samedi 25 mars 2017

l'escorsa






L'escorsa es aisida . Sufís de levar una camba après l'autra , de mai en mai docament devèrs la linha d'arribada. Que siás jove , qualques còps una joventa vendrà te donar un poton e un ram de flors. Que siás vièlh e las joventas anaràn devèrs d'autres esportius , de valents de la cuèissas gròssas e muscladas qu'amagan mal lor ereccion perpetuala . Aquò's pas l'escorsa meuna a l'ora d'ara !
Ieu soi un jove vièlh . Una mena de vièlhassonèl que se patafiòla dins una autra categoria. E me fau una escorsa d'una autra sòrta , un pauc especiala , la que farem totes , tira, quitament los joves trionflants que s'arrapan a l'empont, los becassons, sens saupre, ambe lo rire d'aurelha, coma tot se deviá durar mila ans . Vòli parlar de l'escorsa de la vida. Òc deviá plan arribar . Se passèt a la debuta de genièr 2015 , a tossir, a m'escanar , a desalenar en montant pas qu'un estatge, ieu que fins ara montava , o davalava los gras dos per tres, e benlèu mai.
Me trobèron un crabe rara , un qu' interessa pas gaire lo monde saberut dins son laboratòri , vist que manca de praticas question rentabilitat , o  retorn sus investiment , bon per de dire, qu'en març  comencèt la tièra de tractaments , de quimioterapias , coma dison, ambe tre la debuta , coma d'apetissadísses tres pichonas radioterapias . Me sortiguèron 3 litres d'aiga trebladas dels palmons, e me talquèron, mas en dedins ( pas coma los nenons) , per tarir lo trespirament . Per astre lo tractament agiguèt, e que soi encara d'aqueste mond per dire d' asenadas... Mas coma me faguèri un escaner aprèp cada tièra de très quimiòs, me trobèron lèu un aneurisma de l'aòrta jos renal lo tipe , format coma un uou , una granada puslèu, mas que s'estabilisèt a la talha limita, just davant l'operacion que consista a engulhar un tudèl de plastic per la vena femorala, fins a la granada.
Me sembli de mai en mai , qu'aquò's la quimiò que lo faguèt conflar l'aneurisma , mas degun vòl pas n'ausir parlar d'aquesta teoria de farlabica , e coma lo cirurgian pareis pas tròp afogat per passar una canela fins al meu ventre polit doç e gibós, me demandi mantuns còps , qual va ganhar l'escorsa , del càncer o de l' aneurisma ?
Fin finala una causa de segura : i aurà pas de joventas per potonejar un vièlh descati desplomat sus la linha d'arribada . E farai ma performança tot sol. En fasent atencion, en levant las cambas coma cal, dapasset per pas cabussar dins l'òrt , en trabucant sus un rastèl o un molon de fuèlhas, acampadas pel vent. Benlèu qu'una besenga me seguirà , al retorn, fins a la pòrta, per me para una branca de jolverd qu'es tan bon per la santat ... 
A oblidavi , mièg mai me cal passar una gastròscopia  vist qu'an trobat quicòm...  

dimanche 12 février 2017

Amianta



sul camin de Cap Creus: una agla que coa

 
Teni una amanta , dempuèi un an ; m'amaga lo cap de son mantèl de seda.
Pòrta lo polit nom d'Amianta , e son amor descabestrat m'empacha d'alenar.
Non coneissi pas cap son còs , ni sa cara, ni sa cabeladura bèla.
Sonque me ditz : m'aimas tu? vergonhós me cali ; solide l'ai dins la pèl
Tota la nuèch fasèm l'amor e m'arenca la crida de la tressusor ,
mentre qu'ela debana lo meteis filme de nòstra cachavièlha .
Crida: m'as ja oblidada Ninon? Nosautres es a la vida a la mòrt
Se frega lo nas ponchut coma una àrpia sus ma pèl lusenta que galina.
Quicha sos pès sul meu ventre ufla , e escupís de plaser son nom de masca
Fins a l'auba me mossega las pòts en mormolhant sos mots gorrins.
Lo jorn naseja , e fica la golarda Amianta , sa lenga dins mon palmon drech ,
Per trapar las darrièiras gotas que perlan tal lo rosat susat del truèlh
Que se remembra los milierat de miserables que l'espèran ; pelegrins
nècis , qu'auràn lèu sus sa lenga la sabor agra de la sang ,o sas lasgremas.
Aquò's lo moment de s'aconsomir e de dormir fins a miègjorn.
Se'n va sens se revirar , mas sabi que tornarà tre la lum atudada 'queste ser.
Amianta me fa morir, dapasset  segur, cada nuèch , cada jorn un pauc mai! 


AF

mardi 27 septembre 2016

Cadaques mon amor.....




Cadaques mon amor.....




Un còp de mai Cadaquès!
Per veire son siti de carta postala?
Un pais remirable, ambe son cap Crèus reial!
Pòrt Ligat, La Selva, l'ostal Dali de segur...
E las immortalas de Gàlia !
Que seria Cadaquès sens Dali?
Que seria Catalonha sens Barcelona
Un fum de toristalha!
Un fum de «franceses».
Que ne'n soi!
Pertot las tampadas barradas.
Verdas las tampadas o blavas !
La sason es acabada.
La tramontana te regussa la pèl.
Disi:
« Me podètz donar d'aiga? »
Non me compren la serviciala! O vòl pas?
Sai que ; una valenciana?
Me respond : francés ?
Ai descobèrt dins la Venguardia o Ara que lo valencian se sent pas gaire catalan!
Primièira novèla!
E lo majorquin?
Aicí pr'aquò que de monde aimables.
Se tròba de vin biò estra!
E de calamar rostit gostós!
A cò de Mos i a un papagai vièlh que ressèga :
hòla, hòla ....en alisant las seunas plumas decatidas .
Altzeimer es vengut lo veire e se'n es pas tornat.
Coma un jorn nos vendrà parar la man.
Curios la femna se vei dins lo rebat de la botèlha . Dali se serviguèt dels rebats dels  images sus de susfàcias corbas.... ( coma aici  la de la botèlha argentada) 

vendredi 26 août 2016

Informacions del matin






Assonàncias

Me desrevelhi e sòmii al bèl talh , al just , al bon
La radió bufa de sons , de totes sas cadenas.
Sas messorgas, sas asiranças , sas enganas .

Al canton se bronzís un brave fuòc de lenhas .
Unas nòvias ploran los mòrts d' una guèrra luènta,
Parlan de chaplas oblidats , amagats, estequits ,
De tèrra ensanhosidas, de còrses desacarnits,
Dels que fugissiàn , per oblidar sa sembla vida .

Tinda las sèt petantas ! Puta!

Mentre me lavi los uèlhs, al miralh brumós.

Qualques còps me ven un fum de pensadas

Dormisson los mòrts en tèrras oblidadas?
Me demandi qualques còps . Benlèu pas!
Volián las glòrias e , lor tombèt l'oblit ?
Quin afar! Qu' i pòdi far? I cambariái quicòm?
Coma totes, que morirai un jorn?
Una nuèch? Una vesprada!
Un ivèrn?
una davalada ?
E lo lièch vendrà ma tèrra roja ,
Dins la tèrra a bricas de Murèth ,
Meteissa vida, meteissa fin,
Que Peire Dos d'Aragon!
Idèa curiosa! Fin finala....
Al cap demorarà pas que lo silenci
e los remembres dels parpalhòls;
que s' abeuravan a mas parpelhas,
Que lor semblavan de para- sòl.

dimanche 21 août 2016

Charlie Chaplin , l' umanista vertadièr. Lo gigant del cinema , musician , actor, realisator , l'òme de qualitat totala...






De CHARLIE CHAPLIN , Istòria de la mia vida  ambe a la fin del libre  lo discors escrich pel film : " Lo  Dictator " Lo discors de la fin..... premonitòria ( que lo film foguèt tornat avant l'arribada al poder d'Hitler e mentre que fòrça monde l' aconselhava de  far pas aquel film , vist que podrià malcontentar los nazis?......  revirada (paginas 394 395 396 ) del discors sus la radiò quora ditz qu'o  vòl pas s'endevenir dictator.... De legir.... absoludament .

Que tinda coma una letra als presidents de totes las  republicas e de totas las dictaturas a començar per la françèsa....


