mercredi 22 avril 2015

calelhon

De que servis de tornar dire. Calelhon
en omenatge a Omar Kayam 
 
 De que servis de tornar dire
Lo temps passa coma lo vent
Aimi plan mai te veire rire 
En levant ton gobèl sovent.

Ièr es passat ma bèla amiga
E deman es pas espelit
D'abòrd que duèi l'amor nos liga
Veni culir lo jorn polit

Veni mon ama pensativa
Luenh del monde e son revolùm
Vei , la natura renadiva
Se vestir de Gau e de lùm

A! se podiam ma miga aimada
Cap-virar nòstra destinada
Se nòstre amor èra pron fòrt
Per vincir lo mal e la mòrt.
E fargar nòstra desliurança
Demolir lo prètzfach de Dieu
E lo refar pus agradiu
A nòstra umana desirença

Mon esprit qu'un ren trebola
E quer vira coma un vertèlh 
Me dis:" d'abòrd que tot trèscola,
Davant la facia del solèlh,."

Al temps que la ròsa floris
Al bòrd del riu que cascalèja
Beurai lo vin que regaudis
En me chautant de la mòrt frècha.

Quand te veirai, Ange crudèl
Me meisse ta licor amara,
Sens tremolar davant ta cara
Saurai ben levar lo gobèl.

Mos cars amics, quand serai mòrt
Ambe de vin , lavatz ma cara
Tot mon còr fibladis encara,
E puèi enteratz me dins l'òrt,

Amiga la doça luna
Argenta lo caminòl;
Desnoza la trena bruna
De ton pèl sedos que nòl

Vòli sus ta boca lassa
E tebesa coma un plor
Beure dusca -z a dolor,
La sabor dels temps que passa.

 Encara un sèr , ô luna blosa,
Ta doça flamba amistadosa
vèlha dins l'òrt enfestolit;
Subre mon raisve atendresit.

Calelhon

Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire