dimanche 18 décembre 2011

l'òme oblidat



Passa per la  carrièra , lo pòble enrabiat
Ditz ambe son sang , le temps qu'an perdut
D' ensajar de florir l'alèia d'un cementèri
Ont dòrmon totes los soldats oblidats.
òm lor promés deman , al cèl, lo ser vengut
Coma sus las parets, çò que sòmian ,
de filhas , de copas plenas d'argent,
de miratges , de pantais inausits mirgalhats ,
lo borron , d'un pauc mai de benastre .
Per la pena : que son enfant se trufa,

Quand las èrsas geladas alisan las teuladas,
Quand l'alena pudenta d'un paire de Nadal
Per pas lo nomenar , arrèsta pas son carri,
que per escampar  aiga, al portal de l'ostal .
Fregan las peiras. L'estrada . S' amputan.
E a paupas , montan castèls , gleisas ,
Estatuas , monuments , palais , per la glòria
Que non ditz  un mot de sa vida escura .

Quitament d'una guèrra passada e féruna.
La pròva de l'espèr e de l'infèrn sus Tèrra.
E qu'òm aus de longa son tindal de cadena.

Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire