vendredi 29 avril 2011

Mon diccionari ..... Max Allier

per escotar un tròç clicar aqui sus




Mon diccionari

Aicí mon diccionari.
De Lengadòc mon pais blau es lo terraire.
D'una avalida a l'autra se relarga
e brama dins lo vent. Cada matin,
morre d'ataut estabordit encara
dau nonrés fosc e calar respelís.

De tot un pòble es l'òbra màger.
Pescaires e boiracs (estajants de Cevenas?)l'an signat de sa crotz.
Rompudas, Camps Cremats, Pont Nòu qu'encamba Entraigas
espandisson au sorrelh sa gèsta seculara.
Un immense passat de jòias e de dolors
rogeja en sas aradas.

Es viu. Desnut(nus?) dins l'auba
manda afin sos rasals dins lo siròc.
A l'ombra d'un garric que chorra (languis?)sus las clapas
de cada truc vei la mar blava que lo bada.
Tot lo jorn enclausits sens bolegar s'abraçan
dins un pantais d'aiga e de fuòc.

Als cemetèris dona d'aire.
Es una Crau que los ròcs pensatius
d'un pòble mòrt sauvan sols las paraulas.
Magra au fons de mos uòlhs una Pèira Levada
bolega e de son ombra me ven traire
de signes que bade enclausit.

Amont au pais naut qu'i chorra
lo Joan de l'Ors , dins sa comba espandit,
ras de sa barra de ent mil quintaus velha un monde
d'atauts e de faidits. A l'Ora
que la nuèch sus los sèrres repofa
se jòga dins l'ombra un jòc fantastic

Amb una amor desparaulada
quilhats d'un costat e de l'autre de l'abis
la Femna Muda ambe l'Òme Mòrt s' entrebadan
dins un muditge que clantís.
Dòrs la bòria engrunada
sol lo Lugar, amb lo trantalh pacient dels astres ,
endeven la cançon que li remena un grilh.
S'estrementīs la Ròca Blava.

Dins una freg esperlucada
sent lo ponh morrut l'Ubac que se sarra,
Cavat de Rius Tòrts, negre d' Abets e de Matas.
Trelima (?) fai de sègles de fugir,
mas , d'un agach d'eternitat fissada,
desnuda se quilha en mitan de la Dralha
plantada coma un crit.

Ai agut vist a Comba Escura
que l'estelam de tots sos uèlhs lusis,
dòrs(devèrs) l'Abeurador s'agandir(atenger)
las Bèstias d'autre temps , la Lèbre, lo Pudis,
lo Chòt qu' udola dins las brugas...
Ai vist Rainal que trepa e que l'aura acotis( persèguis)
se traire, espaurugat, en jangolant tot d'una
dins la pèl d'una volp (mandra).

De cops detras de lègas d'oras mudas,
o vent m'a carrejat la brochor (brocador?)qu'ensordis
de Bramabuòu luònh jos la luna.

Aqui lo libre de ma tèrrra
bòrnis tot clavelats d'un silenci prigond
Issart Vièlh Trapa-Lop Sèrre de la Luseta
ombrejan dins mos uòlhs. Me saludan sens veire
tibats ( tenduts,) dòrs (cap a?) l'estelam coma de ponhs.

Sempre es dobèrt dins la contèsta
e l'ivèrn qu'en oblit tot sembla rebondut,(sebelit?)
quand amondaut a Puèg Agut pica l'estela,
sas bocas de frejau dins la grand freg s'espetan,
rauc son parlar color de tèrra
s' engruna dins la solitud.

Parla mon libre. Me tòrna verges
las dichas de tostemps que me fan de besonh;
dins los escafarnèls(gorrinaria) de uòi me dona a téner
l'aiga lo fuòc l'odor nauta dels sèrres
me ven bufar dins las aurelhas
la cançon de l'amor.

Los qu'a passat temps l' escriguèron
avian de nòstre mal. Traches dins los embolhs
coma nosautres ja se volián mèstres
dau mond. A bèles pauc de sos paures arpius
luchavan per sauvar de la mòrt de la Tèrra
l'òme aquel fuòc qu'entrelusís.

2 commentaires:

  1. Terrific work! This is the type of information that should be shared around the web. Shame on the search engines for not positioning this post higher!

    RépondreSupprimer