occitanissima

Ont sètz passats amics ? Del costat enemic ? Temps bèl es acabat ! Temps bèl vos a cambiat! Vesi pas que des ombras Sentissi una lassièra Temps bèl e acabat Temps bèl vos a cambiat Pica pica relòtge. Pica pica talent. Farem pas de rebotge... Soi encara un nen! Ont sètz passats amics? Del costat enemic? Temps bèl es acabat! Temps bèl vos a cambiat! Pica pica ..... Uèi un rossinhòl ditz Ambe son parladis Lo meu sovenidor! Aimi melhor lo creire , Deman vòli lo veire , Sul meu ajocador. Pica pica relòtge Pica pica talent, Farem pas de rebotge, Soir encara un nen....

Un còp dins un vilatge , èran dos amics. Lo primièr èra grand, bèl òme destrigat, linge, calossut, e quitament  nascut d’una familha borgesa. Mentre que  l’autre pecaire, demorava  miserabla,  laguiós , long coma un jorn sens pan,   qu’èra pas de creire. Quitament , disgraciós amb son nas long , e sas gautas  florits mantuns còps, de botons d'acne. E totes , e son amic primièr se trufavan del qu’ èra un pauc bestiassion , tròp nèci   … Quantes de còps li faguèron creire a d’unas fotralhadas , la tièra n’èra sens fin, de la caça al dahu cuol nud, a consí  far créisser la barba ambe un pauc de mèrda de colomb , de pausar des tendèlas per las  escarabissas , a desnisar las trèvas dins las cròias del  Cabanis. Vos parli d’ una istòria viscuda, al pais de las falguièras e de las ginèstas floridas, un pais de cocuts que canta al fons de la prada cubèrta de narcísses .  Aquò fa que  la vida es agra , e la tèrra bassa ...