Perdigal un jorn de dobertura

Uèi soi vengut mai que ieu,
Tal l'aucèl qu'alisa son uou,
Sus un rai de solelh blanc.
Uèi sias venguda meuna
Una gota d'aiga a l'uèlh,
perfumada de pluèja tebesa,
Clara cosserga e lagrema;
Ane , un arabesc d'amor
Uèi cresiá pas de mon còr
Sentir un tremol gaujós
Tal un perdigal roja e vièlh ,
que sona entre las ginèstas.
Non que cresiái pas de morir,
Encara mai fòrt e d'arrestar ,
l'escorsa fòla de mon arma
Tal un can, lo fusilh, la flor ,
e la dolor sus una branca
ibre de la nolor de farigola,
la mòrt quant l'auba naseja,
plegat d'un mantèl de fuèlhas
pegós de mon sang roginèl.
E las formigas e manjamèrdas
Me venon chucar las parpèlas,
e las cordurar sul non ren.
E la quita colòbra passa ,
Oblidosa , e fièra e lassa
Un còp me panèt los uòus,
e me fintèt dins mon frenís.
Mentre que pregavi Dieus,
Que s'amagava a las nívols
Ara soi vengut mai que ieu,
En gaitant lo cèl tremolant.
Las moscas que volastrejan ,
Semenan los vèrms caputs
Que manjan golardament.
Lo ventolet s' arrestèt d'un còp
Quant lo can m' agantèt mièg mòrt.
Ieu , perdigal adomergit

Commentaires

Posts les plus consultés de ce blog

petroli e democracia

poèta occitan