l'òme oblidat
Passa per la carrièra , lo pòble enrabiat Ditz ambe son sang , le temps qu'an perdut D' ensajar de florir l'alèia d'un cementèri Ont dòrmon totes los soldats oblidats. òm lor promés deman , al cèl, lo ser vengut Coma sus las parets, çò que sòmian , de filhas , de copas plenas d'argent, de miratges , de pantais inausits mirgalhats , lo borron , d'un pauc mai de benastre . Per la pena : que son enfant se trufa, Quand las èrsas geladas alisan las teuladas, Quand l'alena pudenta d'un paire de Nadal Per pas lo nomenar , arrèsta pas son carri, que per escampar aiga, al portal de l'ostal . Fregan las peiras. L'estrada . S' amputan. E a paupas , montan castèls , gleisas , Estatuas , monuments , palais , per la glòria Que non ditz un mot de sa vida escura . Quitament d'una guèrra passada e féruna. La pròva de l'espèr e de l'infèrn sus Tèrra. E qu'òm aus de longa son tindal de cadena.