vendredi 29 août 2014

Orfanèl del meiu pais... e las irondas ont van ?




La rota serpateja entre las platanas mòrtas.
Un canal qu' amaga son aiga vèrda
Dins l'ombra traucada de la davalada
Un rossinhòl fiulèja dins l'òrt
Lo cant de las amors acabadas .

Passetz lo camin, mangonièrs e rofians
Pairolièrs ,amolaires, trafegants de sòmis
Pelharòcs , pegòts , empalhaires , arpalhands
Mentre qu 'escoti lo resson vièlh de la mia lenga mòrta.

Mas de que crida la veusa dins l'òrt embartassat?
Que mormolha encara 'questa vièlha 'ganida ?
Li an panat un uòu , una feda , doas galinas .
... que son òme seriá mòrt sul camin de la vida?.

E los enfants de que dison al vilatge? Ont son? Jògan?
S' audis pas cap de cridas, las irondas trissan pas .
Quitament que lo clas, totes pòblan lo cementèri?
Un man gelada me quicha lo pitre, sus la calada vuèja.

Que soi tombat orfanèl del meu pais .

Totes son partits al pais dels aujòls .
E los novèls d'ara parlan pas que ponchuts
Endevenir vièlh revèrta una misèria ,
Que te fa montar los sovenirs caputs,
Tan vièlhs? tan agres! tan luenhs!

Una poton? Una renegada ? Una plaga dubèrta?
Coma se te cachavan l'arma ambe un truèlh .

Aimavan de beure e de se trufar .
La Tèrra èra pas un desèrt ,
Se parlavan pels val e pels combas ;
Bèls èran de son umanitat.

Un jorn los ausiguèri pas pus...

'quò's aital que tombèri orfanèl!





Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire