occitanissima

Clemença Quand dintrèri portava una rauba roja; La femna coma la flamba, la capa , Trempa de sang e de dòl, pesuga de nèu Èra aconsomida , recaliu a las rendas, Per la fenèstra escalprada d'estelas d'argent, Se vesián las pradas plegadas de posca, Entre que d'aucèls garrèls udolavan sa set. E que las brancas nusas escrifavan lo cèl L'èr espés me passèt son anèl de fèrre A l'òs de las narras, de la lenga , dels uèlhs A la raiça de las parpelhas embarradas. L'èr espés me sarrèt los punhs, l'èr embrenèt. Vejèri pas qu'una tuba cotonosa e roja. Cò de sa pel que frenissiá dins son mantèl. Entre que luènh una campana tindava . E demorèri aital dins un rai de solelh, Tal una trocha negra sus un còdol blanc. Mirgalhada de roja e totjorn occitana

Clar que Mirelha es la mai bela. E que se mira un brave moment , Dabant de partir al trabalh. Cada matin , un angelòt ven i parar lo miralh. Mas cada matin es una estrangièra que pareis . Paura Mirelha . Un jorn auras le drèch de pareisser? Mas que sias pas tròp vièlha! Que totes poguèssen te badar lèu!