vendredi 30 septembre 2011

critica occitana

La critica literària occitana d'uèi

Mantuns còps suls blògs occitanistas, se parla de la necessitat de bastir una « critica » occitana qu' auriá per prètzfach d' espelucar los trabalhs dels creators occitans , de los ajudar , de los criticar, de los guierdonar que capitèsson .
Vertat que la creacion occitan es tant pichona en fàcia de la creacion franquesa , ela meteissa tant pichona en fàcia de la creacion anglò-saxona, que degun gausa pas de l'insolentar, quand grèlha una flor teunha, mas garrèla , quitament aprèp uèch sègles d'escanament.
Alara cadun li arriba de parlar dins son canton d'un libre , qu'aimèt plan. Levat que jamai seria question de dire que l'escrivan ten pas gaire d'imaginacion , que lo estile es paura e l'istòria nulla....
Tant que criticar quicòm non es possible , levat d'èstre un borrèl.
Mas sabi pas se tot aquò es pas vengut un afar d'argent.... Una mena de reconeissença tardièra.
Cal o dire lo mitan se tròba clavat .
A mai amb lo sinhal leugièr e amistadós dels elegits d'esquèrra o de drecha, cap als occitans de totjorn , se compren plan , e que los occitanocaputs se diguèsson , mon torn es vengut..
E tot aquò dona mantuns còps de musicas sornas, de libres paures qu'es pas de creire.
Es que qualqu'un poirà me dire per de qué la cornamusa irlandesa sona tant bèlament ,e per de qué la cabreta coina aital al Massegròs....
Quant de filmes ?
Quant de grops de rocks vertadièrs? de jazz?
Quand de SF? de polars? De romans?
Bon per de dire l'aventura que m'arribèt, qu'un jorn me prenguèt lo biais de parlar de libres que trobèri agradables. E dins lo meu blòg permegèri de donar la primièra pagina de cobertura e a mai de legir una pagina que me pareissiá bèla. E tot aquò per i far de la publicitat a l'escrivan . .
E ben paure , me tombèri l'editor sus l'esquina , acarnassit, per me dire qu'èra tròp facile d' aprofechar aital lo trabalh d'un autre , e de copiar la cobertura , lo trabalh d'un creator me diguèt , (una pagina jauna ambe lo títol, negre al mitan ) coma a cò de Gallimard . Qu'èri pas qu'un taban que chucava la sang, del seu ostal d'edicion. Per me far de publicitat a ieu a gratis e que me calia arrestar subte , se que non anava demandar la clavadura del meu blog: occitanissima.a Google.
Lo pantais me trapèt e escaufèri totes aquelses libròts de las coberturas jaunas .
Lo tipe lo vegèri de luènh a las assisas occitanas de Tolosa .
De l'agachar, me venguèt pas l'enveja d'i parlar .
El parlèt del problèmas de l'edicion occitana ,de la manca de reconeissença , de la publicitat. De las dificultats de l'edicion occitana. E totes bramèron de dolor .
Partiguèri que quicòm me tafurava. un chic ( mot polit gascon non?)
Nos cal una critica occitana mas es que ne cal crompar lo permés?

mercredi 28 septembre 2011

Sisson

Anem Sisson te sortirem ,
Ont t'escondèrem al cementèri,

De la parèt , muda e pudenta.
Tal una gàbia d' HLM
Perdona me, mas cal de temps
Per escalprar la pèira dura
E cavar la tèrra oblidosa.
Pareis que lo temps serà bèl
Qu'i aura  que de solelh,
Per alisar las lausas lusentas ,
Benlèu l' air, trobaràs fresc
E los aucèls, gaire cantaires,
Tira, estrenarà nòstre canton
Tota sola, coma una granda;
E t'esclairaràs de ma mòstra ,
Per preparar la nòstra jaça
Qu'un jorn polit de davalada.
Ne parlarem aicí, risolièrs .
Curiós lo vial jos la luna
de posca d'òsses e de carn,
Lo cementèri dels occitans
Al mitan del mes de setembre
Sonque uèch sègles davant.

lundi 26 septembre 2011

Perdigal un jorn de dobertura

Uèi soi vengut mai que ieu,
Tal l'aucèl qu'alisa son uou,
Sus un rai de solelh blanc.
Uèi sias venguda meuna
Una gota d'aiga a l'uèlh,
perfumada de pluèja tebesa,
Clara cosserga e lagrema;
Ane , un arabesc d'amor
Uèi cresiá pas de mon còr
Sentir un tremol gaujós
Tal un perdigal roja e vièlh ,
que sona entre las ginèstas.
Non que cresiái pas de morir,
Encara mai fòrt e d'arrestar ,
l'escorsa fòla de mon arma
Tal un can, lo fusilh, la flor ,
e la dolor sus una branca
ibre de la nolor de farigola,
la mòrt quant l'auba naseja,
plegat d'un mantèl de fuèlhas
pegós de mon sang roginèl.
E las formigas e manjamèrdas
Me venon chucar las parpèlas,
e las cordurar sul non ren.
E la quita colòbra passa ,
Oblidosa , e fièra e lassa
Un còp me panèt los uòus,
e me fintèt dins mon frenís.
Mentre que pregavi Dieus,
Que s'amagava a las nívols
Ara soi vengut mai que ieu,
En gaitant lo cèl tremolant.
Las moscas que volastrejan ,
Semenan los vèrms caputs
Que manjan golardament.
Lo ventolet s' arrestèt d'un còp
Quant lo can m' agantèt mièg mòrt.
Ieu , perdigal adomergit

samedi 24 septembre 2011

Las maletas , las valisas , las caissas, las biaças, las sacas

Miratge de l'amor, sai que somièri tot sol
Sai qu' ai degut somiar tròp fòrt ...
Cantèt Bachum


Miraclós de la democracia occitendala ; lo G 8
son totes acarnassits per li dire al Mamouth Abas ,
: « ane demanda res , pas encara , encara cinquanta ans, espèra un pauc , per la Palestina, puta que i a lo temps  » a L'ONU o dison. . E se rison qu' a l'anús l'a de fach .

En segonda posicion: lo transpòrt d'argent ambe de sacas ;

I aguèt d'en primièr Omar Bongo per la còla brava Chirac, Villepin, Sarkosy , Baladur. De coratjós qu'encaissava sens gingolar , de braves trabalhadors de la democracia! .

Puèi i aguèt lo transpòrt d'argent de Karachi que faguèt maites mòrts? Per Balador e que Chirac volguèt pas pagar....

Abans i aguèt lo transpòrt d'argent dins las biaças polidas per las fregatas de Tai Wan. E lo Pasqua se cala.

E encara davant lo passatge d'argent per la venda de la rafinariá de petròli Leuna dins l'ex RDA.
Un servici rendut per Mitterand a l' Elmuth..

França es ben un fara de la democracia e podrián mostrar lo camin se los autres volián plan escotar.

Ara cal assadolar las bancas . O farem un còp de mai.

Qual portarà las maletas?

Mas miladiou qual ensajèt de me crompar un jorn?
Vòli la carta blava aur de TOTAL ELF pas qu'un jorn! Coma la Xavier Joncourt..La puta de la republica. Miladiou pas qu'un jorn!!!

Mas que ièu soi content de la meuna democracia , un etsemple pel monde barbar .

Es que França es pas lo mai bèl país del mond ?

Vos daissi: es l'ora de semenar d'ensaladas d'ivern ... A l' òrt ... soi desobrat. 

jeudi 22 septembre 2011

En cagant

En 1954 i avia pas qu'un cagador public a Severac. Un per tres mila estatjants. Paure que los jorns de mercat , e ben te podiás totjorn arengar ,dins la tièra davant la pòrta blava, en fàcia de la COOP. E ben podiam pas cagar. Qu'aquel trauc tant pichon se tampava e que jamai la tele realitat i arribarà....  D'amaginar lo çaganh e l'embrolh.
Nòta que per cagar ieu liurament n' aviái pas cap de besonh de papièròt ròsa, e n'avia pas cap de vergonha. O fasiái aital un quèc en parlant de las afars del mond . Per cagar gentament sautave la cleda de la « PICHONA CELERITAT », pels trens de mercandi sas, es a dire l'endrech per cagar al bartas , un penjal que s'acabava dins un besal tot plen de capgròs . Cadun son canton, cadun sa plaça. L'enriquiment de la familha i fasiá pas ren. Èra lo respècte de son anar. Totes nos parlavan en cagant. E desliurant las lofas polidas.
Aquí estant ne caldriá dire quicòm mai.
Seriá pas jamai vengut al conse , l'idèa, de quistar per un cagador de mai. Lo jos prefècte o voliá pas. E lo paure i gausèt pas jamai pregar.
Auriái respondut lo fat, a çà mé còlas de fenhantàs consí faguèron a Valmy? E dins las trencadas Camin de las Dònas?..
Un còp èra, lo conse jamai de la vida imagenèt de demandar un cagador de mai . La fòrça de França èra aquí , totes deviam ne cagar sens gingolar. E o fasiam. Lo país dels dreches de l'òme de la femna e del conilh merdut.
Nòta que los aujòls aviam pas gaire de besonh , levat lo de manjar ,lo de dormir , lo de trabalhar quitament a gratis e .... de cagar . Òc anetz me dire sai que e deviam de far l'amor , òc mas chut chut degun ne parlava. Que la glèisa i permejava..La glèisa , lo jos prefècte , e l'armada aquò's son pas la fòrça majorala de França? La glèisa la maire de França.
Dusca al jorn , o d'unes mai aluserpits que los autres, o benlèu qué « montèron » qualques annadas trabalhar a Paris, vegèron plan que d'unes cagavan dins la seda , e los autres dins lo bartas de la pichona celeritat dels trens . E alara coma o diguèt tant plan , los mèstres de la glèisa , de l'armada , e de de la noblesa, foguèt la debuta de la davalada. Del non ren. Que ara, las femnas se passejan quitament nusas e nos empachan pas de bandar coma d'ases, mas se volètz mens que davant...
Que la meuna sentida , se volètz, la vos liure , aquò's que m'agradavi melhor de cagar jos las estèlas, en parliquejant de las afars del Mond , mai que de m' espelforçar assietat ara coma un caval de circ, sus un cagador tot blanc, que me congèla lo cuol. Lo vielhum qué ?
E just per legir sus la paret , la traça d'un det plen de mèrda que ditz : Joan baisa Joana , dins sa solesa, alara que  ara, totes aimariam fòrça de parlar en cagant .


mardi 20 septembre 2011

Deman, la vertadièra democracia

Politica e Occitània.

Devèm de saludar lo sentit de los que representan ara lo movement politic e cultural occitan.
Per saludar son analisi e soslinhar lo fach que lo movement politic occitan se tròba al caireforc. Mas i a pas qu' el. Levat , que los autres partits, se pausan pas gaire la question sus l'evolucion necessària cap a la democracia, vist que son ja arribats . Coma l'escòla nos l' aprenguèt : França mostrava lo camin de las libertats . Es a dire se coma de nècis cresiam que sem jà arribat al Panteon de la democracia.
Alara la seguida vos agradarà pas e podètz clavar.
Mas i a los sinhals d'auradas e de protèstas fòrtas. E mai ...
Lo sicut cultural:
Que las protèstas , las capitadas del movement politica cultural devon pas far oblidar la realitat de la lenga e de la prèsa en compte de l' « idèa » occitana al nivèl de la politica comunala, regionala, estatala .

La realitat es crusèla : per resumir aquò's que per l'elegit de basa d' esquèrra mantuns còps , l' « occitan » es pas qu'una idèa culturala per far polit dins un programe , que vòl ( e d'unes lo ressègan coma de papagais ) perennes, citoyennes , respectueuses de l'environnement, durable, e qu'arriba en fin de 100 preposicions , coma de bocins de jolverd, una mena de decoracion , a mai , amb la dança aqüatica, lo simulator cardiac dins de luòcs publics , o la pintradura sus la seda.
Quiche de segur , mas qual o pensèt pas? Un còp dins sa vida? Quand se paguèt lo viatge cap al conse a l'ostal de comuna .
Non i a d' òmes seriós , onèstes , que vòlon d' aparar la lenga dels aujòls quitament , se la causa lor pareis ridicula e perduda .




Politicament lo sicut es encara mai grèu.

Politicament l'elegit mejan, tròba Franca mai que polida , que lo demai del monde, per el, es la patria dels dreches de l'òme , de la femna , e de conilhons . I a encara l'escòla laïca? , egala per totes? , e forçada? . Ja que de lo dire sentèm una mena de mal èstre, tant l'amarum dels regents es fòrt. I a lo drech del trabalh? , l'egalitat salariala? . I a la libertat de religion? I a la justícia? I a las presons ? I a la secu? Encara? E totas la tièra....
D'un biais l'elegit occitan , mantun còp d'esquèrra es vengut un escampaire de subvencions e d'ajudas socialas. Cò que far que son tornats a l'atge mejan , benlèu a lo de la mafia adobaira. Quand un senhor sautava las piucèlas puèi escampava qualques pècas d'aur als badalucas .
Ara i a las maletas , l' atentat de Karachi , las vedetas de Taiwan, Clear Stream , la crompa de la rafinariá de petròli de Leuna e tantes e maites , una per jorn , per ora? .
I a subretot lo net e aquesta pensada majoritària dels joves que lo monde actual es a mand de crebar e que la democracia actuala pòt pas marchar. Los indignats Pòt pas mai marchar. Èra facha per l'estat centralisaire parisenc, per un prefècte sus un caval, dins un despartament e encara amb l'ajuda dels evesques.
Uèi tot a cambiat , e cal pas mancar lo viratge.
Sem en passa de capvirar.
E nosautres , occitans devèm , ensatjar de far dintrar dins las cervèlas l'idèa que 95 % de las decisions actualas pòdon èstre votadas sus PC , qu'un elegit deu pas demorar 5 ans , veire 7 ans al poder , e que de tot biais deu pas i tornar . Que tota la classa politica actuala a pas cap de rason d'existir dins son estatut d'elegit , sas pagas , sos avantatges de tota mena, mas que deu cambiar de ròtle, e venir conselhièr pels autres , mas coma un autre ciutadan, es a dire aprodelar los mejans de comprendre los enjuòcs.
D'un biais l'occitanisme politic occitan deu prendre en compte las evolucions de la tecnica informativa e dels mejans d'informacion, per far dintrar mai que mai de democracia , dins aquel pais qu'es pas mai una democracia, qu'o foguèsse un jorn.
Lo senat , la cambra lo conselh regional , departemental , municipal , tot aquò es mòrt.
Òm pòt pagar sul net , òm pòt votar. Non?
Tot aquò va desbordelar lèu.
La lutja politica occitana deu mostrar que lo manten del sistem politic actual , permés lo manten de totas las enganas que coneissèm ara. Que deman cadun poirà causir de votar sus tot . E que lo movement politic occitan buta l'idèa que cadun deman poirà o dire d'un clic. E que i a pas cap besonh d'un elegit de 5 ans per o far . Que totas las informacions seràn a posita
  • volètz lo TGV?
  • volètz encara de nuclear
  • volètz lo bilinguisme?
  • Volètz ajudar l'emplèc en prioritat .
  • Volètz encara l'esclairatge de nuèch las carrièras ont i a pas cap de monde
    volètz la santat , l'ensenhament, la securitat, de vira-l'ase
Alara veirem que mantunas decisions pòdon sortir de l'espandi politic per dintrar dins lo domeni democratic .
Lo politic occitan elegit deu proposar lèu, aquela idèa poderosa abans que lo monde n'a un brave sadol d'èstre pres per de nècis .

.

dimanche 18 septembre 2011

Lo pè de pòrc

Per de qué escriure la nuèch? Sus l'ecran malautiá . Per de qué, cada ser, mormolhar. Son mal negre sus de gris. E sa vida de malurós. Negatiu de negre e blanc coma un tablèu de daltonian de mèstre Solage. S'agís de bastir un pont? De ligasons esperitalas amb d'armas finas causidas sus la» tampada» ? De senhalar al monde mòrt, Qu'alci nos afustan las alas. Ailas pas. Non quitament pas.
Alara de que fau , Que sias encara viu? Òsca. D' aquesta ora pagana , Orgulhós a tapar los mots e beure a la botelha que te dona encara d' idèas que te rosigan l'ase.
D''un clavièr estrangièr? Qué escriure anuèch? Sens creire ren que sortirà d'aquí.
Ieu cresi plan d'unas causas coma la que l'èime contunha de se passejar , entre los òmes e las femnas. Cal doncas d'un biais tapar sul clavièr estranh e escriure qualques mots pels aujòls que se passejan , en se disent que son país vendrà pas una ombra de cementèri.
Mas cresi tanben que cal pas tuar las aranhas . Òc que la femna las esclafa ara. Qué las aranhas son d'amigas . Que voletz. Tuatz las e veiretz seràn las cimas que vos manjaràn.. Doncas que cal escriure per ne parlar als aujòls. Lo meu paire sabiatz parlar patés sens èstre nascut d'aicí. La meuna maire parlava de longa mitat francés mitan pates. D'unes còps fasiá d'esfòrç per parlar amb lo subjonctiu francés e totes nos pissavan dessús/ Mas tre que s' encapriçava amb nosautres , es a dire cada jorn , nos disiá de tot en francés patesejant.
Per exemple:
- sargouilhadas vai t' en t'eissugar la boca que sias bouchard .Me faràs venir cabra ...
Aquò la maire que m'ensenhèt sens o saupre l'estrangetat de la lenga d'òc , una lenga que degun parla pas mai e que tot lo monde emplega , sens o saupre.

Que la vida es curiosa . Que me calguèt « montar » a Paris per o saupre , que i avia de monde que se demandava çò que disiái quitament que l'escalpravi . Alara ieu tanben te lor fotiai quatre subjontius de seguida, al cuol , per lo clavar lo bèc . E lo tipe o la femna ne demorava estabordida, boca badanta qué. Ma fòrça, mon agach, e la clòpa, coma diguèt Bogart...
Aquò 's mon aplech secret. Sabètz se a una franchimanda li dises:
  • il aurait fallu que je le susse...
Per de dire , que la nòta es pas arribada, que t'an pas tot explicat coma cal. Un conselh pels joves que montan trabalhar Paris. Lai femnas son sensiblas al subjonctiu.
Lo còp d' après la filha t'agacha d'un autre biais.
Ieu quand soi arribat a Paris . Al primièr lotjament soi tombat dins una mena de casèrna de la Pòrta Sant Denis. Puta que Paris alara encara trabalhava los òmes, e las filhas tanben suls trepadors . Nòta plan que nosautres, nos costavan pas res, aviam pas cap d'argent qu'èran pagats a la setmana, gaireben ren, aquò fasiá que nos passejavan de longa al long del baloard Sant Denis. Al cap d'aquela puta de baloard i avia las Halas, lo ventre de Paris disián . Que d'aquela epòca descargavan tot suls trepadors. E nosautres ajudam tant que podiam paures , e qu'a la fin , los patrons nos preniam per manjar un pè de pòrc, amb elses, al restaurant «Lo Pè de Pòrc ». Èra bon. Jamai nos donavan d'argent. Que l'argent que vòls , ne'n coneissiam pas la color. Alara tornàvem al fogal, un lièch coma a l'armada, e una armari estrecha, lo fogal de la joinessa trabalhadoira e barrutlaire , en passant davant las filhas que se trufavan de nosautres :
  • alara piucèls l'avètz trobada la moneda?
Nosautres aviam pas ren trobat si que non nòstre vièch, sec com'un marga de pala, que rebalava darrièr, coma un rastèl confle de benastre , darrièr nosautres , coma los pescaires de merluças e que calia bolegar, per que quitèsse de nasejar e d' emmerdar lo monde.
Se que non las trentas gloriosas. Ò que los jornalistas ne dison ara.
Alara per de qué escriure anuèch per de dire que lo pè de pòrc èra meravilhós e lai femnas polidas.
Per astre e per mesura de santat las envegèron al bòsc de Boulogne, per salvar l'esperit de França e subretot lo dels masclons que s 'interessavan als traucs dels grelhs.
Mas que vòls l'ecran es totjorn blanc , e los remembres gris e de qué servís de parlar?

vendredi 16 septembre 2011

fugir fugir fugir

Fugir

Fugir, fugir mas per ont?
teni lo casco sus la tèsta,
Un òs rond traucat de pertot
amb un milion de mots perduts .
Coma un milion de vèspas.
E d'aquí non pòdi escapar.
L'un revèrta a l' infèrn
L'autra me plega de gèl.
Lo tresen sona la mòrt.
E la mòrt tebesa arriba,
que chuca plan los innocents
Los pòts pegadas a la camisa .

S'arencar de son cap comol,
S'envolar cap a las nívols,
O se pintar ras al còl.
Beure, beure per oblidar,
Fugir qué e s'amagar, presonièr
a la vida, encadenat,
tal un ase a un paissèl.
E pregar per fugir a desalenar.
Sabètz com'un faisan adomergit,
Que fugi , fugi , son temps que fug,
E que ton milion de mots perduts
i càmbian ren , qué son venguts muts
Sias papèt perdut al caireforc ,
de las correspondéncias.
A ça, .. A ça mé Parla ...
Oblide pas de notar çò primièr.
...pas oblidar de crompar ,
Lo désinfectant de l'èime,
A quaranta degràs minimòm.
Per fugir sus la cavala negra.
Amb las potingas per ajudar , lèu lèu
Sus son ventre. Per la fenda estrecha.
Quilhar son vièch la nuèch,
Per se rescondre dins son lièch,
E beure un còp e fugir melhor.
E s' engalatar l'amarum,
Dusc'al vomit que naseja ,
E dormir dusc'al matin.
A l'espèra de fugir mai luènh .
E se quitar lo casco.
De cachavièlha
Que t'escagassa la cervèla.
Un jorn de mai se leva.
! Mas per ont?

lundi 12 septembre 2011

ròbòt

Dins la bòria i avià totjorn la plaça del paure.... Al cap de la taula

Per dire qué?
Ges . 
Mas per cantar quicòm benlèu? O dire sa paraula?

Non , que soi voidat coma la galina , per rostir... respondèt

Mas de que vòls 'lara? Siatz colha?
Ren... fasiai pas qué de passar.  respondèt
Mas alara nos farà cagar de longa?
E non , que òc.... 
Te vai t'en .... pauc val.
E li escampèt un cd al ròbòt....
Lo rosiguèt dins la cor dabant lo pòtz  e entamenèt: 'qu'òs la lutja finala , levatz vos e deman , l'Internacionala  serà lo genre uman .... Òsca a Joan Bodon
Alara afiguratz vos qu'un piòt i anètz tanben.... Lo repic. Mas li faltava un uèlh  e una colha  que sonava la sòrre de Lenine. Un gal encara doblèt lo coblet . Mas lo mèstre de la bòria lor fotèt dos pets al cuols , amb lo fusil de dotze ,  e lo robot , pas con, entamenèt lo Deu Profondis....
E tot s'apasimèt.
Mas que de totas las bòrias a l'entorn , un fum de pitres i tornèron ... Serà lo genre uman....
Lo pages amaguèt lo fusilh e se sieguèt soscos : la racalha i torna?
S'aprometèt de sonar lo riton.

dimanche 11 septembre 2011

samedi 10 septembre 2011

Jornalistas lèca cuols... e torns bessonas

Qu'una vergonha lo jornaliste françès ne parla coma se las avia recebudas suls pès! Coma diguèt un jorn Coluche....L'avion li tombèt sul nas...
I aguèt dempuèi maites  milions de mòrts de pertot dins lo mond. Subretot lo chaple del Rwanda , et d'autres tant e mai .Tsunami al Sri Lanka , Congò, fam dins bana de l'africa ece....

E nosautres sem a l'escota de tot çò que fan los americans per ondrar sos mòrts. Qué  son lors mòrts . Mas pas los nòstres .  

Una provà de mai que nòstre govèrn e las nòstras elitas son pas qu'una banda de lèca cuols .
La pròva que sem venguts un païs esclau...
Cò que nos empesca pas de saludar los òmes e las femnas de l'iscla de Manhatan que perdèron qualqu'un de la sia familha . Mas que paura nos'n demandavan pas tant. S'en chautan .
Mas nosautres , fòra la television, que faran per AZF , 50 morts e 1000 nhafrats , sords ,avugles , falords?
Que faran per las femnas tuadas , e los enfants escanats  cada jorn.... Dins nòstre bèl païs.... dels dreches de l 'òme de la femna e dels conilhs....

jeudi 8 septembre 2011

Lo non ren dusca la mort

Per de qué tot aquel çaganh ? Lo bruch plond del còr? Lo frejament de la sang dins las venas? E la lenga que s' empega als pòts, a las dents? La votz amudida al telefòn que ditz son messatge d'abséncia? Per de qué la veitura sul parcatge e la pòrta clavada e los butals per dintrar? Per de qué la sentida que la mòrt , que subran t' abraça a plena boca , tre la pòrta passada,  una ivronhassa que te plega dins son buf gauchós , dins son olor de mèrda , per te far vomir, lo pauc de fe que te demòra, de tu , dels autres, sus tu? Pel sòl? Dins los rais tebés, que rajan per la fenèstra , mitat clavada, e lo balanç de las cortinas . Escotar sa darrièra musica a son i-pòd. Sens saupre consí marcha ... Paura colha. E nautres i podem quicòm?. Coratge . Coratge vai . Coratge camina. Coratge te demòra encara qualques annadas , per te remembrar qu'es mòrta, que tot s'acabarà un jorn, e que Silvia faguèt pas que mostrar lo camin . Lo temps passa . Veiràs que finiràs per oblidar que lo quitia temps passa. E que la tia femna quitarà de plorar. E que totes seguissèm la meteissa dralha perfumada que mena al non ren . Coratge oblidaràs tot un jorn miraclós, de segur quand seràs mòrt ? O vièlh? O repapiaire... Veiràs ... coma o sentiràs

Una idèa caborda que nos tafura : es que sonque l'avem pron aimada la paura meuna filhona ?
Sai que non... benlèu òc. 
Sufís de beure sa potinga costumièira. Cadun la seuna dins son canton. E fugir de tot costat , d'amont d'aval , en pensada , de tot biais , fugir fugir... Son cap tròp estrech. E pas  pensar , a ren.
Oblidar que me demandava de longa se lo preniái plan lo meu tractament, coma cal?
Ieu lo preniái tant e mai , que la vida m'en donèt un autre. Pus amar a engolar.
Aquel, cresi pas que me vai recaptar.

mardi 6 septembre 2011

una istòria de grafia

Besprados de l'Ouncle Polito  de J Besson.

-Ah! sa, Polito, diet la tata Mannou, tan bal couro que bous desides , toutes bous aben coundannat et Moussu Cabaniol pus fort que toutes; bous cal counta à bostro faisou per aqueles mainajes- nautres atabe ne faren proufit- so pus prensipal de la bido de Nostre Senhe.
L'ouncle Polito respoundet à la tata Mannou:
-Ai souscat aqui mai d'un cop et li serio pas reguergue se m'en cresio capable; soulomen que pauro Manneto , bous dirai toujoun so que vbous ai dij : la bido de Nostre Senhe  se counto pas couma las couquinieiros del rainal ou las farsos de Boudouli; cal estre pus saben et pus brabe que nou soui ièu per toucade questius ta relebados.
Aisi Peire , lou Pipi da la Planco, prenguet la paroulo: 

dimanche 4 septembre 2011

Marèa





Perpetual.... Un jorn l'aiga cubrirà tot. Benlèu laissarà pas qu'una iscla pichona pel sovenir. Coma un castèl de sable ...