lundi 26 septembre 2011

Perdigal un jorn de dobertura

Uèi soi vengut mai que ieu,
Tal l'aucèl qu'alisa son uou,
Sus un rai de solelh blanc.
Uèi sias venguda meuna
Una gota d'aiga a l'uèlh,
perfumada de pluèja tebesa,
Clara cosserga e lagrema;
Ane , un arabesc d'amor
Uèi cresiá pas de mon còr
Sentir un tremol gaujós
Tal un perdigal roja e vièlh ,
que sona entre las ginèstas.
Non que cresiái pas de morir,
Encara mai fòrt e d'arrestar ,
l'escorsa fòla de mon arma
Tal un can, lo fusilh, la flor ,
e la dolor sus una branca
ibre de la nolor de farigola,
la mòrt quant l'auba naseja,
plegat d'un mantèl de fuèlhas
pegós de mon sang roginèl.
E las formigas e manjamèrdas
Me venon chucar las parpèlas,
e las cordurar sul non ren.
E la quita colòbra passa ,
Oblidosa , e fièra e lassa
Un còp me panèt los uòus,
e me fintèt dins mon frenís.
Mentre que pregavi Dieus,
Que s'amagava a las nívols
Ara soi vengut mai que ieu,
En gaitant lo cèl tremolant.
Las moscas que volastrejan ,
Semenan los vèrms caputs
Que manjan golardament.
Lo ventolet s' arrestèt d'un còp
Quant lo can m' agantèt mièg mòrt.
Ieu , perdigal adomergit

Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire