jeudi 12 février 2009

Sant Joan Baptiste del Caravage


Los passes

Tos passes , enfants del mèu silenci.
Santament , doçament metuts,
Al lièch de ma vigilància
Arriban muds e gelats.

Estre linde, ombra divenca,
Que son dolçs , tos passes retenguts!
Dius!... totes los dons que devinhi
Arriban a ièu ambe aquels pèds nuds.

Se, de tas pòts paradas.
t'apreparas per l'apasimar,
De l'estajant de mas pensadas,
La noiridura d'un poton.

Non cocha pas aquel acte tendre,
Dolçor d'estre e d'estre pas,
Que visquèri de vos esperar,
E mon còr èra pas que vòstres passes.

P Valéry.

Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire