atèu
atèu Se pòt qu'una nívol revèrta una lagrema, Qu'un petal blanc sembla una gota de sang; Qu'un parpalhòl daissa sa posca d'argent , Sus la gauta d'una jove que sòmia de son raisve, Se pòt qu'un riu carreja de l'amor negre l'olor; Qu'un panaire de polas crida sas paraulas pudentas , Per me sarrar de tu, sufís de l' alenada de l'autan . Lo camin de l'oblit serpateja sus l'ala d' Occitània Sus la senda dels calucs al long de las esteladas , Mentre que la vida ressega son anaire messorguièr, Dels valats monta la votz raufelosa dels bons-òmes , La Tèrra se pleguèt d'un vestit de cendres e de cremats , Uèi las cridas de las femnas forçadas s' amudis. Pr'aquò s' en pòt ausir lo resson dins la nuèch , Diaussis, qual a creat aquela tèrra sanhosa? òrra?, tarribla? Dieu nos o dison los ritons , Dieu del nòstre imatge de ...