samedi 30 janvier 2010

las leis del mercat o de la mafia



La pensada del jorn. La Mafia mestressa del monde


Mantuns jornalistas economicas e maites òmes politics parlan fòrça de las leis del mercat, del liberalisme, de la mondializacion necessària. Tant que son vengudas naturalas aquelas leis, tant gispras pel pòble , e tant bona per totes que se tenon lo cuol al caud dins la seda ... En disent que cal las seguir sens fautar.

E se totas aquelas leis tant duras pels paures mondes , èran pas, que las de la mafià ?

Leis impausadas dins cada païs al nom de la rentabilitat. Que fan que de pertot son las leis de la mafia que s' aplican.

Que s'agisson de prostitucion , o de la venda de la dròga , lo vocabulari es lo meteis que pel trabalh» onèsta » e los investissors , qu'òm aimariá de coneisser melhor, s' acapriçan de trapar de rendements del meteis nivèl que la mafià . Entre eles i a tan pauc de diferéncia qu'i se pòt pas passar un fial. Probable que son las meteissas personas..


mardi 26 janvier 2010

Aparar la lenga

Qual pòt aparar la tèrra d'òc?

Degun.... levat lo vent occitan .

Qual pòt aparar la lenga d'òc?

Degun.... levat lo solelh occitan

Qual pòt alisar lo mot d'òc?

Degun.... levat lo resson de la votz .

Qual encara pòt dire son nom?

Degun... levat los que l'aiman

Lo tron poderós , e la nèu plonda,

Lo fuòc dins lo valat, dels aujòls.

Lo pas pesuc d'un guerrièr d'òc.

Lo rebat dins la sompa o lo pachòc.

D'una trocha que se bolega.

Entre sas belugas de sèrp,

Lo mormolh de la sorga jos la mofa .

Lo crid del l'agaça e del merlhe.

Lo cant d'un boldràs a la nuèch.

Tombada, e la sang d'un cocut,

Que gota sul nas d'un sautaboc.

af




dimanche 24 janvier 2010

escrivan


La causa èra aquí. Una segonda ren . E subte èra aquí. Caliá escriure sus ela, Ne parlar. Emplenar lo void que fasiá nàisser, que de la veire. Un non res casut del cèl. Arribat sus la coeta d'una cometa. Caliá tampar lo trauc , dire la vertat, explicar l'escandal. Qu'amenaçava tot tre que pareissiá. Que se trufava de tot . Subretot los escrivans que s'imaginavan , s' acapriçavan de ne voler parlar, la boca plena de non res. Los pòts degotants d'escruma, sens poder traçar un sol mot sul tablèu negre . Coma un centenat de miliard d'òmes davant el, tornats posca. L'òme tombèt de genolhons . Cercava encara lo gredon, lo cabord, a l'abroa del cròs, per ensajar de li dessenhar la cara , lo morre que se sarrava per i lecar las gautas. Cluquèt dos o tres còps. Pr'aquò bracejava pels autres , alara que podiá pas sonque artelhar. Cridava , gingolava , udolava... sonque dedins son cap. De monde s' èran arrestats per agachar lo paure bogre se torcir del còl, per alenar. E la Mòrt caritadosa, se clinèt per li clavar las parpelhas...

jeudi 21 janvier 2010

aucel roge


L'aucèl beu una gota de mèl.

Davant de prendre l' enauçada

E l'òme lèva lo punh al cèl

Que crei pas a son estelada.

mardi 19 janvier 2010

revolucion irantja de seda o de velors


França aima Occitania


Ieu tanben aimi Occitania,


Sem los ukraïnans de frança.


D'un biais...


Levat que nòstra lenga creba


Solide d'un biais...


Sens cap d'irantja, de velors o de


sèda e sens cap de revolucion


irantja...



