occitanissima

Lo cèl es gris , lo sang roge La luna lusís son grand brasal , L a posca monta d'un revotge. La paur se lèva de l'airal. Que lo vent pòrte lo resson, Lo pas sul pont que trantola als temps fòls de la passion, quora al pitre lo còr tremola De la canèla,  la vida raja entre las fendas d'un rocàs, Entre las popas gota lo lach, entre los pòts, de carn vermelha, Quand de temps a sentir lo vent? M'a embarrada    la cachavièlha? A galata beure   la licor brumósa, Qual a getat aquel mal sòrt? A i pas que  la meuna aimada, E lo gost de son perfum? Sul lièch mofle, sul linçòl,  de contunh, l' esparnal  dança   son air de   musica etèrna la mecanica de l'oblid.