la divenca. Sol, èra sol, que saupèsse gostar l'espectacle. Èra pel fintaire professional , l'uèlh del pintre ,de l'artista, e de primièra borra que lo primièr trach. Un que se teniá dins l'ombra, ambe lo masc , que testimoniava sa fe, quitament amorosa, e alucava sa pichòta lampa , tal un fan al concèrt de Miquel Jacson , cadun son fusilh, que bracejava ambe una mena de calelh, crompat dins una mòstra putanièra ont tot arribava de Taiwan».

La lum tremolanta, sa lum expèrta disià clarament :

Deslarga te amic , daissa arribar las èrsas de ton arma poderosa e soscaira, ajas pas paur , de levar per nos lo vel teunhe de ta vertat. Ajas pas paur! Que te'n chautan de las èrsas de la vida? Ta nuditat , aital que Dieu nos faguèron, ièu rufa, e tu, tant polida, fina, bèla, carnuda, sensuala, popuda , aital que lo mòtle eternal femenèl e diusenc te faguèt , e farà las femnas per que d'òmes simples e asoraires de ton còs de reina, quitan de bufar , de chucar a sa b ièra tebesa , per engolar l'aire es pès en alenant tal, d'escalpraires de sòmis, sus la teulada plana d'un immòble, estorrits per las maquinas de la climatisacion .



lundi 13 décembre 2010

lo fintaire de Manhatan part 4



De la terrassa que plombava sul ròdol, se podiá a son aiset gaitar totes los autres , que sabián elses tanben que l' espectacle èra per començar.

D'un biais o pagavan l'espectacle. Sai qu' èran de milhierats afogats d'aquel monde de la nuèch, que clinhavan sus l'ulheton de la luneta, per estudiar l' estrangièra nusa que los convidava totes los òmes de la terrassas, ela , ambe sa dança miravilhosa, sola davant la nuèch .

D'un biais lor disiá, a los que gaitavan, qu'avian pas res comprés a n' aquela dança erotica, se jogava de jorn coma de nuèch. Aquò's aital que totes èran venguts estatjar dins un lotjament de las terrassas aicí, amont, per veire sens èsser devinhats , per escotar sens èsser ausit , per sentir sens èstre niflar . Quicòm coma una engravada al mitan de las lums , èran venguts s' amolonar coma los pofres, a la cima d'aquelses bastiments carrats , a l'abric de las èrsas poderosas de la societat que compren ren d'aquela quista. Volián pas morir l'ase revirat al solelh , sens saupre la rason, que fasián pas cap fisança a la societat . Sabián per de que s'amassavan aital , aital las medusas, sus las terrassas per gaitar aital Miosostis o Violeta o Margarida e la dança de la mòrt ...Mas que sabian, de la mòrt penecosa qu'èran donada a la vista de totes, que sabián totes, çò que la societat sèrva, als malurós, qu'an la toca d'èstre enfachilhat per lo femnum. Èra incapable d' explicar son vici d'assegurar lo paure monde , que volviá pas cap de mal a degun, e per començar a Miosotis, qu'èra sonque la destinada que l'avia daissat, sus un cai de asard en forma de terrassa .

Mas a totes lor fautavan lo plaser de tocar la poncha roginèla d'una popa , de baisar lo cunh porpra de la boca, de pausar l'ala de son ussa a l'abroa d'un dardalhon frenissent e desvergonhat.

Coma de costuma , sortiguèt lo fintaire de Manhatan sus la terrassa. Aviá atudat la lum. Fasiá mina de tubar e d'alenar la sembla frescor . De tussir.. Qualque còps fintava la mòstra. L'espectacle èra anonciat. Trepava sul balcon estrech, se clinavi sus la parabanda, per melhor gaitar los immòbles vesins, e totas aquelas cistèrnas d'aiga pesuca, lordas de la calorassa de tota la vesprada . Totes, ça meteis, se tenián ambe son teleobjectiu prèp.

Gaitèt los d'esquèrra , puèi se revirèt a la drecha . D'aquí estant sus la terrassa que plombava lo mond entièr , li èra aisit d'estudiar lo biais dels autres, que sabián pas , coma el , se sarrar de sa cortina , quand son agach pesuc traucava la nuèch , e se tener a l'espèra d'un espectacle novèl... Mantuns còp faguèt lo morre .Los autres imbecils contunhavan de tronar alara que caliá se rescondre. Una segonda auriá sufís per desnisar la tropelada de fats que descaravan la belesa d'aquelas minutas lindas , alenadas del monde al dessús del voide, per una mena novèla de l'amor de luènh, ofegat d'amor per la creatura .

Li auriá sufís d'una minuta per susprendre lo liuç d'un fusilh , la lusor d'una pipa. Mas lo fintaire èra convencut que Miosotis sabiá devinhar lo seu amor vertadièr , e que lo voliá aparar dels vicioses ,que japavan coma los canhàsses.

Los asiraván totes, aqueles , pauc-val, manja-mèrda, fintaires imbecils e maladreches, que pareissián s'encapriçar de salopar aquela fadariá , per que l'espectacle finisca tala una comedia donada pels pòrcs. E que la paura ela , aja pas d'autra sortida, que de córrer aviat , nhafrada , vergonhosa, s'amagar per totjorn ,a l'abric, al dintre negre de son apartament , e que ne'n sòrta pas mai pus , a solelh colc per far sa dança miraclosa.

Mantuns còps li venguèt l'idèa del fusilh a lunetas.

Sonque pels estètes...

Los imbecils destrusissián la magia de las terrassas, de la nuèch , permejavan de ren , quitament quand Miosotis èra a mand de paréisser .

Mas l'espectacle èra totjorn novèl. E li semblava totjorn , que lo fintava primièr e sol. Que dançava pas que per el. Totjorn çò meteis. Que non! que se'n alassèsse pas jamai.

Romeguèt lo fintaire de Manhatan .

Totes aquelses marcamals mascanhavan la seuna aparicion. Tala la cacibralha. Fasián los pècs , la còla dels gosses acarnassits, putanièrs de naissença, atalentats aprèp son òs , son vièch , sa mèrda , sens comprendre ren del moment sacrat. Ren , que siague a las condicions subtilas , a la finesa de las convencions tacitas , a l'obligacion evidenta de pregar lo cèl per que contunhèsse la Miosotis , de los venir enauçar qualques segondas de son anar d'uman, a pron pena sortit de son fangas, encara tant pròcha de la bèstia , sornament umana, oblidós de la pacha de l'umilitat , de la lei del silenci , al luòc de s' amagar , de se fondre coma los monges vergonhos dabant tant de santa bèltat, torna mai venguts inquisitors d'una mena novèla, a la color grisa del betum , que caliá pas desturbar l'aucèl de paradís , l'alauseta que dança dins un rai de neon, puèi que se daissa jaire a son plaser, que volatejava encara pel sòl, que morís ambe los freniments del còr , e los de la man que palpeja una popa, o tremola jos la flaçada d'un tapis de mofa, aquel moment rare de gracià , de santetat , de lindetat coma lo remembre del paradis .

Los porcatièrs se'n chautaván, roncavan , en grimacejant de las terrassas.

Quina vergonha se disiá socitós , e pr'aquò l'espectacle contunhava tot parièt quitament quand , un alucat estrambordat , alucava totas las lums de sa terrassa, bracejava nud de son cunh de luna en cridant : ven aquí, s.... , ven aqui que t'assadolèsse ièu . Los pompièrs arribavan lèu coma s'estajavan sus las terrassas vesinas, elses tanben. Venian lo cercar; li passavan la camisòla, ensajavan de lo mestrejar . Mas lo falord qualques còps se jetava, dins lo voide, del cinquanta unenc , en batant dels braces , coma o fasiá Miosotis, en facia , benlèu per causa de l'èrba, la mariajoana, li donava la certitud de palficar lo trepador , e per çò meteis , la Terra entièra de totes los òmes e de totas las s femnas amassadas , que la baisava la creacion, per la tèsta dusca'l cuol .

SaloooopppppaAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA ...........................................e lo son se'n perdià entre las torres.

Quantes son mòrts aital , perduts dins son raisve de glòria tal d' Icare nuechenc en cridant ven aquí ma catoneta , ven aqui putaniera..............

De que li servissiá de sautar , dins lo ventre de la nuèch...

Lo fintaire de Manhatan levèt la cortina negra de sa veirina enfumada. Fa gaire s'èra trapada la tissa de chucar un suc d' iranja mesclada de lima ambe d'aiga gelada.

Aviá apres una cançon francesa . Se remembrava de las paraulas a quicòm procha: queq chos vin de tombé sur lé lame de ton parqué. Sabiá pas mai se lo cantaire disiá lames o “larmes”. Les larmes , dans ton parquet lui auraient paru plus adapté...

Li agradava melhor lagremas . Li pareissiá qu'èra benlèu de lagremas , malgrat l' estranh de la dicha. A i soscar la causa semblava pas gaire possibla... Sus les larmes de.... del ponde , encara que :” quicòm ven de tombar dins las lagremas, sul postam” per de qué pas “ E per qué pas: entre los fuèlhs jaunes oblidats, de la tencha secada ”...

Lo fintaire tornèt dins lo membre grand de l'apartament .Cap al frigò, se trapèt la botelha d'iranjada , un demai de Mac Do Gigant , un mescladàs d'uòus esclafats sus de -cambajon a la maionesa.Tot aquò li agradava fòrça, e devegadas li ajustava una pichona lisca de mèl, per la consisténcia. Qu'es un costat, un aspècte de l'accion de se noirir qu'òm oblida tròp sovent. Per exemple cossi oblidar lo rajal de la castanha bolida jos la dent . Se gratèt l'esquina contra lo sulh . Miosotis tardava . Una radió udolava Stranger in the Night . Los autres fintaires fraires porcatièrs anavan cotria; per se carrar melhor , cadun dins sa nuèch fantasmatica.

Lo fintaire sabiá plan que , dins lo monde , i a los que vivon , los que los fintan viure , e los que vivon pas. Que i a los que panan la vida dels autres , es a dire la de los que vivon pas, per causa que fan pas qu'agachar los autres , e qu'an pas de rason de viure vertadièrament, que siague al travès de l'uèlheton d'una luneta o en agachant lo pòble que passa , de la terrassa d'un cafè. E aquò's li pareissiá pas normal.

Aquò's aital que la vida l'avia plegada , del costat dels fintaires dempuèi l'escòla mairala ,ont aprenguèt tant plan d'escotar e d'agachar.

Tafurèt un momenton davant la luneta . L' aviá reglada exactament al mitan de la fenèstra de la divenca, mas totjorn se desmargava. Miosotis èra pas son nom, mas avia la tissa de las escaissonar . Miosotis, Pervenca, Violeta, Jonquilha mas d'autres còps las sonava Minerba, Isis , Olimpia,

dimanche 12 décembre 2010

Le guetteur de Manhattan , seguida part 3



De la terrassa que plombava sus lo ròdol, se podiá a son aiset gaitar totes los autres , que sabián elses tanben que l' espectacle èra per començar.

D'un biais o pagavan l'espectacle. Sai qu' èran de milhierats afogats, d'aquel monde de la nuèch, que clinhavan sus l'ulheton de la luneta, per estudiar l' estrangièra nusa, que los convidava a totes, los òmes de las terrassas, sens paur, ela la femna brava, ambe sa dança meravilhosa.

D'un biais lor disiá, a los que gaitavan, qu'avian pas res comprés a n' aquela dança erotica, que se jogava de jorn coma de nuèch. Aquò's aital que totes èran venguts estatjar dins un lotjament de las terrassas que, aicí, d'amont, per veire sens èsser devinhats , per escotar sens èsser ausit , per sentir sens èstre niflar . Quicòm coma una engravada al mitan de las lums , èran venguts s' amolonar coma los pofres, a la cima d'aquelses bastiments carrats , a l'abric de las èrsas poderosas de la societat que compren ren d'aquela quista. Volián pas morir l'ase revirat al solelh , sens saupre la rason, que fasián pas cap fisança a la societat . Sabián per de que s'amassavan aital , aital las medusas, sus las terrassas per gaitar aital Miosostis o Violeta o Margarida e la dança de la mòrt ...Mas que sabian, de la mòrt penecosa qu'èran donada a la vista de totes, que sabián totes, çò que la societat sèrva, als malurós, qu'an la toca d'èstre enfachilhat per lo femnum. Èra incapable d' explicar son vici d'assegurar lo paure monde , que volviá pas cap de mal a degun, e per començar a Miosotis, qu'èra sonque la destinada que l'avia daissat, sus un cai de asard en forma de terrassa .

Mas a totes lor fautavan lo plaser de tocar la poncha roginèla d'una popa , de baisar lo cunh porpra de la boca, de pausar l'ala de son ussa a l'abroa d'un dardalhon frenissent e desvergonhat.

Coma de costuma , sortiguèt lo fintaire de Manhatan sus la terrassa. Aviá atudat la lum. Fasiá mina de tubar e d'alenar la sembla frescor . De tussir.. Qualque còps fintava la mòstra. L'espectacle èra anonciat. Trepava sul balcon estrech, se clinavi sus la parabanda, per melhor gaitar los immòbles vesins, e totas aquelas cistèrnas d'aiga pesuca, lordas de la calorassa de tota la vesprada . Totes, ça meteis, se tenián ambe son teleobjectiu prèp.

Gaitèt los d'esquèrra , puèi se revirèt a la drecha . D'aquí estant sus la terrassa que plombava lo mond entièr , li èra aisit d'estudiar lo biais dels autres, que sabián pas , coma el , se sarrar de sa cortina , quand son agach pesuc traucava la nuèch , e se tener a l'espèra d'un espectacle novèl... Mantuns còp faguèt lo morre .Los autres imbecils contunhavan de tronar alara que caliá se rescondre. Una segonda auriá sufís per desnisar la tropelada de fats que descaravan la belesa d'aquelas minutas lindas , alenadas del monde al dessús del voide, per una mena novèla de l'amor de luènh, ofegat d'amor per la creatura .

Li auriá sufís d'una minuta per susprendre lo liuç d'un fusilh , la lusor d'una pipa. Mas lo fintaire èra convencut que Miosotis sabiá devinhar lo seu amor vertadièr , e que lo voliá aparar dels vicioses ,que japavan coma los canhàsses.

Los asiraván totes, aqueles , pauc-val, manja-mèrda, fintaires imbecils e maladreches, que pareissián s'encapriçar de salopar 'aquela fadariá , per que l'espectacle finisca tala una comedia donada pels pòrcs. E que la paura ela , aja pas d'autra sortida, que de córrer aviat , nhafrada , vergonhosa, s'amagar per totjorn ,a l'abric, al dintre negre de son apartament , e que ne'n sòrta pas mai pus , a solelh colc per far sa dança miraclosa.

Mantuns còps li venguèt l'idèa de crompar un fusilh a luneta.



Miosotis èra pas que pels estètes...

samedi 11 décembre 2010

fintaire manhatan 2, le mateur de manhatan, le vicieux de manhatan


Pòsca e Pussicat





Jogava ame la cata la dròlla. L'alisava de contunh. Putaranha de joventut. La sonava Pòsca , que l'aviái ausit e trach drechament de Possicat la cançon de Barry ....Wight.... White ... Hellò Pussicat eò èò èò Pussicat .

Aval , tot , que jogava , coma totes aicí jogavan , sens quitar jamai son jòc crusèl. Lo coneissiá plan lo jòc , ara . Que a la debuta degun venguèt pas li dire las règlas del jòc.Cal dire que lo jòc es melhor quand l'un dels convidats sap pas las règlas. Revèrta lo dinar dels cons. Sabètz l'istòria qu'agradava tota al los cons de Paris e del monde liure. Sabètz l'istòria del tipe que serà lo con de la serada. Un jòc crusèl que totes los òmes i passan un jorn o l'autre , las femnas tanben, las cambas escambarladas sus una barrica de quitran e de plumas dessús

Quand s'i meton los òmes, òc , que sabon rire levat que risolejèt pas mai quand l'empalèron lo» «françès» que coinava leugièrament tal una mirga desvariada., un françès de mai o de mens, me direm, quitament un occitan ame las plumas al cuòl al temps de la crosada Bon que Pòsca abraçava lo Pussicat en se risent coma se veniá de veire volastrejar lo paire Nadal, en persona. La gaitava aquela filhona que li escupissiá aici sus, cada còp qu'encapavi l'escalièr .Manhatan sus las tòrres sens cap d'ascençor , sens cap d'aspersor , d'encensor , d'abeurador.

S'èra perduda la fe. Òc, lo paure el l'avia perduda còp sec tre que l'avia pintorlejada de quitran e empegat de plumas avant de l'escampar al Pier Tres qu'es lo nom d'un cai de Nòva Iòrq. Un biais de parlar amai per dire ...

Sens rason.

  • «te poirai tuar gafèt , que soi cencha negra de judò , d'un revèrs de man aital» lor cridava en levant lo genolh los braces parats en davant coma se voliái m'aparar d'un vòl de sauta bocs.

  • Cale te pauc val... respondián

Lo ròtle del con me l'encapèri. E comprenguèri l'american. Sufís pas d'èstre con. Cal encara i creire e temoniar per lo melhor far conéisser. Sabètz un jorn qu'èri a la pesca sus cais de Sant Paire de la Mar, un pescaire trapèt un pofre entre los ròcs. E lo pofre s'acrencava a la sarda que de dos braçes teniá lo fialat entre que dels autres braces s' arrapava a la rocalha. Foguèt una batèsta feruna . Mas lo pofre daissèt pas la sarda. Mon dieu me diguèri qu'un tipe curiós va morir per una traça de sarda que costa mens de un eurò.Amagina

Mas lo pofre ne'n faguèt una question de principi. Et s'aranquèt tant e mai. Mesfisa te de longa de los que ne fan una question de principi.

Fin finala , tot se debanèt sens suspresa. Lo pofre podiá pas gasanha.Mas es totjorn bon de se n'assegurar Lo pescaire lo sortiguèt de l'aiga blava. Li fotèt un brave còp de fusta sul cap , a l'endrech precís ont lo pofre pensa, çò que lo tuèt còp sèc.

Mas pas sul pic. Que de sos bèls uèlhs negres e blaus, lo pofre contunhèt una segonda d' agachar la scèna .S'estonèt de las reaccions dels mondes. Aplaudissián ? Mas per de qué .Òm auriá dich que lo pòble li demandava d' aplaudir a la sia mòrt.

Mas lo pescaire faguèt mai. Li revirèt l'ase defòra , qu'avia voide dempuèi tres setmanas, qu'avia ren manjat , que se fasiá vièlh. Que se diguèt una segonda: mas que son bèstias : de que van trobar de manjar dins mas carns . Que soi un pofre vièlh que patiguèt mantuns còps. Mas la fam m'avia pas empescat de forcir ? Que mesuravi gaireben dos mètres dos mètres. Lo ròtle del con revèrta lo del pofre , l'estomac al solelh per dire coma es con de crebar aital.

Subte Pusicat s'enfugiguèt dins las bòstias , al mitan de las escobilhas . Pòsca la seguiguèt. Un fum de moscas marcava l'endrech. Lo tipe dels ventre baudufa que fasiá lo quèc coma se ren non èra. Lo tipe que susvelhava dins la luneta longa que podiá veire dusca al trauc prigond, de l'arma del con .

Pòsca se clinèt sul cartons apilats que vonvonejavan de totes son milions de moscas . Levèt un cunh. Pusicat graufinhèt e idolèt davant lo còrs al ventre dubèrt . Coma se quicòm de gigant li èra sortit dels budèls. Puèi se revirèt per vomir..L'agachèt d'a fons tres jornadas de seguida ame son ventre redond .E ben Posca boleguèt pas. Sonèt pas la polícia. Apelèt pas la familha...Entre temps ieu getèri lo vai e ven dels rats , dels cans , de las catas ferunas que furgavan jos los cartons per trobar son repais. Pòsca boleguèt pas , sonèt pas los gendarmas , mas que qualque còps levava los uèlhs al cèl coma se sentiá lo pès agut d'un agach , que furgava de las torres e entre que me rescondiá descon las cortinas..

Cal dire que la sang rajava espessa dins la carrièra.

Me cal dire tanben que lo sovenir dels cartons que tremolavan me dona encara lo sanglaç.

Un jorn que dintrava l'ostal Pòsca me trapèt per la marga. Sorisiá de son biais nèci . Trantalhava que capitava pas de marchar drech. Me diguèt:

  • a que siatz tu....

Li donèri un bilhèt pichon:

  • ten, pren te ,....vai te crompar de dròga...

L'autra se trufèt en s' arrapant al braç

  • e creis tu que sufís d'un paure bilheton....

La mirèt d' al fons. Avia pas cap de rason de m'insolentar. Se rebalava pel sòl coma una bèstia pintada.

Aquò's aital que moriguèt Posca per causa de repapiadas...

Per ela tanben i aguèt la bòstia de las escobilhas , los cartons que bolegan la nuèch e lo crin crin de las maissas que rosigan los òsses.



Òc la vila revèrta Hiroshima .



Levat qu' aicí la lum asaigava Manhatan de sas èrsas poderosas. E per se mirar melhor la levada giganta dels buildings , coma d'unes païsatges de guèrra , aital aprèp lo buf de la bomba atomica suls teulats.

Se recordavan pas mai cossí li èra venguda l'enveja de crompar las lunetas, de lunetas doblas ambe la vista infra-roja a mai.

Aital se tròbava dins lo sicut d'un soldat onusenc despoderat mas que vistalhariá un kosovar espelucar un serbe jos l'aplaudiment silenciós europenc.


Aquelas lunetas es pas de dieu creire tant èran poderosas...

Anjó l'aimava la vila.

L'aviá encapada la vila tusta boissa que butava de totas las fòrças , que projectava tant luènh, lo buf poderós de son alenada . La luneta balejava la forèst negra de las caras plenas de fenèstras , de biais , que chucavan sa vida Èra la vida vertadièra . L'espigava . Se la podiá tastar, la se sentèt vibrar . La veire s'espandir. Èra de la multitud indefinibla . Ela èra l' unenca . Mas per de qué èra excepcionala La Vila?

Aquò's èra per se respondre que l'avia crompada la luneta.

E vesiá tot del Barri entre la trenta unenca e Central Park .

La longa vista èra pausada davant la fenèstra, un pauc de rescondon. Cada ser atudavi la lum. Per pas que los rebats de luna lo devinhen.

Cada ser l' espectacle començava. Los coneissiá per còr totes los actors de la pèça. Jogavan la meteissa dempuèi mai de dètz ans.

L' espectacle deviá pas tardar . Sarratz vos , ane sens vergonha .Coma de costuma , sortissián sus la terrassa e se clinavàn per gaitar, als immòbles vesins, a man esquèrra , puèi los que se se trobavan a man drecha . Quicòm li corrissián debàs l'esquina e li rebrossava la pèl . Èra pas qu'un ventolet de desir que lo mossegava al dintre.

vendredi 10 décembre 2010

Lo fintaire de Manhatan..... Novèla




Lo Fintaire de Manhatan ( primièr tròç)

Lo Fintaire de Manhatan,



La nuèch plegava las torres . Formava una baudufa, tremolanta e sensibla, en fàcia de las violéncias de las lums. La nuèch se retractava davant los immòbles pintrats de neons mirgalhats . Pas que d' imajas desgobilhats, fretats sus las parets. Lor prusissián l'enveja de quichar las carns .

La nuèch gaitava lo còr batejant de la ciutat, laurada per las avengudas tiradas drechas , levat la de Broadway , mas totas zebradas pels fars e fuòcs al cuol roja del flum de veituras , que podián encara clinhar lo blanc, l''iranjat , per se virar , dins una androna e s' assadolar de plaser , entre las escobilhas , e tornar, dins lo flum espés, per que contunhèsse de plantar son mai pichon, la lucha giganta, entre totes los vièches dels pals gigant quilhats al mitan de l'orgia de lutz, ufanosa tala una tièra de falus, en reng sus la riba del flum Amazonas, batejat aicí East River e qu' escamparián son fum de posca blanca, al mescladís de cocaïna e de nèu craspèca.

La nuèch finissiá per s' acantonar al pas d'un pòrge , l'esperança d'una androna de patz , d' una cort amagada replegada coma ela dins lo silenci, plena d'ombra amistosa..

Nòva Iòrq mostrava sa fòrça lumenosa , als cosmonautas, als martians , als dieus , e fasiá de fuòcs d' artificis que l'uèlh se crebava de seguir , que l'uèlh s'escagassava de comprendre.

E tot aquel vomit lumenós davalava del cèl, dusca a la tèrra, dusca a las veirinas de las mòstras, suls trepadors ont los badaires los prautigavan sens se chautar.de ren. Nòva Iòrq e sos fuòcs esbleugissents, cada nuèch , sus l'empont .

La lum cascalejava sus los ciutadans que se quichavan sus Broadway .

La nuèch podiá pas que s'acuolar davant las ondas poderosas de la lum. L'explosion orgasmica dels fotons al caire de Madison's Square . Aquí fasiá jorn , sempre , nuèch e jorn.

Al nivèl de beton, lo bruch veniá pas possible , claxons , cridas, tindaments, esquiladas, vonvonaments, trepadas, e piadas musicas talhadas , desalenadas, saquejadas , desformadas, coma se l' eliça d'un elicòptèra gigant de la Forèst d'Esmaurada ,pastava l'aire , per li donar la consisténcia pegosa , d'una barba a papa, l'aspècte vescós , afrabat pel resson , d' un mescladís acostica que te fisava enveja de fugir, lèu cap a las autra lums pus suaudas , pus amistosas. Èra coma s'un milion d'aurelhas te parlavan dins la tèsta , coma s' escotavan sens ren comprendre . Èra un bruch qu'emplenava tot , inaudible, inausit , inuman , un roncament de caforna , cargat a n'espetar d'un milion de decibèls . Prems de la certitud de coar l'avenir del monde .

Amont dins las torres , que la crèsta se perdiá endacòm de la bulla de clartat , èra gaireben lo silenci. Amont arribava pas que lo buf rassegurant de la vida. La patz , l'agach senat sus la citat. Amont naut lo monde aviái pagat son drech d'escotar lo bruch de la citat coma lo d'una musica tebesa e calorosa.

Èrem totes fraires umans ? Non ?

I avia d' aubres acrencats a las parets de beton, una idèa d'un arquitècta «d'engenh» d'un país « d'engenh».

I avia de massís de flors , d'oasis, d'òrts enfestolits. Pus naut encara , a l'estatge darrièr se trobavan las terrassas wonderfulas del paradís ont grelhava la Maria Joana, l' Eldorado de las terrassas à quaranta mila dolar lo mes, a l'aplomb de Central Park . Ame piscinas , cocotièrs , ginèstas floridas, brugas e falgas que s' espandissián a l'abroa de las sorgas , òc de las sorgas que mormolhejavan , e dels rius que serpatejavan dins lo ventolet linde dels teulats plans.

Cresi que los òmes avian bastidas aquelas torres per s'escapar del bruch infernenc de las valòias pudentas enfumadas pels carris jaunes ....

D'aquí estant, trobavan los estatjants, un pauc de frescor de l'ocean pròche, e un pauc de tranquillitat. Que la calorassa los ofegava , que fasiá tròp caud a Nòva Iòrq l'estiu . Lo monde alandava las fenèstras , esperant de recaptar un pauc de la tebesa de la nuèch .



L'aimava la vila lo fintaire .

A la debuta , en descubrissent la vista que tenià de sa fenèstra , se sovenguèt d'una pensada curiosa : aquela vila retipava un cementèri. Vertat que la vila i semblava a l'image d'una ciutat roïnada per la guèrra.

Quina idèa alara qu'èra plena de vida...

A suivre (A F )