mercredi 24 juin 2015

Euròpa de las bancas o Euròpa dels pòbles? Es temps de quitar UE!





Description de l'image EU28 on a globe.svg.
Euròpa de las bancas o Euròpa dels pòbles ? 
 
L'UE a ganhat las retiradas van demesir,  Grècia ....

Aparentament degun se posa pas gaire la question tant repàpian ( per pas dire mai) amb aquela Euròpa dels pòbles , los que nos conflan dempuèi un brave  briu , ambe lo miratge d'una Euròpa generosa , respectuosa de las libertats elementàrias que farà que deman ambe Mamà Euròpa , cada pòble se farà ausir dins sa lenga , e chucarà quand volrà a la mamèla inagotabla , per los sègles dels sègles , e ben , totes aquels nècis s'enganan dusca' l coïde  .
Fa jà un moment qu' ambe lo deute , los pòbles ( italians , espanhòls, catalans, bascas portugueses, franceses, bretons , occitans, alsacians, creòls son forçats de se sarrar la cencha , es a dire de trabalhar pus per ganhar mens , de pagar mai de talhas , de veire que son escòla , son espital , sa justícia , la libertat de la premse , dels ciutadans , sa securitat garrelejan e que mamà Euròpa e son emperador de Franca , Francesco Banco man dins la man ambe ambe Angela Satanas , dison als pòbles la man sul còr : desmèrda te.
Pr'aquò mantunes catalans, occitans contunhan de bramar Euròpa Euròpa Euròpa coma se ren non èra .
Ara las causas son claras : son a mand de sagnar Grècia e nos envejan un senhal clar que ditz :  gara a vos fintaz los grècs . Dins nòstre fara de la democracia de structura papala vesem plan que :
  • securitat : sèm totes espigats del matin al ser . Una costuma aici. L'abitud del flicatge frances que comencèt ambe l' inquisision en çò nòstre . Mai espandida uèi, tant que  lo quiti president pòt pas far una lofa sens èsser registrat pel NSA .
  • escòla: sabèm totes que l'escòla laïca dins França es una usina a gaz que servis subretot a envejar 90% dels enfants de las classas favorisadas de Paris , per encapar las escòlas parisencas famosas  ont traparan lo poder de son paire. E que i a pas mai de 1% d'enfants d'obrièrs o de paisans dins aquelas  grandas escòlas.
  • justicia : Karachi , Betancourt, e tant e maites  , val melhor se calar !
  • santat publica: l'espital tardarà pas d' espetar , per dire los joves cirurgians remplacan los baiardièrs (vertat), las infirmièras fan las servicialas e passan los pelhons (vertat) abans de dintrar a l'ostal .....! (l'ai vist)
  • securitat: coma lo caumatge es a 25% pels joves ,  non es possible de garantir la securitat. Aquò's normal!
  • politica: un governament socialista destrusís pauc a pauc las proteccions socialas dels trabalhadors , çò qu'afortís cada jorn un pauc mai lo partit fascista . A l'estrangièr Fabius ajuda los financièrs a sanhar Grècia, qu'es pus aisse qu'un republican american  .
  • Enfin la PATZ : principal argument dels Euròbestiassons, es plombada dusca a la coèta . Dempuèi la debuta los americans , d'òmes que trantalhan pas jamai de far la guèrra a l'estrangièr, son en passa de preparar quicòm de polit ambe Ukraïna, Polònia, Suèda ece  e que van crear una basa militaria dins cada pais de l' ex «cortina de fèrre» , çò que al passatge, es contrari als acòrds passats ambe Gorbachev a l'epòca . Normalament se tot va plan, van capitar de nos alucar un fuòc d'artificis que trespassarà totes los autres !!!! Au mens 300 millions de mòrts !!!

La reaccion normala serià de se tirar lèu lèu de l'UE de las bancas , coma los angleses, e de se sortir d'aquel ventre flac que sentis a crisi , a guèrras , e que serà lèu un camp batalhièr.
Mas la question serà pas pausada ! Que sèm pas una democracia nosautres!!!!! Lo 18  èra l'aniversari de Waterloo. Deurià  nos remembrar que sèm, los  pòbles d'Euròpa,  de la carn pels canons .



mercredi 17 juin 2015

segonda guèrra mondiala e russofobia

Segonda guèrra mondiala e russofobia......
La fabricacion de l'Istòria es permanenta . 
Uèi los medias son arribats a amagar completament  lo ròtle primièr de l'URSS mentre la segonda guèrra mondiala. e acreditar l'idèa , pels joves, que los americans e angleses  an desliurat Euròpa en 1944 en desbarcant en Normandia. 
La verta es que l'esfòrc de guèrra alemand èra  tornat cap a l' URSS . Mentre 3 annadas de juin 1941 a juin 1944, se ganhèt gaireben  sola, la guèrra contra la Wermacht d'Hitler mentre doas batalhas decisivas : la de Stalingrad e la de Koursk.
Mespresar la festa de la victòria del 9 de mai a Moscou es doncas  una  vergonha per nos e per l'UE tota,  que fa   una escòrna als millions de mòrts sovieticas   d'aquèla guèrra.  
Lo contrari es messorguièr!
Los alamands  sabon plan elses, ont se dabanèron las batalhas principalas . I a pas que los franceses per fabricar l'istòria atal.


Aqui çò qu'òm pòt legir sus   WIKIPEDIA
La bataille de Koursk oppose du 5 juillet au les forces allemandes aux forces soviétiques sur un immense saillant de 23 000 km2 situé au Sud-Ouest de la Russie, à la limite de l'Ukraine, entre Orel au nord et Belgorod au sud.C'est l'une des batailles qui ont déterminé l’issue de la Seconde Guerre mondiale en Europe.
Alors qu'il est communément admis que la bataille de Stalingrad représente le véritable tournant de la Seconde Guerre mondiale en Europe, le « début de la fin » pour la Wehrmacht et la mise en route de l'avancée irrésistible du « rouleau-compresseur » soviétique jusqu'à Berlin, la bataille de Koursk n'est perçue comme un tournant dans le conflit qu'à partir des années 1950, alors que Khrouchtchev, membre du conseil de guerre du front du Voronetz pendant la bataille, exerce un certain nombre de responsabilités en URSS1. De plus, cette bataille nuance la thèse du rouleau compresseur soviétique jusqu'à Berlin : le premier semestre de l'année 1943 constitue en fait sur le front russe une phase d'équilibre, de récupération et de préparation à l'ultime tentative du Troisième Reich de reprendre l'initiative contre l'Armée rouge après ses échecs successifs devant Moscou et Stalingrad.
Pour le haut-commandement (Oberkommando der Wehrmacht), son nom de code est opération Citadelle2. Elle va se solder par un nouvel échec pour le Reich. Trois armées allemandes regroupant 900 000 hommes3 soit 50 divisions dont 19 blindées et motorisées (plus 20 divisions de réserve), 10 000 canons et mortiers4, plus de 2 000 avions4 et 2 700 chars4 se lancent à l’assaut de deux armées blindées soviétiques épaulées de 4 corps blindés5 de 3 300 chars6 et d’une armée d’infanterie regroupant 1,337 million d’hommes, 19 300 canons et mortiers5 ; soit 2 millions de combattants sur un front long de 270 km. Le Reich y engage 2 000 avions dont les 1 800 avions des 4e et 6e flottes aériennes et plus de 50 % de ses blindés disponibles. Le général Erfurth ira même jusqu'à déclarer que « tout le potentiel offensif que l'Allemagne avait pu rassembler fut jeté dans l'opération Citadelle. »7.

Lo front de la segonda guèrra mondiala !!!!! Russia e Anglatèrra .
Bien qu'y ayant engagé l’essentiel et le meilleur de ses forces disponibles, la Wehrmacht se heurte à une défense soviétique solide, bien organisée et opiniâtre qu'elle ne parvient pas à percer malgré l'ampleur considérable des moyens engagés ; elle subit de lourdes pertes. L'Armée rouge, malgré des pertes encore plus importantes8, dispose de réserves stratégiques et lance deux contre-offensives de part et d'autre du saillant de Koursk, l’opération Koutouzov et l’opération Rumyantsev. Ces contre-attaques rejettent la Wehrmacht sur ses lignes de départ et permettent la libération de deux villes stratégiquement importantes, Orel et Kharkov.
Comme il était prévisible, l'issue de cet affrontement gigantesque fut exagérée par la suite par la propagande soviétique9 et minorée par la propagande nazie, entre autres. Après cette défaite, la Wehrmacht ne parvint plus jamais à reprendre l'offensive sur le front russe. Elle subit dès lors une poussée continue, parsemée de défaites successives, qui allait conduire à la libération du territoire soviétique de l’occupation nazie, à la traversée de la Pologne par l'Armée rouge et enfin à la conquête de Berlin. Mais après cette bataille, fin août 1943, il apparaît que l'Allemagne a probablement déjà perdu la Seconde Guerre mondiale.

samedi 13 juin 2015

Des anciens empires de l'UE ..................a Lampedusa


Comèrci dels esclaus , esclavatge, colonias, puèi imperialisme



L'UE existís pas al nivèl social. L' UE es venguda un aplech pels poders financièrs.
Qu'òm pense a l'istòria , e lo fara de la democracia e les nacions europencas rabalaràn longtemps encara, lo bolet dels genocidis des la populacions negras , tant mentre las raziàs, que de l' encaminament cap als pòrts , puèi mentre la traversada de l'ocean, qu' un brave tèrç morissián , veire la mitat , puèi en seguida, pel trabalh dins los camps de canas de sucre, de coton, que la durada de la vida trespassava pas cinc ans
Aparentament , la majora part dels donaires de leiçon de democracia e de respècte de la diversitat (dins Africa) son pas esclafats pels pentiments e an pas encara fach lor dever de memòria. ( podèm pas recaptar tota la misèria del monde dison!!!)
Solide que lo trafec d'umans faguèt la fortuna de Bordèu, de Nantes e permetèt d' acabar lo meravelhós castèl de Versailles.
Sul sicut França se distinguèt en quequejant dos còps per forabandir lo comèrci d'esclaus , e benlèu tres còps per arrestar l'esclavatge , mas per impausar sul pic lo trabalh obligatòria (una mena de STO) aquò's vos remembra ren ?
Puèi Napoleon III , Louis Phillipe , Ferry s'espelfòrcaran ( pensi a aquelas putas d'angléses totjorn davant) de «nos» talhar un emperi subretot dins Africa , ambe lo justificatiu moral de portar los «lums» als pòbles endarrieirats. Mas l' economista Pinkiti nos ditz qu'aquela ajuda nos raportèt cada an, l'equivalent d'un PIB. Polit per d'ajuda desinteressada.
Quand èri escolan , dins cada classa , dusc'en 1959 òm trobava las mapas grandas sus las parets. Ambe en roge l'emperi colonial francés , e escrich gròs , AOF , AEF , Afrique del Nòrd , Madagascar, Indochina , e de poscosas possessions de pertot a la susfàcia de la Terra. Me sovèni que lo regent nos enrabiava ambe la falsetat anglesa, que nos avian panada Índia , America, e te sabi pas que mai .
D'un autre costat , aquò nos fasiá bombar lo pitre , que nosautres «franceses» èrem braves, de portar lo benastre a de paures negres «bestiassons» .
E d'oblidar totes, que gaireben totes los trabalhadors de l' epòca , dins França vivián al ras de la misèria, o quitament dedins.
Ambe la descolonisacion las nacions europencas ( puslèu lo poder politico financièr qui comanda dempuèi totjorn) daissèt pas tombar lo bocin de fromatge e l' imperialisme , sens cap de besonh de consideracion morala , permetèt d' asservir melhor las populacions africanas , lo «Tèrç Monde» , amb l'ajuda de la corrupcion , del nepotisme, del pilhatge de las riquesas, del chaple de menaires se besonh (Lubumba e autres ).
Africa pòrta la plaga dubèrta d'aquela tortura vièlha de mai de cinc sègles , e uèi de milierat de miserables se nègan , o venon s' encalar dins de barracaments que revèrtan los dels camps de cana a sucre de Haiti dels sègles passats . Una vergonha.
Qual pòt creire encara qu'aquela l'UE posca far quicòm pel benastre dels pòbles, uèi ?

samedi 6 juin 2015

Prèmi Nobel Mistral

lo prèmi nobel e Mistral 1904 pichòta istòria
Nobel Mistral 1904  
trach del Lugarn P31 article de Cristian Rapin


1904 MISTRAL NOBELIZAT;
Lo 23 de novembre de 1901; lo jornal de l'Europa publiquèt una novèla incresabla que disià atal:" "Nos mandam d'Estockhòlm que l'acadèmia suedesa a concedit lo prèmi Nobel de 300 000 francs , per de meritis literaris al poèta provençal Frederic Mistral, autor de l'epopèia de Mirèia ." Avèm dit que la novèla èra incresabla e o èra efectivament del punt de vista parisenc. Èra pas possible qu'un poètalhon occitan foguèsse estat preferit a un poèta francofòna ! Las protestacions gisclan de pertot . Lo chauvisnista Gaston Paris , complètament desalbirat , parla d' abominacion e la dòcta Academia francesa se n'enfusca . Receu la novèla coam una bofa. E totes , dins lo pichon mond de Paris , de reagir. Vòlon far cessar l'escandal. Còpsèc las intrigas se desvolopan e mai las pressions de tota  natura sens comptar  las representacions mai vergonhosas tant qu'i a que l' inofensiu Sully Prud'homme , que non sap  res d'aqueles manipòlis, es nomenat en lòc e plaça de Mistral dont la personalitat èra massa encombranta.
 L'Acadèmia suedesa espaurugada,  fasent pè enrè , la novèla publicada per l'Euròpa vai èstre dementida al prètz d'un polit desòrdre mediatic, mas pauc impòrta ja que la literatura francesa es sauvada e que lo pais dels dreches de l'òme triomfa gràcias a unas d'aquelas malonestetats dont es costumièr.
Mas l'istòria coma o sabem totes , s' arrèsta pas aquí . Malgrat l' atituda sectaria dels intellectuals franceses, l'Acadèmia fa tot d'un còp pròva d'un certan esperit d'independéncia . D' efecte lo temps a passat e, en 1904 en inhorant las admonestacions de la França , los academicians nordics atribuisson enfin lo primièr prèmi a Frederic Mistral mas, coma la subjeccion a l'esgard del pol Gallès emprenha encara nos esperits, es decidit que lo partejarà ambe lo dramaturgue castelhanofòna Jose Echegaray. Om espèra qu'ambe aquesta mesura sornarosa, lo pichon mond parisenc sèran mens contrariats . Lo prèmi es donc acordat a Mistral en consideracion de sa poësia tant originala, tant geniala e artistica qu'es lo rebat tant fin de la natura e de la vida populara de son païs, e tanben en rason de son important trabalh dins lo domèni de la filologia provençala...." Se vei qu'aquela distincion  onora non solament lo poèta mas tanben l'autor del Tresor dòu Felibritge e lo fondador del Musèu Arlaten.
Lo nom e l'òbra d'Echegaray van de seguit tombar dins lo desmembrièr dementre que la glòria de Mistral quitarà pas de s'espandir.
L'actitud de certans intellectuals franceses es sovent considerada coma una simpla reaccion epidermica d'òmes que se cresián investits d'una responsabilitat nacionala. Aquela rason foguèsse vertadièra, aquò mostrariá que, dins aqueste cas coma dins d'autres, l'equitat e la morala an pas res a veire ambe los jutjaments oficials . L'istòria del prèmi Nobel de 1904 nos rapèla que l' intelligentsia francofòna es prèsta a escrapochinar per totes los mejan las temptativas dels escrivans e dels creators de las regions allofònas. Lor cal demorar dins lo relarg que lor es reservat : lo del provencialisme, del folklòr, de la marginalitat , o mièlhs encara lo del cementèri. Malgrat las esitacions que foguèron las seunas, cal saber presar a sa justa valor la causida de l'Académia suedesa que saupèt capténer  fàcia al terrorisme intellectual françès.
D'autors illustres coma l'occitan provençal Robèrt Lafont o lo regretat catalan Jordi Ventura , e planes d'autres an dit las grandors be las flaquesas de Mistral. L'òme es ondejant , divèrs, de còps quand i a , irresolgut. Portarem pas cap de jutjament perque , davant la majestat de l' òbra , nos sentèm pas lo drech de donar lo vam a d'impressions fugitivas , non sufisentament apevadas. Notarem solament que l'autor de Mirelha refusèt mantuns còps de dintrar a l'Académia francesa qu' avià pr'aquò coronat Mirelha , Nerta e lo poèma dau Ròse . Mostrèt atal que s'èra d'aquel Estat èra pas d'aquela nacion. Èra un cluc d'uèlh-prudent sens cap de dobte- a las generacions pus avancivas que contunhan lo combat.
De Cristian Rapin lo 17 de setembre de 2004 Dins la revista del PNO/