Òc me dòl mas vòli pas èsser emperador . Aquò's pas mon mestièr. Non pòdi pas governar , pas conquérir qual que siá. M'agradariái de portar ajudar a totes monde – que foguèt possible – als josieus- als braves gents ... als negres .... als blancs.
« volèm nos ajudar los uns e los autres. Los òmes son aital. Volèm viure del benastre dels autres e non pas de son malastre . Avèm pas enveja de nos asirar , a mai de nos mespresar. Dins aqueste monde i a de place per totes. E la bona tèrra rica pòt assadolar cadun.
« La vida pòt èsser bèla e liura , mas que nos sèm perduts . La cobesiá a enveirinada l'arma umana, a quilhada per la Tèrra de barrièras d'asirança, nos a facha marchar al pas de l'auca fin a la misèria e lo chaple. Avèm descobèrt lo secret de la velocitat , mas sèm encadenats. La maquina que produsís a boldra nos apauriguèt. Nòstra sciéncia nos faguèt cinics ; nòstra intelligéncia nos faguèt crusèls e sens pietat . Pensam tròp e sentèm pas pro. Avèm besonh d'umanitat mai que de maquinas . Mai que l'intelligéncia avèm besonh de bontat e de doçor. Sens aquelas qualitats la vida serà pas que violéncia e tot serà perdut.
«L'avion , e la radió nos an amiadats. La quita natura d'aquelas invencions es una crida a la bontat de l'òme , una crida a la frairetat universala, a l'unitat de totes. D'aquesta passa , ma votz tòca de milions de personas pel monde , de milions d'òmes , de femnas e d'enfantons desesperats , victimas d'un sistem que buta los òmes a torturar e empreisonar d'innocents. A los que pòdon m'ausir , disi: « desesperatz pas « . Lo malastre que nos ablaca es pas degut qu'a la cobesiá, qu'a l'amarum dels òmes que s'espaventan de veire l'umanitat s'enauçar. L'asirança dels òmes passarà , e los dictators moriràn , e lo poder qu'an panat al pòble , lo pòble lo tornarà prene. E tan que los òmes moriràn , la libertat non jamai perirà .
«Soldats ! Vos liuratz pas a n' aqueles rofians , a n' aquelses òmes que vos mesprèsan , que vos encadenan , que comandan la vòstra existéncia , que vos dictan los vòstres actes , las vòstras pensadas e vòstres sentiments! Que vos fan marchar al pas , que vos meton al regim , que vos tractan coma de bestial e que se servisson de vosautres coma de carn de canons ! Siatz pas de maquinas! Siatz d' òmes ! Ambe l'amor de l'umanitat al vòstre còr ! Vos asiratz pas ! Sols los qu'aiman pas asiran... los qu'aiman pas .....e los mostres !
«Soldats ! Luchatz pas per l'esclavatge! Luchatz per la libertat! Dins lo dètz e seten capítol de l'avangèli segond San Luc, es escrich que lo reialme de Dieu es al mitan de vosautres... non pas al còr d'un òme sol o d'un grop d'òmes, mas al dedins de cadun.... Dins çò vòstre ! Vos , lo pòble tenètz lo poder ... lo poder de far de maquinas . Lo poder de crear la jòia! Vos lo pòble , avètz lo poder de vos trobar la vida liura e bèla , de far d'aquela vida una meravilhosa aventura . Alara , al nom de la democracia , servissèm nos d' aqueste poder , unissèm nos ! Luchem per congrear un monde nòu , un monde que donarà a totes los òmes la possibilitat de trabalhar , que donarà un avenir a la joventut e la securitat als vièlhs.
Aquò's en prometent aquò que los dictators prenon lo poder . Mas que menton ! Non tenon pas las promessas . Non las tendràn pas jamai! Los dictators se desliuran elses, mas encadenan los pòbles . Luchem ara per desliurar lo monde , per tombar las barrièras entre las nacions , per ne finir ambe la cobesiá, l'asirança , l' intolerància. Luchem per bastir un monde fondat sus la rason, un monde que la sciéncia e lo progrès nos menen al benastre universal . Soldats , al nom de la democracia liguem nos!
«Hannah m'ausís? Ont que siás lèva los uèlhs ! Lèva los uèlhs , Hannah! Las nívols se lèvan! Lo solelh trauca ! Subrondam de las tenèbras per trobar la lutz ! Dintrem dins un monde novèl , un monde melhor ont los òmes mestrejaràn lor cobesiá, lor asirança , e lor brutalitge. Lèva los uèlhs , Hannah! L'arma de l'òme teniá d'alas e fin finala comença de volar. Vòla fins a l'arcanèl , fins a la lutz de l'espèr . Lèva los uèlhs Hannah ! Lèva los uèlhs!»

lundi 15 août 2016

democràcia , mims et pantomimas




 
Ailas 
Es un governament de mims
E qualques còps de pantòmimas 
D'autres lèu prendràn tota la plaça
Quand vendrà lo jorn de s'emplenar la biaça.
Lo jet presidential va de seguidas en palaisses.
Amont sus las nivols , costat pila, costat façià
Pila perdes, façià lo FMI te ploma    
La trenca es la fendascla de ta denièròla...
Viatge, deliri, democràcia, lo fruch enveirinat .
O sabiàs pas : es lo juòc del penjat! 
 
 
Hélas
C'est un gouvernement de mimes,
Et certains jours de pantomimes ,D'autres vont prendre toute  la placeQuand viendra leur tour de s'emplir la besace,Le jet présidentiel va de suites en palaces ,Au dessus des nuages, côté pile, côté  face 
Pile tu perds , face le FMI te plume
La tranche c'est la fente de ta tire lire...
trip, délire, démocratie, c'est le fruit défendu .
On te l'avait pas dit : c'est  le jeu du pendu.