occitanissima

La femna en coire n'aimava pas qu'un. L'òme de fer. S'aimèron tan e mai que nasquèron dos pichons. Enfin un masclon e una filhona de laton , bessons de laton totes dos , bels e lusissents coma l'òr al solèlh. Un biais de parlar, que de l'òr al solhèl, a praici, ne'n vejèrem pas jamai. De la meteissa maire de coire, d'un paire pesuc e fòrt, coma l'acièr. Un paire sortit tot drèch de las Fargas de Vulcan . Que los Dius ne tombèron gelos tant èran belses los gojats . Sufisia que pareisson per que lo monde començan de mal parlar. Mas èran invulnerablas. Imortals . Eternals. Levat lo fissal del tron que podia los liquefiar en una seconda los gafets. Co qu'arribèt un jorn que lo rei solelh se rescondèt darrièr las nivols , per daissar bufar la cisampa. E que Jupiter nasejèt per traucar la Tèrra de sas sagetas de fuòc. Sens o veire n'envejèt un parèlh jos lo garric onte s'amagavan, los dos enfant metalics. L'arbre ne petèt còp sec. A la...