Sant Joan Baptiste del Caravage
Los passes Tos passes , enfants del mèu silenci. Santament , doçament metuts, Al lièch de ma vigilància Arriban muds e gelats. Estre linde, ombra divenca, Que son dolçs , tos passes retenguts! Dius!... totes los dons que devinhi Arriban a ièu ambe aquels pèds nuds. Se, de tas pòts paradas. t'apreparas per l'apasimar, De l'estajant de mas pensadas, La noiridura d'un poton. Non cocha pas aquel acte tendre, Dolçor d'estre e d'estre pas, Que visquèri de vos esperar, E mon còr èra pas que vòstres passes. P Valéry.