samedi 27 février 2016

la mort del paire.... bacula




Arribèrem sul talhièr a siès ora e mièja . Marcial me mostrèt los ròtleus de Bacula. De que cubrir totes los plafons de l'ostal « te vau mostrar cossí far... Veiràs es simple coma tot...»
Solid que comprenguèri pas sul pic lo rapòrt entre los ròtleus e lo gip.

D'en primièr nos cal bastir l'estaudèl. Lo Marcial me mostrèt cossí bastir l'empont a son auçada
:un mèstre seissanta cinc que me remembre plan .
Me diguèt : « pas besonh de bancairons a quatre patas; te vau mostrar».
Pas besonh de bancairon . Sufís de clavelar tres plancas per formar la letra tau
. Te'n cal preveire tres per anar d'un costat l'autre del membre . Las sonava los sostens , coma per las popas. Me diguèri un jorn que lo gip liquide que raja sembla la lach .
Ne butèt un a la paret ,un al mitan , l'autre a l'autre costat de la paret . A flor e a mesura que pausaràs las plancas, me diguèt, oblidaràs pas de las clavelar suls sostens en butant contra las parets per limitar lo balanç , qu'aqueles sostens devon demorar perpendiculars al ponde , e subretot pas desplombar .Èra un biais fòrça economic de se bastir l'empont , per menar la dança dels gipièrs. Aquela dança oblidada ambe la mòda de la dança novèla del placògip .

Mas imagenas , qu'ajas claveladas quatre plancas , aquò te permés pas que de cubrir a pro pena qu'un mèstre cinquanta de larg dins la pèça . Alara i te cal tornar fins a cobrir la largor .
Me demorava pas que lo problèma simple que ieu mesuravi un mèstre seissanta tretze a quinze ans, e que la diferéncia de talha ambe lo Marcial me crebava . Me caliá avançar suls estaudèls lo cap clinat. O pòdi pas dire mas que me tuava lo rastèl de l'esquina e que me fasiái de mon sicap:  mon camin de crotz . Sabètz que Jesús clina totjorn lo cap sus las pintraduras coma se lo plafon del cèl èra un pauc tròp bas . Mas ieu trepejavi sus las plancas tal un gibós bandat , a la fin trepejavi garrèl , e tot còps m'arribavi d'oblidar de cambiar de planca o de pè al mitan del membre .
Alara atraversavi la scèna e me trobavi un estatge pus bas ame la gamata per capèl.
A miègjorn Marcial tornava . Marcial se fisava a ieu per li bastir la scèna . Mas ieu ne jogavi pas que la primièira partida.
Mantuns còps, ne'n venguèri a considerar lo ròtleu de Bacula coma un enemic.
Que lo gip ten pas tot sol al plafon. Li cal un supòrt . Abans las maquinas de projectar al plafon , los gipièrs devián pausar una mena de cortinas de vims de Bacula .
Lo Bacula se vendiá jos las fòrma de ròtleus de vims fendasclats en dos , e tenguts l'un l'autre
ame de fials d'arams . Revertava las cledas que meton dins lo miègjorn per s'aparar de l'autan. Avans d' empegar lo gips , lo trabalh èra de desrotlar lo bacula e de lo clavelar al plafon. Per aquò far, te cal de bons aplèches, de fial d'aram , rampons , es a dire d'espècia de clavèls dobles ont passa lo fial de fèrre. Per lo pausar es pas aisit , cal començar per lo fixar solidament d'un costat del plafon,dins un angle mentre que lo debanas sarrat del plafon , ame una planca de la bona longor que buta del pè, entre lo ròtleu e l'empont . A cada rampon cal pas oblidar de far córrer lo fial d'aram , çò que te far tres ròtleus de fials a butar cada trenta centimètres , a flor e mesura que cubrís lo plafon. Per ficar los rampons te servís d'un martèl a tèsta ronda . Me demandavi per de qué , vist qu'a la debuta te bunhas las mans un còp sus dos. Mas que pauc a pauc te ven l'abitud . Un ponhal de rampons dins la boca, lo martèl rond dins la pòcha e los rotlèus de fials que buta dabant entre las cambas ,sens pensar mai , arribat al cap , te pren lo viratge . Copa lo Bacula . Fas un retorn a quatre vint dètz gras e torna martelar tal un diable de fabre,fins al moment ont encaparàs de clavelar los uèlhs curats.
Marcial torna . Es onze oras e mièja . Finta lo trabalh fach. Tira suls fials d'aram. Ditz que va plan
que pareis solid. Es brava . Ai cobèrt un plafon. N'auriá fach dos del meteis temps . Mas Marcial es pas un negrièr. E ieu soi vengut òme.
Pr'aquò ieu n 'en pòdi pas mai. Es ora de partir al restaurant obrièr.
Marcial es content , solfini que ven de se trobar d'autras praticas.
Aital se bastís la fortuna. 
 

mercredi 24 février 2016

Maria e Silvia




Maria e Silvia


Maria e Silvia son dins un batèu ,
La filha tomba. Qual demòra?
Nosaus .
Per de que far?
Ren!
Ren que de gaitar los trens !
L'alba , l'estiu e l'ivèrn,
lo cèl, e la tèrra e la luna
Pensar sonque lo voida.
E las causas oblidadas
Maria e Silvia dins un batèu?
Qual demòra?
Quora la filha tomba.
Nos !
Palaficats!
Dins lo silenci , ame la nuèch
per flassada , muts .


mardi 23 février 2016

mort del paire seguida de la novèla





Benastrucs los que son jamai partits endacòm mai, los que vivon lor libertat, egalitat, frairetat dins lor ròdol, vist que se creson  estajants de França : un  pais de quimèra .
Mas ame la mòrt del paire , me trempèri dins un autre banh tot plen de la realitat crusèla , aviái pas encara compres cossí lo vilatge me mancariá un jorn.
Un matin daissas lo pais, te' n vas e te despuèlhas , d'una pèl que tròbas ridicula , qu'es pas cap a la teuna talha, la prautís sens pietat la pèl del vèrm que t'a vista fòrçir, espetar fins a venir un òme . Fins ara t'agradava la pel de canilha estrecha que te plegava dins sa musica dolça , sas paraulas occitanas , que t 'aparava de la vilenia del monde , un monde d'amistat, de calor , que te fasiá coma un mantèl de remembres , que totas los amics e la familha i avia escalprat son nom, quitament son escais nom, coma òm fa ame los que devon se portar un gip après una fractura d'un braç, d'una camba, levat qu'èran escrichas dins ta cervèla las paginas meravilhosas de l'enfància . E tu d'un còp totas aquelas signaturas sus la pèl te semblan estequidas al moment de dintrar dins lo monde , que t'imagenas de dintrar dins un monde , coma o fariá Scarlett O Hara dins «Tant Ne pòrta lo Vent». Un imaja falord de dintrada dins lo monde, alara que fas pas que cabuçar al mitan d'un jòc de quilhas , o degun t'espèra, quand es pas un jòc de chaplas ont vas daissar qualques plumas e qualques espèrs e que sap pas, fin finala, que sias pas mai que la sal de la tèrra  .
Mentre que  los occitans «vertadièrs», los que son pas jamai sortits de sa tuta , pòdon contunhar de somiar la republica dels dreches dels òmes e de se batre per l'ensenhament del francés blau.

D'èsser partit , me trobavi subte tal un pofre revirat coma un gant, sul cai. Compreniái pas çò que se disiá , los mots e los gèstes .
En fàcia de l'ostal de la menina i avia un fòrta bòria coma se'n vei pas dins lo miègjorn , un pages rei mèstre, de dos cents ectars e des bastiments ceuclats per de parets de bricas de dos mèstres d'enauçada . Parlavan pas aquel monde . Vivián dins lor fortalesa. Aicí la tèrra te donava mai de cent quintals a l'ectar de bledaravas sucrièiras , tant que lo demai qu'èra en blat . Logavan de monde per sarclar las bledas , imagina : de regas de cinc cents mèstres longas .
Quora passavan las segairas mecanicas , me rapèli que nos metián totes a l'entorn del carrat que la maquina entornava, ambe un drelh a la man , per assucar las lèbres , los conilhs , los perdigals qu'anisavan, que s' acantonavan e que se cresián escapar al progrès . Nosaus risiam: que son bèstias de demorar aital e d'anar tot drech a la mòrt segura . D'unes demoravan fins a se far copar la tèsta, o l'ala , o las patas , d'autres de se rescondre contra una turra , que sufisiá de se baissar per los trapar, jos las alas ,per l'esquina,  tremolantas , presas per la paur, mentre que lo carrat de blat s'apichonava e los ensarrava de mai en mai, coma un laç .
Los òmes fan aital. Espèran totjorn que lo borrèl los daissarà viure , mentre qu'afusta sa mèla , sa guilhotina , o qu'una barcassa espèra sa cargason umana , o qu'un forn escupís sa tuba negra de carn umana. 
E ieu, que fau de mai ?
Lo pages tenián encara una vintenat de vacas , mas èra pas question de li crompar de lach coma a Severac.
De tot biais aguèri pas gaire lo léser de descubrir mai lo pais e sa riquesa.
A cinc oras soi partit ame lo Marcial , vitra dubèrta devèrs la Somme per mon primièr talh de manòbra gipièr. Menava la R 8 a tota «bringa» . Condusissiá d'una man. Cap de cenchas per t'emmerdar . Cap de gendarma  a prima alba  . I anàvem a fons. Al cèl cap de nívols , sus la rotas largas e mantuns camions que rotlavan a tota "blenda" . L'aire èra tebés . Marcial cantava sa cançon valenciana . Me remembri que sèm passats davant una palancada d'usinas, las gigantas de Palmoliva , e d'autras encara sarradas l'una contra l'autra , que fumavan , que tornavan nuèch e jorn. N'i avia tot una tropelada qu'abroavan lo canal del Nòrd.
De trens siblavan en passant al nivèls sus de vias doblas, o triplas , a cent vint quilomètres ora. Anavan tan lèu que las veituras meteis los trens de marchandisas ...Marcial los fasiá a l'escorsa.
Erem al mitan d'una region industriala que se pòt pas imagenar a l'ora d'ara. De trabalh n'i avia de pertot. Aicí un obrièr podiá tancar un patron per ne se trobar un melhor (trabalh) , mai pagat , e tot aquò dins la meteissa jornada , dins un virat d'uèlh.
Per ieu èra pas de creire vist çò que coneissiái del monde del trabalh de Roèrgue e cossí trimavan lo monde  per un salari de misèria. Solide qu'al nòrd se ganhavan pas la fortuna mas se tenián la libertat, de cambiar de correjon,  de se causir son  negrièr.


vendredi 19 février 2016

la mort del paire seguida gips novela




La nuèch me plega de sa flaçada arnada , vesi las estèlas davalar e las ombras s'espandir per las fenèstras de las tampadas dubèrtas, vesi lo balanç de las pibols me mostrar lo caire de la cambra d'ont sortirà un gigant , acarnassit que me peltirarà jol lièch pissatòs , qu'es lo lièch de ma paur , lo lièch jamai fach , coma un dever d'escòla d'estiu , la luna sembla li mostrar lo camin. Me ten de bufar dins l'aire fresc mon alen brumós que m' endevinha, que sortís per ma boca messorguièra. Ai pas paur . Non ai pas pas paur. Soi vengut òme. Mam a dich qu'anavan m'ajudar e que m'esperavan al cap.
Uèi avèm tot oblidat de las condicions de vida d'un còp èra. Pas de calfatge dins las cambras sonque dins la cosina . Pas d'aiga cauda per se lavar. Una traça de lum de 25 watt al plafon per t'esclairar e qualque còp cap de comutator , mas dos trassas de fial que sòrton de la parèt , e que cal fregar a palpas per far nàisser la beluga de la lutz. Per pissar un ferrat e los linçòls pròpres un còp per mes , un trabalh que te crèba las femnas. Imaginatz d'anar a la ribièra gelada  rinçar la bugada pels braves matins d'ivèrn. L'escòla es a cinc quilomètres ? Ren de grèu sufís d'aver de bonas cambas . Te dona de bonas cambas . O faras dos còps cada jorn .
Lo pan te dura la setmana . Cal de bonas dents. Lo dentista te tua lo nèrvis dapasset. Aquò dura un mes. Es aital que ven un òme ame de bonas dents.
A las cinc , la grand es venguda furgar la pòrta. Dormissiái pas. Esperavi lo jorn que nasejava mentre que me tornava prene l'enveja de dormir .
Me quilhèri coma una maquina , assucat. Me vestiguèri lo vestit de trabalh. Des bragas verdassas ambe de pòchas de pertot , que las margas me cubrissián pas las cavilhas . Una casqueta passida. Una camisa escocesa verdassa que lo fraire aviá eiretada de l'oncle , coma los solièrs regdes de susor, e qu'avian fach lo torn de la Tèrra mantuns còps. De cauçaduras que cap de pè non pòt traucar. Me diguèri en fàcia lo miralh que semblavi a un trabalhador, un òme trabalhador . De tot biais a cinc oras e mièja del matin , dins las carrièras i avia pas que de trabalhadors. La jornada aprometiá d'èsser bèla. Lo cèl demorava roge coma a solelh colc. I aviá coma un aire de fèsta.
Dins la cosina Marcial èra segut a la taula . Me fintèt . Me rendiá un brava servici de m'emplegar alara qu'aviá pas besonh de degun. Mas gaitavi son pè tressautar sul ponde . Qu' aviá un fum de projèctes e que devia far milantas causas mentre la  jornada .
El se manjava la vida al revèrs de las dents mentre que ieu i dintravi ame la paur . Marcial mesurava pas mai de un metre seissanta. Aquò me deviá pausar un problèma per causa de la diferéncia de talha. Fasiá lo dur mestièr de gipièr . Un valent lo tipe . Èra un cosin, maridat d' una cosina, nascut de Valéncia . Un òme aluserpit que fasiá pas sonque que dançar sus l'empont mas que sabiá encara se pensar l'avenir e de  que far per rescontrar los òmes poderós que dubrisson las pòrtas dels mercats , de l'argent .
Marcial seriá vengut ric de pertot baste que lo pais donèsse de trabalh. Un jorn m'espliquèt l'origina de la siá fortuna , me diguèt qu'a la debuta se preniá ame tres valents , una barra HLM , un immòble de mai de cent cinquanta lotjaments. Se fasiá un membre e mièg cada jorn . Imagena un apartament T4 li preniá pas la setmana.
Trabalhavan quitament lo dissabte lo dimentge e los autres jorns . O sabiái pas,  mas a l'epòca, lo salari obrièr èra de quaranta mila francs, e encara dins la França del nòrd, que dins lo miègjorn, benlèu sarrava apro pena lo vint e cinc mila .
El trabalhava a la taca , al metre carrat , e se fasiá un milion e mièg . Lo panava pas de segur. Li caliá la santat , e la teniá, quite a pagar un jorn , l'esquina espetada, mas s'amassava la fortuna .
Marcial dançava sus l'empont. Petava lo fuòc. Te seria dich un diable! Quina santat! Quin rambalh suls estaudèls.. Que li caliá córrer mai lèu que lo gips, contra al gips , que tirava a pro pena vojada l'aiga dessús dins la gamata rovilhada . La recepta del gips es simpla , un sac e quatre ferrats d'aiga. Li'n portavi dos sacs e doncas uèch ferrats d'aiga . E el amont sus los estaudèls mesclava l'aiga e lo gips ame un pala granda que ne gisclava de pertot , e que laissava pausar dètz minutas a pro pena , benlèu uèch los jorns de calorassa . E la granda gamata de fèrre revertava lo topin del diable que caliá voidar, que li se caliá pas arrestar una segonda  de cargar la talòcha , quand lo gips preniá . Que dins una ora li caliá empegar dos cents quilòs de gips encara liquid al plafon o sus las parets . Que lo caliá alisar , los aplanar a la règla e los lisar ame un plenponh de gips mòrt. Marcial dançava e la gamata se vojava sus las parets. Ieu li portava los sacàs de quaranta quilòs e l'aiga , li bastissiá l'empont ont fasiá son pas de dos de carnaval . Li montava los estaudèls , e las plancas . Èri cansat quora lo camion veniá deslargar ochantas sacs e tres cents carrèls de gips de las clausons, e que los caliá montar a l' estage per una escala de fusta . Marcial dançava sul plancat , mas aquò fasiá pas un plancat , en realitat formava una mitat de plancat. Li caliá cambiar de pè al mitat de cada membre, al cap de la planca que li servissiá per se sosténer , vist qu'al mitan , tre que lo membre se fasiá mai de quatre mètres , aviái cap de plancas de la bona longor. Aviái pas de plancas que de tres mètres longas . Caliá un sosten al mitan. . E las me caliá claveladas en quincònci , çò que forçava lo Marcial de cambiar de pè al mitan .
Sabiái pas ren de tot aquò , a la debuta de la vida d'òme, s' apren pas a l'escòla , mas es pas possible de s'enfugir quand la societat te buta tal la taura en fàcia de la pelha roja. Aimi pas la caritat. Mam me disia qu'èra vengut òme , subte , per miracle , mas fasiái pas lo pès .
Ve,  ieu coneissiái pas aquelas frontièras entre los òmes , entre lo nòrd e lo sud, entre la vida e la mòrt entre lo passage que mena de l' enfant a l'òme. Una mena de timiditat m'empachava de ne parlar . Quantes i avian de paises , d'òmes, d'idèas, de femnas que lo ser s'atardivavan lo moment de se jaire , d'enfants que tremolavan de paur , que lo paire passèsse la pòrta... Lo monde es infinit de totes los patiràs e de totas las pregariás.
E ieu n' èri vengut d'estudiar l'avenir sens veire  mai qu'un monde de solesa . Sens lo meu paire teniái pas cap d'existéncia . Degun me festejava , degun me dobrissiá los braces , degun me demandava ont èra, e ont anava e çò que m'endeveniá e se m'agradava .
Me sentissiài tal lo peis sus cai. La vergonha me preniá de mon accent . 
Que lo monde se riga! Gausavi pas de parlar. Que los mots de la miá lenga degun los compreniá pas.
  • mais que dis tu ? On n'y comprend rien.
E ieu de mormolhejar . 
Vertat : On se comprenait peu et mal.
Paure cresiái de parlar francés coma totes . Mas que finiguèri de comprene que parlavan una autra lenga que la mieuna .Que la parlavi mal.  Que la lor la parlavi benlèu . Mas qu'èra pas de francés .  
E que tot biais èra tròp tard per i cambiar quicòm.
 

jeudi 11 février 2016

CAP CREUS



Cap Creus
per Maria Francesca M.

 Cap d'Agde de Maria  


 


 Cadaquès tot còp de Maria .


mercredi 10 février 2016

La mort del paire seguida recaliu

La mòrt del paire seguida novèla_ recaliu.




-Mam ça pegue...
Maman me fa tastar la confitura. Trempa lo dèt guinhaire dins la confitura e lo me passa suls pòts ,  dins la boca , e ditz trufarèla - «chuca gargamèla».
Disi:
  • pu.... c' est bon , je me carre ....
Vertat que me carri al retorn de l'escòla . Maman me prepara doas tòstas de confitura que machugi en bevent un veirat de lach. Raja sus las bragas la confitura , me ven las bregas labrosas e pegosas . Me soveni de l'estiu subretot e sa lum estranha. Lo solelh dintra per la fenèstra que se dubrís sul miègjorn.. L'ivèrn es tròp bas, lo solelh i dintra pas gaire dins la cosina a causa d'una bastissa de ciment.
 E ieu m'engola lo pan , en estudiant lo voide de patz que nais dins mon cap,  mentre que finti  la nívol de posca que dança dins lo rai.
Qualques còps me pren entre sos braces e me sarra fòrt contra sas popas e ieu de pensar : dieu baste que dure aquel moment . Ren de mai mofle al monde que las popas de la maire!
Encara me remembri d'aquela epòca ont me podiá sarrar de la maire sens que me regèta.
Un jorn me cridèt fòrt.
  • arrèsta de me pegar . Siás totjorn dins las raubas. Vai t'en jogar defòra ame los autres ...
Un autre jorn me regardèt un bèl briu pensativa  e me diguèt:
  • de que servís de se sacrificar pels enfants. Un jorn finisson per te laissar.
Ieu gingolavi. Per de qué me ditz d'orrors parièiras. De qu' ai fach de mal, per s'ameritar de paraulas tan crudèlas .
La vertat la podiai pas devinhar. La foliá arribava .
Que la foliá arribèt pas d'un còp.
Venguèt coma un amiga se convidar a la nòstra taula . A la debuta nos fasiá rire la puta. Maman ausissiá de votzes vengudas dins sa tèsta . Qualques còps me carpanhava quora parlavi alara que veniá de nos dire de calar . Metiá sos dets suls pòts. Disiá chut. Disiá que lo monde nos escotava. Los malvolents.
Lo mètge venguèt de mai en mai sovent. Un jorn la maire  l'acompanhèrem al tren.
Puèi arribèron las letras de l'espital. Un polit espital dels costat de Niça. La sonhava ame de l'electricitat . Des electròdas que li empegavan sus la clòsca. Pareis qu'oblides tot al revelh e mentre las setmanas seguentas .
Nos escriviá que tot se debanava plan levat après las sesilhas d' electrochòcs , que podiá pas escriure. Li arribava de començar la letra a la primièra linha puèi d' alisar dusca a la darrièra , de biais , coma se l'estilò li s' escapava de la man.
Tot desanèt. Lo paire plorava doçament en se tenent lo cap. M' agachava tot còp en diguent :
  • qun çaganh !... Rai.... vai , aquò passarà .
Nosautres èrem coma des naufragièrs . Aviam pas sonque lo còr de far calfar quicòm. De cosinar pas qu'un uòu . D' apreparar un repais encara mens . Papa m'envejava crompar de camembèrt. Me remembri que me comandava de lo prene un pauc fach, a quaranta cinc del cent de matièira grassa, pas mai . Manjàvem en silenci sul cunh de la taula, sens escudèla,  sus la tela cirada, sens nos agachar. Cadun son talhon a pausar un tròc de fromatge sul bocin de pan . E de butar ame un gorjada d 'aiga per ieu  o de cafè pel papa. Aital viviam mentre que la maire li  fasián grasilhar la cervèla ame l'electricitat .
Puèi un jorn que los pibols desborravan Mam tornèt. Èra venguda magra e teniá de ridas plondas al front e de plecs a l'airal de la boca. Teniá totjorn son biais de femna fièra ame lo cap en re .
Cal dire qu' aguèri pas gaire lo temps de la pegar a la maman , vist qu'ela e lo paire devián aver un molon de causas a se dire, e la fresa de se trobar sol per se sarrar melhor. Me potonegèt dos còps secs sul front, lèu fach, e prenguèron devèrs la cambra. E a ieu me restèt lo talent de m'aremicolar d'ela.
Aviái res compres . Sabiái pas que lo meu paire èra condemnat , e que la maire podiá pas s 'endurar l'idèa de se trobar veusa,a quaranta ans,  ame un filh de catòrze  .
Cresi qu'es aquò que venguèri un òme subte, dins l'esperit de la maman , vist que se vesiá pas de m'avidar fins a l'atge vertadièr ont un òme capita o pas d' amadurar. Un còp èra, las femnas trabalhavan pas . Avian pas cap d'argent.  E devián tot al marit.
Clavèron la pòrta . E poguèri pas anar me rescondre dins la miá cambra vist que me caliá traversar la dels parents per i aténger. Non sabiái pas de que far . Sortiguèri quora m'arribèron de bruches curióses . Papa foguèt totjorn amorós caluc de sa femna. E l'aimava encara mai dempuèi que sabiá que los jorns li èran comptats . E s' aimèron fòrt aqueste còp, coma se n'èran en passa de morir totes dos. .
A ieu prenguèri un pòt de lach de metal blanc. Traversèri la rota e dintrèri dins l'establa tebesa. L'odor dels fems me geinava pas . Onorina , la pagesa acabava de mólzer la Martina , una vaca genta que me daissava beure dirèctament a la somesa, meteis quora noirissiá son vedèl. Lo lach rajava fòrt coma un fial blanc de fèrre que tindava al fons del ferrat.
Onorina  m'aconsiderèt una segonda e diguèt:
  • alara ta maire es tornada ?
  • òc.
  • va plan?
  • sabi pas...
  • de tot biais serà melhor per vos... E ton paire?
  • ...
Sabiái pas de que dire.
Puèi vogèt lo lach , sus un linge blanc . Lo liquid escrumant , emplenava una  granda selha . Puèi trapèt un embut grand e vogèt dapasset lo lach que perfumava l'aire, e se mesclava a la calor de las bèstias que romiavan davant las grèpias.
Non sabiái pas consí s' endevenián la maire e ela per lo pagament. M'en trachèri pas jamai. A ieu mon prètzfach èra pas que de portar lo lach. Li aviái un rosièr bèl davant sa pòrta. Honorina s' es pas jamai maridada . Eretèt de la bòria e volguèt pas partir a la vila . Lo temps passèt... Praquò servèt de longa son aire de joventa. Me remembri que  fasiá un burre de primièira , quicòm que gostèri pas,  endacòm mai.
Tornèri traversar la rota embosadas . Dubriguèri la pòrta . Ausiguèri la radiò. Al mitan de la cosina papa e maman dançavan . Papa cutava mentre que maman fasià un balanç dels braces , e que despenchenada tornejava . La musica èra tròp fòrta.
Pausèri lo pòt del lach d'alumini sul ponde entre mas cambas per espigar lo recaliu, sai que lo regrelh de lor benastre . Estavan estabordits d'amor , fòls de s'èsser aimats , encara . S' arrapavan coma de negats a l'espèr de lor maridatge , de lors promessas de joinessa nosadas, de se bastir de parets per s 'aparar lor raive , lo niu dels quatre vents , lo dels  sòmis rosigats  e de las parets desboseladas. 
Pensèri que la jòia tornava . La vida tornava . Anàvem tornar prendre la vida d'abans. E tot tornariá coma un còp èra. Imaginas , èri la sens poder artèlhar e subte maman dubrissià los uèls , puèi papa , e me paravan la man . Me sorisián negats dins un raisve d'amor. E ieu dintrèri dins la ronda ame elses , correguèri me sarrar d'elses, los aplanponhèri, ambe mos braces , tròp corts encara, per dançar coma elses,  dins lo ceucle, sus la musica d'un tangò .









mercredi 3 février 2016

Meso quand nos ten

Aquò's pas lo meso que pren  l'òme . Es l'òme que se pren lo meso  
en plena clòsca, o pusleu dins lo pitre ....

Cai jos la còsta a CAPDAGUEDEUX coma ditz lo GPS e Didier Dechamps quand parla dins lo pòste  . Vos aconsèlha lo restaurant del Grau  d'Agedeux , a la boca d'Herault , qu'es pas car e bon, que poirà sembla normal, vist qu'an los peisses que volon e meteis las ustras de Bosiga . Endacòm es lo còp de massa. E los plats subregelats. Se sona  Las Ondinas me sembla. O lo Marin del Grau que te sabi pas mai.






mon amor  de femna

e ieu capitani del Titanic
Tot va plan e coma disià lo grand avèm fach mai de la mitat....