samedi 26 août 2017




Lo temps,

 
Caminèri sens saber ont s'acaba la dralha,
Sens escotar lo vent siblar sus las nívols,
Me'n chautavi del temps que la vida te balha,
Me gostavi melhor, la sorga e son mormolh
Del temps n' aviai a boldre, una saca comola,
D'unes còps, sul teulat butava la granissa
La pluèja dels jorns, mas las sasons eternas.
S'estiravan al cèl coma un vòl de palombas
Estalviar : un plaser estranh de pensar a la fin
Sens fintar de galís , la masca se trigossar ,
Jos la capa sa dalha al margue d'òsses blancs;
Semenar las segondas de lagremas dauradas,
Al long de l'estrada que mena endacòm mai
Coma un paura qu'escampa sas peçòtas al vent,
Per que lo mal sòrt li pana pas son ombra
Me costava pas car de degalhar lo ben ,
Sufìs de levar lo pè per seguir lo solelh.
E cercar la flor nolenta que grelha de l'amor.
E puèi sas àrpias an estrifat lo fial dels jorns;
la sang dels soms, fins a la darrièra minuta ,
ofrent mon pitre bategant de bèstia innocenta.
Sus l'autar divenc e d'aücar la mòrt risolenta,
En fasent  desgotar las segondas insolentas.

AF

2 commentaires: