lundi 7 mai 2012

M Vinaver, A Camus, e S Weil



Correspondéncias entre Miquel Vinaver e A Camus...


Trach del jornal « Monde » del dissabte 5 de mai paginas de la cultura e de las idèas..

Question Lo Monde: Dins aquela correspondéncia ; apareissètz coma un jove determinat , e indignat , coma se ditz ara. « Lo sol engatjament qu'aja un sens per ieu, escriguèretz , aquò de far prendre consciéncia als òmes de lor situacion; a lor far recobrar lor « realitat » , a voidar l'Estat de sa mostrosa « realitat ». O diriatz encara uèi?

Responsa M Vinaver: Òc , o tornarai dire , gaireben dins los meteisses tèrmes. Quora m'adreçavi , en parlant de l' Iliade consí d'un cèrt biais, los òmes d'Occident , a comptar d'un cèrt moment de l' Istòria, an abandonat lor poder , lor poténcia . E fin finala an renonciat a lor capacitat d'agir, l'Estat venent lo depositari d'aquela fòrça ...
Òc ai pas vertadièrament cambiat d'idèa dempuèi....

M Vinaver e S Weil, se despartisson, per ieu, una idèa comuna a prepaus de l'Estat « modèrne » vengut un mostre per M Vinaver çò que sembla pas per Camus, que vòl èstre un escrivan «responsable»....
Una idèa que l'esquèrra fariá plan d'estudiar de prèp. 




E pichona poesia per poèta despoderat

Los mots....

I avia totas las musicas e totes los mots,
Las musicas mudas per alisar l'aurelha ,
los mots coma còdols , plegats de mofa,
Escusatz , per causa d'engrais quimicas,
E sabèri pas causir entre los mots e la musica,
qu'èra coma causir entre la posca e lo vent ,
los mots arribèron tal un issam de vèspas ,
Per te forçar de causir entre la nuèch e la lum ;
Puèi te tapèron dins lo cap als timps estreches ;
de ta vida estequida , de ta vanèla oblidada,
que te pòsca bastir, un tunèl per anar mai plond.
Los mots te comandavan, qué! los signes de la vida,
E de las rescontras que farem sul trepador pegós,
Òc, tu paure duganèl a te cerca una sortida digna ,
Coma un picador de las bragas petaçadas
Sens saupre , que la pòrta del «toril» es clavada,
Que l'autra pòrta es la d'un cimentèri gaujós, florit ,
Ont troban qualques còps, qualques penches de sèrp,
que se jocan , dins ta boca , dins los traucs de ton nas,
Ambe los vèrms borruts , e l' «asticòtch» trufaire,
Totes dos cossergós al plec de l' arma d'un riton,
Qu' un estiu agradiu pòsca paréisser a l'òrt mòrt ?
Mas qual comanda als mots , a las musicas , degun,
E bracejan totjorn los poètas molinièras de la Tèrra,
E los mots forman d'èrsas gigantas de carnaval,
Pòbles , cracas, aucèls, bastisons , socialismes , rasons,
Duganèls astres blos, pregàrias , aimatz l'ensalada?
Plòu , quand nèva pas , plora e ritz a l'encòp
Solelh , luna plena, petròli e petroleum-politic
La cervèla pòt ne ligar un? que comence lo çaganh?
Mestreja pas sa pèl ! , e vòl pregar lo cèl?
Los mots tot sol per dire lo non ren, per la boca.
Lo poèta? un falord que los vòl beure a galet .
Qu'estarris dins l'Oed Occidental de Valery tarit.
Crane , las onglas ficadas dins la carn d'una trocha seca.
Bochard dels mots de las lenga majoralas ;
Que li daissan pas fin finala, qu'una nolor de fangas.

Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire