samedi 13 janvier 2018

LO MANGONIER





LO MANGONIÈR

Non marche pas , es la tèrra que vira jols mos passes,
Non vòle pas , sonque lo vent dins mos pialses ,
Non parle pas , levats qualques mots oblidats ,
Non aimi pas que la libertat, e totas las amistats.
Non pensi pas , o alara de mens en mens
Soi un òme occitan perdut dins la ciutat ,
Ressègui las cançons d'un còp èra , las que se cantan pas mai.
Non marche pas sus la Tèrra , non vòle pas e ne soi a me calar,
Los aujòls me dison a l'aurelha d'unes mots estranhs,
A els, lor dison de parlar doçament que lo mond compren pas e escota.
Bon teni mai del dos tèrces de la vida ambe son fais,
Sens gausar bolegar al jo, se pausar la carga , tal un muòl adomergit.
La vida coma un fuòc d' artificis a l'aiga poirida d'un lac plond.
Que s' atudan pudenta las estèlas , quora s'acaban de morir.
Quora lo fosfòr peteja dins la foscor del lac negre.
Lo vent a emplenat ma boca clavelada dels mots bronzinaires
La tèrra revoluma sas nívols mirgalhats emplenats del cèl gris.
D'aucèls becaruts engolan las abelhas chucosas de mèl.
Non marche pas sul sòl , marche pas tot sol , es la Tèrra que vira.
Non pòdi pas volar levat dins los meus sòmis .
Pòdi pas me gaudir mai d'un rai de plenitud a solelh colc .
Ai cregut de marchar de volar , de sautar , de somiar , de cantar, de parlar,
Mas sonque marchavi sus la tèrra , e sonque los fantaumas me venián secutar.
Son elses que me faguèron bracejar tal un marin al pòrt , pintat, assadolat
De raisves impossibles .....Tal un mangonièr.


Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire