fin de joc

 fin de joc


L'albièra brèça tot de son braç pintraire

òm diriá la fada emmantelada de mòrt,

Me ven becar la boca a l'òrla del meu òrt,

Per me far al front un bèl poton trufaire .

Me cossergui ambe sa dalha e son bigòs,

Ieu cresi un joc, quand la punta degota;

Qualques gotas de sang a las tranugas ,

a la punta de la mèla , tota enrovilhada.

Tal un buòu cansat que cor al drapèu roge

Uèi corron los èunas sus l'ostal, e plòu .

Lo portal es clavat e l'ostalon vendut.

Un cop èra ,i veniam manjar las persegas

, los rasims roges o blancs e las avelanas ;

E las amètlas verdas vestidas d'amarum .


Tot s'es abridolat , e los quites cerièrs ,

donan pas que de clòscas de prunas .

Vai amics se volètz anarem sus la luna ,

per remirar lo vòl d' una pencha de sèrp.


Commentaires

Posts les plus consultés de ce blog

petroli e democracia

poèta occitan