dimanche 17 janvier 2010

franchouillard


AVATAR lo film polit de veire a l'ora d'ara, e per long temps, probable. Una referençia qué. Un film de Cameron lo cineaste del meravilhos. Coma l'aviai manquat las autras setmanas per causa de raumas e de gastrocaganha aguda , me jetèri defòra per lo veire enfin, tre qu'encapèt de marchar pas coma un riton.
Lo film mostra clarament lo biais dels colonisaires e la violencia. Dison
I a una riquèsa aqui , e ben anem te tuar per la te panar .
Cal dire qué , coma oblidan totjorn, per la colonisacion l'Euròpa es sus lo podium. Fan rampèl, Anglatèrra, França, Espanha , Portugal , Olanda, Italia, Alemanha, totes païses que s'agradan fòrça de far la leiçon a la Tèrra entièra. De milions de mòrts , ambe una brava tropelada de malastres que contunhan uèi. ( darrièr malastre le genocide del Rwanda, lo malastre eternal d' Haïti, de l'Africa, lo talent, la set, l'enveirinament de la Tèrra ) Benlèu que lo resson èra tròp fòrt per las aurèlhas universalistes de l'exagòna , que, fa bèl temps qu'an virat la pagina, o que somian d'o far...
Dins la sala de Mureth, èrem pas que nòu . Vertat que lo film devià pas mai passar aqueste sèr. Mas una astrada per ieu.
Un film eveniment que fa d'ombra al francò-francès, e a las realisacions quitament nepòticò-familhalò-estequido-agrolidas de l'esperit universaliste prigondament franchimand, nascut de segur de la capitala, que ne'n parlèt pas gaire, (tròbi lo mens possible), entre que lo film de Cameron tustava, cada jorn, los recòrds de frequentacion del Chti.
La Despacha que s'engana pas quand s'agis de cridar dins la galinièra ne diguèt aqueste dimentge , " que, enfin AVATAR baissava clarament" . Vos daissi amaginar que Cameron foguèsse estat francés consi nos aurian eissordats.
Mas aquel jornalòt quitament comunal, trobèt leu son consolamentum, per nos regaudir, (lo meteis cada còp dempuèi d'annadas quand tot va mal), coma lo d'un media , d'un Estat novèlament arribat a l'independéncia: un francés valent , sonat Poniatowski encapèt la 131 unenca placa als jocs del tombar de nogal de pruna, a Jacarta ... Còcòricò
A la sortida trobèri un temps de mèrda, e aquela musica polida (per ieu)... Quasiment casut d'Eden.

samedi 16 janvier 2010

Paul Gayraud


Paul Gayraud- GAI SABER No 515

Un escrivan sus la Talvera de Domenja Blanchard.

E l'impossibilitat (o lo malastre) per trobar de libres d'el (e de totes los autres) , que se'n parla dins Lo Gai Saber o dins la revista Òc .


Que ne'n parlèt Domenja Blanchard de Paul Gayraud,Gai Saber. Plan polidament. E que l' Ives Roqueta ne'n parlèt tanben coma d'un grand escrivan desconegut , dins un article de la revista Òc . dins lo


Coma m'agradan los tres libres que desnisèron del severagòl. Per las Colonas de Tarn, Riqueta , Lo segond libre del Causse. Aquò's tot. Ambe Domenja sabi que n' escriguèt d'autres , mas ont son? O nos dirà Domenja?

Que, mantuns còps, reconeissi dins sas escrichas , los mots qu'ausiguèri un còp èra , al meu país, quand tota la tropelada d'enfants sabián quitament pas que s'agissiá de lenga occitana. E que bramavan per las carrièras mitat francés, mitat « patés ». ( escampa, agacha, tu panes, mesfisa -te......

Vertat que Gayraud parla de sèxe , d'incèst , de desir . Cò qu'es rar dins los escrichs occitans.

A mai parla melhor que tot, de la casuda d'una cèrta borgesiá occitana, que viviá sens trabalhar, e de la roïna arribada ambe lo malastre de Panamà o del manlèu russe . Que van escambiar los escuchs d'aur, contre de braves papèls (de mèrda) per pagar la desfacha de de 1870 .

Aquela borgesiá qu'aima la lenga d'òc , mas que li agrada mai de cridar la lenga de Bossuet. Le roi se meurt le roi est mort...

Comprenèm per de qué , faguèrem pas que seguir lo camin de la davalada. La roïna d'aquela borgesiá farà tindar l'ora que l'òme occitan (pichon o grand) serà pas qu'un paure nèci que deurà aprendre de parlar francés, melhor que Mistinguet per s'encapar un emplèc , al nòrd, a la « capitala »...

M'estonèt que parlèt pas mai de la diferéncia sociologica qu'existíssiá entre lo Castèl e la Gara .

Vertadièrament, un balat prigond qu'i avià, entre lo mond obrièr dels « caminòts » de la linha Besièrs Neussargues , e los que menavan sa vida tradicionala a l'entorn del castèl.

Benlèu que teniá rason l'escrivan . Uèi ren demòra d'aquela diversitat . La SNCF levèt los vintena de parelhs de rails. E son a mand de clavar . Pròva que l'ecologia compta per res , per qué an bastit una autò rota polida a gratis e lo pont de Milhau pagant... (cal pas dec...)

Causa que Gayraud ne'n parlèt pas?

Benlèu que li agradava pas gaire lo mond aval... ?

Sai pas...

mardi 12 janvier 2010

Lenga occitana mort prevista e anonciada...


Aquò's la bèla capitada .

D'una partida que s'acaba ,

Que m'en chauta a la fin?

O nos los dison polidament.

Tota la còla dels sabents.

Que la fin serà lèu aquí.

Qu'un gal al cap de la prada,

Escotèla un capon polit.

Que tot se pudis a canin .

Que m'en chauta! La bèla afar !

Cantarem lo nòstre rebat.

Nos espèra un plaçon estrech .

Ambe una pèira quilhada drech.

Fautarem pas , lo cròs petit.

Al cementèri de l' oblid.

Que s' atudèsse lo cant ?

Que non....


lundi 11 janvier 2010

Esconjurada e Houles.

Lo Gai Saber de legir lo no 515
Una poésia subrepolida de E Houlès.

Clausa, sensuala, violenta , desirosa, amanta, sauvatja , feruna, mistica, subrenaturala, liura, masochista, apassionada, sincèra, somiaira, casuda al plond de l'espèr, del desespèr , de l'instinct de mòrt o de vida .
Un pichòt liaç de fuòc , porgit ambe de glacons, de bon chucar que se sona l'Esconjurada...
E que cal legir mantuns còps dabant de s'abandonar pel plaser de los ausir tindar... Los mots.

vendredi 8 janvier 2010

Severac lo Castèl.
Lo meu païs... 1954


Nostalgia , me pren, la cachavièlha, la masca adormida, al lièch

Escampada als vents leugièrs, lo rebat d'un braç que se brandís

Per semenar suls ròcs sas granas , sos còdols , ambe son àrpia sortida de la tèrra

Las granas al gost de lima, de cima, drudas coma las granas de tranuga.

Es la Tèrra òrra! Qu'endura l'auratge , lo patiràs , la granissada

De nòstras travèrses magres, que lo pastre artelha pas mai.

Qu'alisan sa susor . Qu'asaigan la sang , las plors? Que clavan las paurs ,

Parlatz de que al just? Sénher . Vegèri plan que parlejatz naut.

Ne'n coneissètz fòrça de causas sus la mòrt de las lengas..

Tomba plan , la meuna es a mand de crebar .

Sénher lo director de la diversitat francesa.

Oblidetz pas que l'occitan es benlèu un òme.

Quequejatz pas , dins vòstre parladís , quequejatz pas .

La nòstra lenga nos escapa. La font se cala, s' estorrís, alena coma un peis sul pont.

Quand lo pescaire li dubrís lo ventre.

Per li voidar los budèls e los raisves .

De peis dins la granda mar.

De remembres... N'avètz. Anetz .

La vida passèt tant lèu. Lo passat se fugiguèt cap a las escobilhas.

Va plan. E la musica tanben per las aurelhas del nas.

Las ginestes , los babísses.

Los rius que cascalhejan.

Los mormolhs dels aujòls ...

Va plan

Lagremas de pèiras.

Lagremas de plomb.

De las nívols , a las raras

Vent de prima e de dòl .

Sarri la fotò e me plori ,

Tot mon sadol.

Sul meu còr, lo sarri.

Lo passat lumenós,

de la meu joventut .

L'avenir val lo passat.

Quand avem tot oblidat.

T' en sovenes a tu,

Me pareguèt blau a ieu

Uèi que nos resta la posca,

dels jorns enfestolits ,

T' en remembres

E de l'oblit. Que nos plega.

Que nos amudís dapasset

La cara bèla,

d'Occitània

Sebelida entre las parets .

Sempre


| AF

samedi 2 janvier 2010

Bona annada 2010


Vos desiri una polida annada . Ambe la musica meravilhosa de la Romania (Olt) e lo violon magica de Florea Pascu. Una musica que dona enveja de sautar quitament a ieu que dansa coma una ustra.