occitanissima

P regària per un pauc d'aiga L a Tèrra revèrta una iranja, U na bola blanca o blava. M irgalhada de fuòcs alucats. U n enfant se clina e ne'n manja A plan ponh per emplenar l'ase O nt quicòm de longa l'aganta. S a lenga eissuga la sal de sos pòts E tomba la posca color de nèu, D e sos pels, e de la siá pèl, U n vent sornarut dins l'azuèlh, T rai quatre lagremas al cèl E n escampant sos grans d'arena, E ntre las andronas estrechas . A la calorassa de la nuèch. AF

"Un poton ", ditz la votz a la cortina, un mormolh de pregariá etèrna. un ventolet, tant fòrt que lo buf, d'un parpalhòl o d'una belugueta. Las mans febrosas se sarran Pèl mofa sus pèl mostosa. Lo cèl desplega son lençòl blau Entre qu'òm aplecha los folons. Per recaptar las lasgrèmas de jòia. Lo solelh esclaira l' astrada. Dels còs onchats de susor. E que s' enauçe lo cant del mond .

Calao(C) content. Que sa calaòta l'aima...tojorn la nuèch e lo jorn .... Sol, me daissas sol, com’ un nen E las mieunas paraulas,se perdon, Me sarri de tu per plorar sus ton sen, E las mieunas paraulas s’envòlan Ta boca ditz des mots falords Que volontan tuar nostre amor. Amiga, cal pas me nafrar lo còr. E las mieunas paraulas s’atudon. Me dis : me de que soi per tu ? Que fau ieu, dins aquel monde ? Ne vòli pas dintrar dins la ronda Vòli n’en finir amb la quite paur. E las mieunas paraulas s’abocan. Me dises qu’as perdut lo gost. Tornas e viras dins la cosina. Sens remirar l’òrt enfestolit. Praquo un castèl ai bastit, De las parets de rimas garelas. E disi las mieunas paraulas. Per vincir lo mal e la mòrt ! Per vincir lo poison de l’arma ! E disi que caldriá tot quitar, Per caminar endacòm mai... E disi que nòstre amor es fòrt. Coma al temps de la joventut...

Une femna pel ’òrt se passèja, l’ombrela sus l’espatla Agacha las flors , que parlan de son raisve d’amor ; La vida raja de contunh , lo temps de mud ven sord Entre las parets, que butan a totun sa pena e sa nolor, Da vegadas la vila gaita a la fenèstra , dins l’escurina . Passa la bèla estrangièra, emantelada de desèsper. Al revers de sa marcha , semena los jorns polits ; De sovenirs luenhtans ; fals dels temps enfugits. Entre que la Tèrra dubris sas plagas, son calici blau ; Per qu’ela s'i venga beura, la patz desconeguda. Qualquas gotas de mèlh , mescladas de solèlh. Que fan grèlhar amont , lhauçes, e arcanèls . Qu’amaduran los cants d’un poème novèl.

Estiu de casal vièlh. Flor blanca sus brica roja, Sovenirs trufarèls, Alas de parpalhòl Frenissentas de dòl Enveirentas d'argent, Volastrejant dins l'èr O rebalant pel sòl, Coma patas d'aranhas. Pintrada de baujum, Una pencha de sèrp, Escota musicar Sa bronzina de vent Nascuda de calorassa Flor roja e parpalhòl Daissan tombar sa posca Dins un rai de calèlh De la rosèla flor Crebada dins sa copa, De se pintar d' amor Esclafada pel sòl Tala flor de grabèl A la pòrta crevada D'un casalòt tròp vièlh Tindan los rebats bèls D'una campana sorna. Mafs