mercredi 8 juillet 2015

etrennes d'orphelins revirada

Estrenas d'orfanèls.    A Rimbaud


La cambra es plena d'ombra ; s' aus sordament
de dos enfants sorns e doçs, lo mormolh
Lor front se clina , encara pesuc del sòmi
Jos lo long ridèl blanc que fremís e se lèva...
-Defòra los aucèls se sarran fregelucs;
Lor ala ven pesuga jos lo ton del cèl gris ;
E la novèla annada , neblosa sus l' asuèlh
Daissa rabalar los plecs de sa rauba nevosa,
 Ritz ambe de plors e canta en tremolant...
II
Mas los nenons jos lo ridèl fremissent
Parlan bas, coma se fa dins la nuèch escura.
Escotan , pensatius, coma un luenchenc mormolh...
Tresfolan  sovent de la clara votz d' aur
Al resson matinièr que tinda tinda encara 
Son repic metallica dins son glòb de veire...
-Puèi la cambra ven gelada... se vei sul ponde,
escampat al l'entorn dels lièchs, de vestidas de dòl:
L'aspra bisa d' ivèrn, que gingola al sulhet
Empudentís l'ostal de son alena trista!
Òm solfina sul pic que lor manca quicòm...
- se vei pas cap de maire pels nenons,
De maire al fresc sorire, als agaches triomfants?
A oblidat , lo ser , sola e corbada,
D' atisar la flamba del caliu arrengat;
D' amolonar sus elses de lana e de plumon
Davant de los daissar en lor cridant: perdon.
A pas previst la gelada aubanièra,
Ni plan clavat lo sulhet sus la bisa ivernenca?...
-Lo sòmi mairal, aquò's lo suau ostal,
Aquò's lo niu mofla ont los dròlles acaptats,
Coma d' aucèls polits que brèçan las brancas,
Dormisson lor doç sòmi plen de visions blancas!...
- E ailàs - es coma un niu sens plumas, sens calor,
ont los nenons an fresc, non se dòrmon , an paur;
Del niu que deu aver gelat la bisas amara...

revirada Manjacostel 


Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire