lundi 28 août 2017



Lo Tipe va cantar;



I a quicòm de novèl , a l'asuèlh, coma un crainament...
vengut dels fons del cèl ,d'un pitre desconegut, d'una caforna
Un òme qu'udola ambe los lops, magre coma un dròlle del Sahèl
Ai plan entendut son bramal de singlar acuolat, per la canhada
mentre qu'un palfèrre li furga jos las còstas, al gràs del ventre,
Levat qu'es pas gaire gras lo bramaire , e que ten pas la nòta
Anèm me digatz pas que l'avètz pas ausit cridar, o vist, se rebalar
Tot vestit de pelhas roginèlas , lo cap plegat e las mans cremadas.
La dolor es tornada jos las còstas bassas e l'òme quita pas de bramar,
Inuman , nos fa un pauc vergonha qu'òm diriá una bèstia falorda ,
Coma la vaca mitat escorgada , penjada, que vòl fugís l'escorjador;
La dolor es tornada jos la còsta bassa, e l'òme udola la paur;
Que la canhada , va lo manjar per tròces en oblidant la dolor,
Alara crida l'espelofit , pietat, crida a l'ajuda, per morir pas aital,
Sul trepador, dins la nuèch una ambulància fa mirgalhar sa lutz blava.
E los neons , las teles , e los portables s'alucan en cadéncia.
Òc mas de segur la dolor es tornada e lo tipe va cantar sa cançon.
AF

samedi 26 août 2017




Lo temps,

 
Caminèri sens saber ont s'acaba la dralha,
Sens escotar lo vent siblar sus las nívols,
Me'n chautavi del temps que la vida te balha,
Me gostavi melhor, la sorga e son mormolh
Del temps n' aviai a boldre, una saca comola,
D'unes còps, sul teulat butava la granissa
La pluèja dels jorns, mas las sasons eternas.
S'estiravan al cèl coma un vòl de palombas
Estalviar : un plaser estranh de pensar a la fin
Sens fintar de galís , la masca se trigossar ,
Jos la capa sa dalha al margue d'òsses blancs;
Semenar las segondas de lagremas dauradas,
Al long de l'estrada que mena endacòm mai
Coma un paura qu'escampa sas peçòtas al vent,
Per que lo mal sòrt li pana pas son ombra
Me costava pas car de degalhar lo ben ,
Sufìs de levar lo pè per seguir lo solelh.
E cercar la flor nolenta que grelha de l'amor.
E puèi sas àrpias an estrifat lo fial dels jorns;
la sang dels soms, fins a la darrièra minuta ,
ofrent mon pitre bategant de bèstia innocenta.
Sus l'autar divenc e d'aücar la mòrt risolenta,
En fasent  desgotar las segondas insolentas.

AF