jeudi 31 mai 2012

J Bodon a Clermont Ferrand


LO LIBRE DELS GRANDS JORNS J BODON.  colleccion A TOTS--- IEO

Capitòl 5- LO PLASER DES DIEUX - Extrait et traduction....


A une table tout seul. On me donna la carte , mais je n'ai rien choisi. Un repas des plus légers, sans fioritures : bouillon, haricots, pommes de terre... Une cuisine gouteuse de ferme, pour tout dire, avec la chair juteuse du veau d'Auvergne. Un litre de vin. Que j'ai bu.
Cela ne me coutât pas bien cher , et je me promis de revenir. C'était tout ce que recherchai et que j'avais trouvé: Saint Pierre de Jaude, un coin de rue, l'Hôtel Excelsior et le Mickey-Bar. Que pouvais je espérer de mieux? Dès lors je sus comment je laisserai le temps filer ici, dans l'attente...

Dans l'attente de quoi? ... Alors que ce temps ne valait plus rien pour moi... Que la vie elle même ne valait guère mieux. J'en avais perdu le fil depuis si longtemps...
Ma vie... A vingt ans j'avais cru porter un monde à bout de bras . Mais ce monde s'était dissout . Que me restait-il de tout cela?
Monde de ma langue.
Oc: le mot premier s'était perdu. Et les autres l'avaient suivi...
Je ne puis dire que ce monde m'ait été volé. Un peuple entier me l'a confié de bon cœur. La terre est devenue une friche , les maisons s'écroulent. Il reste le désert.
Cependant, il m'arrive de croire que de ce monde je fus le maître . J'en fus le Dieu , le Créateur. Je l'ai maintenu à ma guise. Il m'a donné l'impression de l'éternité. Comme j'ai pu le croire à vingt ans.
Alors je ne craignais pas les tempêtes, je n' allais pas me renier , ni sous le joug d'une quelconque misère , ou d'une peine de cœur, ou d' une maladie. Pour tout dire, même épuisé , même affamé, je parvenais encore à me nourrir de mille mots . Que diable: chanter l'amour ne vaut-il pas l'amour. Aux heures les plus noires de la nuit, je savais que le jour reviendrait..
Le vent tourna, et le temps changea . Chez moi il fallait bien acheter le pain , du pain pétri de blé , pas celui des mots. Il fallait faire l'amour pour que naissent les enfants. Et les enfants pleuraient la nuit . E la nuit devint grise, tout comme le jour. Cependant je m'accrochais à l'existence d'un autre monde...
Ce ne fut pas pour le plaisir, ni pour l'argent , ni pour une heure de gloire , ce fut simplement mon devoir, je devais accomplir ma destinée, jouer ce métier attribué à moi par la destinée. Elle est incroyable la marque faite par le métier; en ce qui me concerne cela ressemblait à un nœud de nerfs, comme on en peut en voir à la surface, sur les muscles des chevaux... Moi je regardais cet autre monde de mots...
Et puis ce monde s'en est allé. Et j'ai conservé des milliers de mots , dans ma tête pleine comme une ruche ... Mille mots dont on peut se demander qui les comprend encore aujourd'hui? Je ne les crierai pas dans le vent...

Comment se fait-il que personne ne consente à m'écouter , pas plus les bergers , que les érudits , comme si de ma bouche ne sortait la moindre parole.
Je ne veux plus me battre . Et d'ailleurs contre qui se battre ? Si seulement j'avais eu un ennemi, je l'aurai affronté physiquement, j'aurai pu le nommer. Alors j'aurais pu me servir de ma force.
Mais c'était une bataille sans issue .... Personne ne vint me défier. Mais alors de qui faut-il protéger le trésor: cet héritage dont personne ne veut?
Un ennemi vaut bien un ami . Car chacun des deux considère l'autre comme un partenaire et lui donne sa consistance. Point pour moi, puisque personne ne m'accorda la moindre considération.
Seulement du mépris , peut être moins encore que le mépris : l'indifférence sans le moindre honneur.
Le néant du néant. Peut être cela vaut-il mieux. Et c'est à Clermont-Ferrand que se perdra définitivement mon monde imaginaire...
A Clermont-Ferrand ! Depuis le temps que j'y pense. Tout cela me donnait soif. Et c'était l'heure d'aller boire.
Je suis arrivé sur la Place de la Chapelle , puis j'ai pris la grand rue. Mais je n'allai pas bien loin. Un café au nom plaisant : Le Bolero...
J'entrai dans la grande salle. Il y avait des sièges et des coussins de toutes les couleurs. Mais pas grand monde. La patronne au comptoir plantureuse , d'âge avancé mais souriante. Une serveuse à moins que ce ne soit la fille de la patronne se tenait assise , les cuisses bien en vue sur un siège de bar.
Elle descendit de son perchoir pour me servir du vin de Corent . Et elle remonta sur son siège, en exhibant encore plus, le profil de son fessier.
Un adolescent , grassouillet et en apparence idiot parut .
« Ah! Cria la patronne . C'est toi, Anatole . Cela fait si longtemps que nous ne t'avions pas vu. Tu n'es pas très fidèle , Anatole... »
Anatole se tint au comptoir , près de la fille aux cuisses interminables. Et la patronne se mit à lui chatouiller la barbe .
« chante Anatole! Chante!... »
Anatole opinait . La fille se mit aussi à lui triturer les poils . Alors d'une voix immature Anatole chanta:
 aqueste ser nos aimatz de plen ventre
Se cal aimar qu'es lo plaser dels Dieus!

lundi 28 mai 2012

sang de lauseta


Un ser d'auratge poderós, las fuèlhas mòrtas,
que dançan ,
La granissa capuda als carrèls, los bruches,prigonds.
La pèl rebostoirada, del linçòl negre de la luna,
te la tasta..
L'aurassa, las escobilhas, lo peis, pudent, lusent,
te pareis.
Un revolum de rimas torçudas dins la flambada ,
los teus mots.
Lo companh aquí, puèi sebelit d' oblid, los mormolhs,
los bocins d' idèas.. .
Qual m'emmasca?
Cridas , nuèch de lagremas de sal, udolament de paur,
susor de nuèch.
Una pèira mortala quilhada sul lièch mirgalhat
d'estèlas.
Caminarà de genolhons se las cambas te fautan.
A l'òs .
Lo ser , la tela , l'ombra pareis quora l'escurina
passa son vestit blau que cura los uèlhs .
O roja
La nuèch passa sa man dolça sus ta cara,
e lo teu front rufa ...
Los òsses frenisson de cosserguejar de plaser,
La mòrt gingola son benastre .
La vida te mossega los pòts coma una cata
sa pata?
Qu' espère de la man, lo còr menut d'una lauseta.
O son cant?
Dòrm , dòrm, sas alas te fan un ventolin fresc.
Qu'amolonan tot al mitan. .
Barrar la pòrta, al varrolh, de ton pitre crevat.
Cric crac ...
E dòrm.

samedi 26 mai 2012

Le rouge et le noir




LO ROGE E LO NEGRE STENDHAL

La letra del nòble Sénher de la Mole a sa filha gròssa de Julien Sorel fils d'un fustièr. Una letra arrancada pel confessor de l'anciana mestressa de Julien Sorel, Madama de Renâl , una femna que contunhèt de l'aimar , e que lo tuèt en fasent la letra.


Letra del paire la Mole a sa filha Matilda «  poirai tot perdonar , levat lo projècte de vos seduire , per de qué siatz rica. Aquí , malurosa filha , l'òrra vertat. Vos dòne ma paraula d'onor , que consentirai pas jamai al maridatge ambe aquel òme. Li asseguri dètz mila liuras de renta se vòl viure luènh d'aicí , defòra de las termieras de França , o melhor encara dins America . Legissètz la letra que recebèri coma responsa a las entresenhas que demandèri. L' impudent gausèt de m'engatjar d'escriure a la Dòna Renâl! Jamai non legirai una linha de vos sus aquel òme. Preni en òdi Paris e vos.
Vos convidi a rescondre dins lo pus grand secret çò que deu arribar. Renonciatz francament a un òme bas e tornaretz trobar un paire »
********
-ont es la letra Madama de Renâl ? Diguèt frescament Julien
-aquí . Te la volguèri mostrar qu'un còp foguèsses estat recaptat ..

letra de Madama de Renâl:

« Cò que devi a la causa sagrada de la religion e de la morala , me fòrça monsen , a l'anar pencos , que veni complir prèp de vos ; una règla que non pòt falhir me comanda de nòire tre ara al meu propdan ., mas per estalviar un escandal mai grand. La dolor que sentisse deu èsser subrepassada per la sentida del dever . Solide Mossur que la conducha de la persona al subjècte que me demandatz tota la vertat , poguèt me paréisser inexplicabla o quitament onèsta . Avèm pogut creire convenenta , la prudéncia de rescondre o mascar una partida de la realitat , la prudéncia o demandava tant que la religion. Mas aquesta conducha que vos agradariá de conéisser , foguèt fòrça condemnabla , tant que se pòt dire. Paure e cobés, foguèt pel biais de l'ipocrisia la mai plonda e per la seduccion d'una femna flaca e malurosa , qu'aquel òme cerquèt de se far una situacion e de devenir qualque ren. Aquò's una partida de mon dever penecòs d'apondre que soi forçada de creire que M J ... ten pas cap de principis de religion.
En consciéncia , soi forçada de pensar , qu'una de sas metòdas per capitar dins un ostal es de cercar de sedusir la femna que ten lo prètz de l'ostal. Amagat dins una mena de desinterès e d'unas frasas de romans, sa granda e unenca tòca es d'arribar de trapar del mèstre de l'ostal la fortuna. Daissant pas darrièr que malastre e languiments eternals ....ece.

Madama de Renâl moriguèt en potonejant sos enfants , tres jorns aprèp l'execucion de  Julien.
Matilde emprenhada de Julien lo faguèt sebelir dins una balma que li agradava.tant e mai .

mercredi 23 mai 2012

Lo camin de la democracia


Simone Weil et les causes de l'oppression sociale. Trach de S Weil Obras Gallimard...



Notat 1:  S Weil escriu qu'es lo mòde de produccion que comanda l'organisacion sociala. E non pas la proprietat d'aquel mejan de produccion. L' oppression cambia pas ambe lo proprietari. Vertat non?
Nòtat 2: S Weil escriu que lo trabalhador es esclau dins aquela organisacion de la granda industria (en 1933) vertat non?
Notat 3: S W constata que, per astre la set de poder ( que pòt pas aver de fin e cap de capitada ) es limitada naturalament per la poténcia de contraròtla d'un esperit uman....
Notat 4: escriu ja (en 1933) que las resorgas de la Tèrra son pas illimitadas , e que lo creis del rendement pòt pas contunhar aital eternalament. Vertat non
Notat 5: S Weil ditz que lo progrès indefinit , tal qu' imagenat ara es una engana., una messorga..
Ditz que la racionalisasion del trabalh deuriá permetre de contunhar encara un pauc dins aquela dralha , mas pas gaire luènh, e que se vei pas consí los òmes podrián trobar de sorgas novèlas d'energia a l'avenir , al nivèl de la creissença dels besonhs ( pais rics e BRIC) e del creis de la populacion mondiala.
*****************
Tot aquò es vrai, mas encara fòrça luenh de la realitat de 2012 . S Weil supausava pas las possibilitats infinidas ofèrtas  per l'informatica ,la possibilitat d'aplicar a tots las metòdas de trabalh fargadas pel taylorisme e la granda industria.
Vesèm que l'aplech informatica permés ara de generalisar la metòda ( trabalh a la cadena), a totes los sectors de l'activitat umana . Deven possible uèi a un nombre redusit d'òmes, de contrarotlar totas  menas d'activitat. En 1933 l'obrièr èra encadenat dins la granda industria. Uèi , levat los artistas e qualques artesans , son totes los trabalhadors ( comèrcis , servicis , industrias, e quitament lo paisan, l'infirmièra a l'espital ) que se tròban susvelhats , «flicats» , forçats de seguir fidelament lo biais de trabalh , metòda fixada alhors, per d' especialistas dels resultats , ambe per tòca  finala, de far lo mai de profièch possible, ambe lo mens de personas , lo mens de pèrda de temps , de material, , e qualque còp, ambe l'ajuda de l'ergonomia ( levat dins los pais aganits ece...) . Dins Euròpa o endacòm mai, los òmes an perdut completament tota libertat d'iniciativa al trabalh, individuala o collectiva , e devon seguir una organisacion, precisa , veire quitament totalitaria de son trabalh . De l'acuèlh de la pratica, dusca als pus nauts nivèls, de tablèus estrategics, de fuèlha de rota , d'objectius individuals chifrats, ( executar tant d'operacions elementàrias per minuta , ora, jornada , setmana o mes) permeton de jutjar còp sec , l'eficacitat del trabalh de cadun, en rapòrts ambe aqueles objectius. Cada òme es doncas vengut un rodatge viudant ( coma disiá S Weil (que citava Marx) en 1933) de l'entrepresa .
Aquela revolucion informatica , totalitaria s' aplica tanben e gaireben dusca la nauta ierarquia ( mas qu'an de paracasudas daurats...) . Lo quita president director general es jos lo contraròtla dels accionaris majoritaris de la Borsa, que son mantuns còps de representants (sens o saber? ) de la mafia. Cal dire que la discrecion de las operacions de Borsa agrada fòrça al mitan del crim , lo mòda d'accion de la mafia s'impausa de pertot ,que subretot l'esperit mafios a ganhat, que  los patrons an pas cap de respèct per la « resorga umana» ( supausat que n'ajan agut, un jorn? ) o las leis del trabalh que respèctan de mens en mens .
Tot aquò es la primièra causa de la crisa , dels suicides , del stress o del tristum que se vei de pertot sus los luòcs de trabalh.... Qué l'òme es un esclau dins aquela organisacion del trabalh. Pieger lo trabalh s'escapa , se'n va cap a d'esclaus encara mens pagats ,veire d'enfants esclaus,  encara mai esclafats per trabalh "a la cadena".
Alara lo vòte pel fascime es pas estonant, qu'es un vòte de desesper e per lo non ren... Consí un esclau de cada jorn poirà votar per l'espèr ? Quora  a votat d'en primièr contra l' estrangièr boc-emissari ? Lo mèstre e l'esclau finisson per èsser  tacats per la meteissa taca. Fin finala vòta contra se lo trabalhador.
Los ecologistas onèstes deurián clarament anonciar que lo sol biais de se tirar de l'androna, seria de limitar fòrtament los besonhs energeticas de cadun , es a dire per parlar clarament ( ambe la fin  demandada del nuclear) de la divisar gaireben per dos. Cò que supausa de demandar l' acòrdi de la populacion , çò que supausa encara de metre en plaça de mecanismes de consultas popularas segond la metòda Soïssa .
Cò qu'es pas gaire de mòda ambe los centralisaires de tota mena. Mas aquò's lo camin que mòstrèt S Weil. Tre 1933..
Se sona lo camin de la democracia .

samedi 19 mai 2012


Occitània o Ovalia
Sus les murs j'écris ton nom....


Una mena d' Ucraïna, mas esclafada per l'eternitat?
Un Curdistan oblidat dins una androna .
Un pais de pastis e de farigoulete d'un brave Panisse . Jos lo solelh...
Un pais esportiu del rudbi d' «Ovalia» de l' arena de França .....
Pr'aquò lo punt central e clavelat e barrat del monde roman.
Lo pais escanat. Una lenga malautiá e arencada, coma sa vinha.
Un arc «circomflexa» vodat al torisme e als cuols nus .
Pais «anèxe» e anexat per la «republica» laica, diverticida e francofonèsca ....
Garrèla e aimada. E aimabla ambe aquò .....
Un pais que parlarà lèu sens accent ?

mercredi 16 mai 2012

President, segond abòrd .



Cambiament ,.................. Pompidou es tornat ?


Vist que tot se passa coma previst. Metòda Titanic. Sens cap de vam ...
Los socialistas van formar un governament de socialistas de drecha-esquèrra, o extrèma del mitan, puèi i aurà las eleccions legislativas democraticas ont daissaràn pas ren a las fòrças d'esquèrra vertadièras , o encara mens a la del centre que l'an fachas president.
An ja tot oblidat, 1,8% davant l'UMP, quun trionfa camarada ! Es l'ora del formatge . Son aital los socialistas bèls e cons a l'encòp. Puèi van començar de governar coma an totjorn far, es a dire sens ren far d' especial, coma los autres .
Que coma totas las entrepresas majoralas del CACA 40 foguèron vendudas al privat , (merce Jospin e Balladur) e que son elas que fan la majora part dels beneficis dins l'exagona-pentagonal , i a pas cap de talhas per l'Estat , e coma fa bèl temps que los rics son totes en Soissa , doncas i aurà pas cap d'argent a se desapartir , levat de se sarrar la cencha un pauc mai, vist que tot aquel bèl argent dels beneficis es servat per la Borsa. Mal tot se debanarà aital . Tot es escrich coma dins la tragedia grèga . Lo fracatge arriba sens i poder ren far .
Normalament , aprèp i aurà lèu, una granda desesperança en rapòrt al socialisme , coma per lo socialisme de Papandreou , lo de Zapaterro , lo de Blair, lo de Jospin , e autres socialistes d' opereta , diplomats grandas escòlas , especialistas de la mena ''m'as colhonat tre que m'as vist» , que creson subretot al socialisme.com e als bracejals de tocamanetas e companhia .?
 
Aprèp los electors se viraràn cap a la drecha , benlèu als fascistas e los socialistas que son de grands democratas daissaràn la plaça , la man sul còr, coma an totjorn fach ( arribada de Petain , de De Gaule ece...)
Cò que fa qu' ambe los socialistes sabem ja que çò que nos espèra. Es a dire ren. Mas qu'aqueste còp lo « socialisme » dins França va ne'n prendre per 30 ans.
Se pòt encara que la drecha aja la majoritat dels deputats ! Autre sicut!.
Alara bramarà encara melhor lo socialista de las mans vuèjas despoderat, ambe  son liberalisme vergonhós de m., qu'agrada pas a degun e que nos mena drech a la miseria..
Crebant l'avenir ambe ..................los socialistas E Encara mai crebant ambe l'UMP , e lors amics fascistas e son liberalisme mondialisat de mèrda que nos mena al totalitarisme e a la miseria .
L'ANDRONA que!.
Quand arribarà vertadièrament lo cambiament ?

samedi 12 mai 2012

avant e aprèp

La ròsa de Caterina Denou . Una ròsa que nòl.


Mas  ............avant













e aprèp... E nòl totjorn son perfum extraòrdinaria...!!!



mercredi 9 mai 2012

Lo cèl e la Tèrra.




Te clina pas aital fanton,
a la fenèstra de las estelas
Gaita aquí , escrit petit ,
«  e pericoloso sporguesi”
Riscas de cabussar sus Març,
o se vira, Jupitèr o Pluton,
D'anar vistalhar la Luna:
Un sòmi qu'es pas de far
S' enairar las alas al solelh?
Que ton bèc tombe duganèl !
Tant val volar per las dunas.
E... cap de pèira per t'assucar,
Aquò's arriba qualques còps,
Se pòt crosar un meteorit,
Qualque mena d' estalatita;
de tròp caminar aital, en pensada.
Dins l'ombra clara de la nèu,
Los dracs qu'emmascan la montanha,
te chucaràn, l'arma pels uèlhs,
...e la mesolha per la clòsca...òc.
Lo cèl es coma l' aiga negra ,
Un ocean plond de calelhs atudats,
Que fa bèl temps que tot es mòrt.
Amont . E òc...la mesolha fosic.
Fin finala lo cèl es un cementèri.
Ne vòls? de mascas a la cara cubèrta,
de biçòls? de plagas? de poisons?
Veja ; la Tèrra una luòc dangeirós ,
sens veirials, sens ciris, sens libertat.
E los Dieus son venguts crusèls
Qu' ambe la tèrra an fach un òme
Ambe l'òme , an fach una femna,
Que volguèt manjar de trenèls...
E òc de tripons... de fats!
E ambe la femna un aucèl caput,
que cabussèt plond dins las estelas,.
dins lo potz de totas las nuèches
E lo pauronèl se cremèt sas alas ...
Remembra te ! L' Òme aima la guèrra ...
Para te fanton del Cèl e de la Tèrra,
Demòra aquí, sul meteis fial que ieu,
Aquò çò que diguèt a son nenon, la tortora..

lundi 7 mai 2012

M Vinaver, A Camus, e S Weil



Correspondéncias entre Miquel Vinaver e A Camus...


Trach del jornal « Monde » del dissabte 5 de mai paginas de la cultura e de las idèas..

Question Lo Monde: Dins aquela correspondéncia ; apareissètz coma un jove determinat , e indignat , coma se ditz ara. « Lo sol engatjament qu'aja un sens per ieu, escriguèretz , aquò de far prendre consciéncia als òmes de lor situacion; a lor far recobrar lor « realitat » , a voidar l'Estat de sa mostrosa « realitat ». O diriatz encara uèi?

Responsa M Vinaver: Òc , o tornarai dire , gaireben dins los meteisses tèrmes. Quora m'adreçavi , en parlant de l' Iliade consí d'un cèrt biais, los òmes d'Occident , a comptar d'un cèrt moment de l' Istòria, an abandonat lor poder , lor poténcia . E fin finala an renonciat a lor capacitat d'agir, l'Estat venent lo depositari d'aquela fòrça ...
Òc ai pas vertadièrament cambiat d'idèa dempuèi....

M Vinaver e S Weil, se despartisson, per ieu, una idèa comuna a prepaus de l'Estat « modèrne » vengut un mostre per M Vinaver çò que sembla pas per Camus, que vòl èstre un escrivan «responsable»....
Una idèa que l'esquèrra fariá plan d'estudiar de prèp. 




E pichona poesia per poèta despoderat

Los mots....

I avia totas las musicas e totes los mots,
Las musicas mudas per alisar l'aurelha ,
los mots coma còdols , plegats de mofa,
Escusatz , per causa d'engrais quimicas,
E sabèri pas causir entre los mots e la musica,
qu'èra coma causir entre la posca e lo vent ,
los mots arribèron tal un issam de vèspas ,
Per te forçar de causir entre la nuèch e la lum ;
Puèi te tapèron dins lo cap als timps estreches ;
de ta vida estequida , de ta vanèla oblidada,
que te pòsca bastir, un tunèl per anar mai plond.
Los mots te comandavan, qué! los signes de la vida,
E de las rescontras que farem sul trepador pegós,
Òc, tu paure duganèl a te cerca una sortida digna ,
Coma un picador de las bragas petaçadas
Sens saupre , que la pòrta del «toril» es clavada,
Que l'autra pòrta es la d'un cimentèri gaujós, florit ,
Ont troban qualques còps, qualques penches de sèrp,
que se jocan , dins ta boca , dins los traucs de ton nas,
Ambe los vèrms borruts , e l' «asticòtch» trufaire,
Totes dos cossergós al plec de l' arma d'un riton,
Qu' un estiu agradiu pòsca paréisser a l'òrt mòrt ?
Mas qual comanda als mots , a las musicas , degun,
E bracejan totjorn los poètas molinièras de la Tèrra,
E los mots forman d'èrsas gigantas de carnaval,
Pòbles , cracas, aucèls, bastisons , socialismes , rasons,
Duganèls astres blos, pregàrias , aimatz l'ensalada?
Plòu , quand nèva pas , plora e ritz a l'encòp
Solelh , luna plena, petròli e petroleum-politic
La cervèla pòt ne ligar un? que comence lo çaganh?
Mestreja pas sa pèl ! , e vòl pregar lo cèl?
Los mots tot sol per dire lo non ren, per la boca.
Lo poèta? un falord que los vòl beure a galet .
Qu'estarris dins l'Oed Occidental de Valery tarit.
Crane , las onglas ficadas dins la carn d'una trocha seca.
Bochard dels mots de las lenga majoralas ;
Que li daissan pas fin finala, qu'una nolor de fangas.

samedi 5 mai 2012

L'engenh de S Weil


Soscadis sus las causas de la libertat e de l'oppression sociala..... S Weil 1934

Trach de Weil Oeuvres Quarto Gallimard... F de Lucy


La periòde d'ara es de la mena ont tot çò que pareis normalament constituir una rason de viure , s'estavanis, ont nos cal, jos pena de tombar dins la confusion , o l'inconsciéncia tot remetre en questions. Que lo trionfe dels movements autoritaris e nacionalistas arroïnan un pauc pertot l'espèr que de brave monde auràn metut dins la democracia e lo pacifisme, aquò's d'una part lo mal que ne patissem ; es fòrça mai prigond e fòrça espandit. Òm pòt se demandar se i a un domeni de la vida publica o privada ont las sorgas meteissas de l'activitat e de l'esperenca son pas enveirinadas per las condicions que vivem. Lo trabalh se fa pas mai, ambe la consciéncia orgulhosa qu'òm es util, mas ambe la sentida umilianta e ansiosa de téner un privilègi donat per una astrada passada del sòrt , un privilègi enebit a mantuns òmes del fach meteis que l'avèm a posita, brèu una plaça. Los caps d'entrepresa elses meteisses an perdut aquela cresença necita d'un progrès economica infinit que lor fasiá imaginar que tenián una mission. Lo progrès tecnica sembla d'aver fach quincanèla , que al luòc del ben-èsser ne portèt a las massas que la misèria fisica e morala ont las vesèm ara arpatejar; fin finala las innovacions tecnicas son pas mai admesas endacòm mai , levat dins las industrias de guèrra .
Quand al progrès scientifica , se vei mal per de qué seria util d'amassar encara mai d'unas coneissenças sus un molon ja tròp pesuc, per se las poder comprendre per la pensada dels quites especialistas; e l'experiéncia mòstra que los aujòls se son enganats en cresent a l'auçament de las lums , per la rason que podem pas desvelar a las massas qu'una miserabla caricatura de la cultura scientifica modèrna , caricatura que luènh de formar lo jutjament , los acostuma a la credulitat . L'art meteis patis del contra-còp de la confusion generala que li lèva una partida del seu public , e del meteis còp desturba l'inspiracion. Enfin la vida familhala es pas qu' ansiosa dempuèi que la societat s'es barrada als joves. La nòva generacion meteissa per de qué l'espera febrosa de l'avenir es la vida tota entièra , penequeja dins lo monde entièr, ambe la certitud que non ten pas cap d'avenir , que i a pas cap de plaça per ela dins lo nòstre univèrs.
A mai , aqueste mal , s'es fòrça agut pels joves , se tròba èstre comun pel demai de l'umanitat d'uèi. Vivem una epòca privada d'avenir. L'espèra de çò que vendrà es pas una esperança mas ànsia.
Pr'aquò i a dempuèi 1789 un mot de magia, que conten en el totes los avenirs imaginaris , e qu'es jamai tant plen d'esper que mentre las passas desesperadas ; aquò's lo mot de revolucion . Alavetz se pronóncia de longa dempuèi qualques temps. Deuriam èsser benlèu , en plena pontanada revolucionari , mas tot se passa coma se lo movement revolucionari tombava en descasença coma lo quiti poder que vòl destrusir. Dempuèi mai d'un sègle , cada generacion de revolucionaris a esperat de longa dins una revolucion propdana ; uèi aquela esperança a perdut tot çò que la podiá sosténer. Cap dins los regimes independents sortits de la revolucion d'octobre , ni mai dins las doas internacionalas, ni mai dins los sindicats , ni mai dins las organisacions anarquistas, ni mai dins los groponèls de joves qu'an nascut tant nombroses fa gaire, se pòt trobar que que sia de fòrt, de sanitós, de linde ; aquí fa bèl temps que la classa obrièra a pas donada cap de senhi d'aquesta espontanèitat qu'esperava Rosa Luxemborg, e que d'un autre costat , s'es pas jamai manifestada que per èsser sul pic negada dins la sang; las classas mejanas son enfachinadas per la revolucion que tre qu'es somiava pels alopens dictators. . Òm ressèga sovent que la situacion es «objèctivament» revolucionària; e que lo factor «subjectiu» es sol a mancar ; coma se l'abséncia totala de la fòrça meteissa que poirà ela sola cambiar lo regim èra pas un caractèr objectiu del sicut actual, e que ne cal cercar las raices dins l'estructura de nòstra societat. Aquò's aital que lo dever primièr que nos impausa l'epòca d'ara es d'aver pron de coratge intellectual, per se demandar se lo tèrme de revolucion es quicòm mai qu'un mot , se ten un contengut precís , s'es pas simplament l'un de las nombrosas messorgas qu'an congregat lo regim capitalista dins son vam e que la crisi d'ara nos permés d' esclairar.
Aquesta question impia , a causa de totes los èstres nòbles e lindes qu'an tot sacrificat , compres sa vida , a n 'aqueste mot. Mas sols los prèires pòdon pretendre mesurar la valor d'una idèa , a la quantitat de sang que faguèt rajar. Qual sap se los revolucionaris an pas vojat son sang per de ren coma los Grècs e Troians dels poètas que enganats per una falsa semblança , se bateguèron detz ans a l'entorn de l'ombra d'Elena .
CRITICA DEL MARXISME
Dusc' ara totes los qu'an sentit lo besonh d'apiejar lors sentiments revolucionaris per d'idèas precisas , an trobat o acregut de trobar aqueles concèptes dins Marx.
Es entendut un còp per totes que Marx , merces a sa teoria generala de l'istòria e a son analisi de la societat borgesa , a demostrat la necessitat ineluctabla d'un bolegadís pròcha ont l'oppression que nos far pesar lo regime capitalista seria acabada ; e meteis a fòrça de n' èsser convencut , òm se dispensa d'estudiar de mai prèp la demostracion.
Lo «socialisme scientifica» es passat a l'estat de « dògme» tot parièr que los resultats obtenguts de la sciéncia modèrna, resultats que cadun pensa dever creire , sens jamai soscar d'estudiar la metòda. Per çò que concerna Marx , se òm cerca a s' assimilar vertadièrament la demostracion , òm vei lèu que i a mantunas dificultats que los «propagandistas» del «socialisme scientifica» nos daissan pas supausar.
Solide , Marx explica remirablament la mecanica de l' oppression capitalista , mas explica pas qu'es fòrça dificil consí aqueste mecanisme poirà arrestar de foncionar. D'ordinari , se reten d'aquela oppression que l'aspècte economica , a saupre l'extorsion de la «pus valguda» , e se nos'n tenem d'aquel punt de vist, rai qu'es aisit d' explicar a las massas qu'aquela panadis es ligat a la concurréncia, ela meteissa ligada a la proprietat privada , e que lo jorn ont tota la proprietat vendrà collectiva tot anarà plan... Pr'aquò los quites temes d'aquel rasonament simple en aparéncia , mila dificultats se presentan tre qu'òm l'estúdia de pus prèp.
Que Marx a plan mostrat que la vertadièra rason de l'expleitacion dels trabalhadors aquò's pas lo desir qu'aurián los capitalistas de gaudir, de se regaudir, de consomar , mas la necessitat d'espandir al brutle l'entrepresa per la rendre mai poderosa que las concurrentas . Mas aquò 's pas sonque l'entrepresa mas totas la collectivitat trabalhadora , que que sia , qu'a besonh de restrénher fòrça la consomacion , per vodar lo mai de temps possible per se fargar d'armas contra las collectivitats rivalas , de tal biais que tant de temps qu'i auriá , a la susfàcia del glòb, una luta per la poténcia e a mai tant que lo factor decisiu serà la produccion industriala , los obrièrs seràn espleitats . Per de dire verai Marx supausava precisament sens quitament o provar , que tota mena de lutja per la potencia desapareisserà tre lo jorn que lo socialisme seria establit dins totes los paises industrials ; que lo sol malastre es que , coma Marx reconeguèt el meteis , la revolucion non pòt pas encapar de pertot d'un sol còp, e quora se fa dins un pais , leva per aquel pais , mal al contrari , fa créisser la necessitat d' espleitar e n'oprimir las massas dels trabalhadors , de paur d'èsser mai febla , que las autras nacions. Aquò's d'aquí çò que la revolucion russa nos mòstrèt dolorosament .
Se considerem d'autres aspèctes de l'oppression capitalista , ven d'autras dificultats , mas dangeirosas encara , o , per dire melhor , la meteissa dificultat , esclairada d'un jorn pus crus. La fòrça que ten la borgesiá per espleitar en primièr los obrièrs ten dins los fondaments meteis de nòstra vida sociala , e non pòt èsser destrusida per cap de trasformacion politica o juridica . Aquela fòrça , aquò's d'en primièr e essencialament lo regime meteis de la produccion modèrna a saber lo de la granda industria. Sul subjècte las formulas vigorosas abondan, dins Marx , concernent l'asserviment del trabalh «viudant» e del trabalh «mòrt» e lo reversament del rapòrt entre l'«objècte» e lo «subjècte» , « la subordinacion del trabalhador a las condicions materialas del trabalh» , «Dins la Fabrica , qu' escriu dins lo Capital , ...... i a un mecanisme independent dels trabalhadors , e que se'n servisson coma d'engranatges vuidants ...» «La separacion entre las fòrças esperitalas dins la produccion , e lo trabalh manual , e la trasformacion de las primièras en poténcia del capital sul trabalh , tròban lor acabament dins la granda industria fondada sul grand maquinisma . Lo detalh de la destinada individuala del manòbra sus maquina desapareis coma un non ren davant la sciéncia , las formidablas fòrças naturalas e lo trabalh collectiu que son incorporats dins l'ensemble de las maquinas e constituisson ambe ela la poténcia del mèstre». Aital la totala subordinacion de l'obrièr a l'entrepresa e a los que la comanda repausa sus l'estructura de l'usina e non pas sul regime de proprietat . Meteis « la despartida entre las fòrças esperitalas qu'intervenon dins la produccion e lo trabalh de las mans» ont segon una autra formula « la desagradanta division del trabalh en trabalh manual e intellectual» es la basa de nòstra cultura , qu'es una cultura d' especialistas . La sciéncia es un monopòli, non pas per causa d'una missanta organisacion de l'ensenhament public , mas per sa natura meteissa , los profans an accèsse als resultats , mas pas a las metòdas , es a dire que pòdon pas que creire sens comprendre. . Lo «socialisme scientifica» el meteis es demorat lo monopòli de qualques uns , e los intellectuals an malastrosament los meteisses privilègis dins lo movement obrièr......


De seguir .............un jorn.... !

jeudi 3 mai 2012

Bilan des élections de 2012, première approche


Lo raisve e la realitat.


Me coflan los que se brècen de pantais polits ... Sofòcle

Primièras impressions de la campanha 2012:
  • malgrat la protèsta que recampèt mai de 30000 personas a Tolosa , lo subjècte de las lengas regionalas es quitament absent de la campanha..
  • L'ecologia (2,5%) existís pas mai que la lenga d'òc . E S Joly i es per pas ren. Conas Bendit, o Duflot, aurián pas fach melhor . Malgrat Fukushima, Tchernobyl, l' escaufament climatic ece...... L'ecologia se retròba al meteis nivèl que la lenga d'òc, quitament al non ren, pr'aquò es sentit coma una necessitat relativa , mas que passa aprèp los problèmas vertadièrs , lo caumatge, la paga , l'educacion , la santat, la securitat ....
Doncas las valors de l'ecologia , del POC per extension, son consideradas coma d' idèas agradivas mas pas prioritaris dins l'eleccion majorala . De que se pausar mantunas questions....Que cal se pausar.

Los escòres realisats per , S Joly, JL Melanchon, Potou, Artaud, mòstran plan que l'esquèrra pèrd de terren d'eleccion en eleccion. Que lo quiti Melanchon que faguèt una polida campanha es pas gaire pagat de sos esfòrçs , (que la Marina faguèt mai de 25% dins d'unas ciutats de la campanha o de la banlèga  sens empegar cap d'aficas) pròva encara que las idèas « generosas » « universalistas » o « republicanas » veire « jacobinas » qualques còps, aquelas idèas agradan (trapan) pas mai a la majoritat de la populacion, a començar pels joves .
Sem pas dins una optica vendeire (.com) del messatge politica , mas cal plan integrar l'idèa d'un fascisme natural del pòble. Cal quitar de dire que lo pòble es enganat . Lo pòble ten un instint de mòrt e d'esclau, coma o mòstra l'istòria , Una partida del pòble aima la sang, las guèrras, la tortura e lo viòl . Mentre que la majoritat del pòble  se'n chauta o puslèu sèc los tuaires . La drecha es d 'instint , alara que l'esquèrra es un esfòrç per se desliurar de l' instint. Hitler foguèt elegit, pel pòble .. Coma Marina que li falta pas que 10% ara  per arribar a l'escòra d'Hitler, lo pòble es pas innocent : a causít un viatge de mòrt . Causis mantuns còps aquela mena de viatge.
Uèi, coma autres còps, lo pòble aima de se trobar un(s) colpable(s), la drecha li mòstra los colpablas , d'en primièr l'arabi, lo foncionari o autre paure bogre . Ièr èran l'espanhòl , l'italian , lo polonés... Lo pòble aima plan se donar d'emocions . Cal pas demandar a la rason de governar . Lo cheffe ven per nos salvar.... E lo cheffe arriba. França lo pais lo pus intelligent a l'oest del Ròse????

La capitada de Marina Le Pen mòstra plan que las fòrças totalitarias fascistas ganhan los esperits coma o faguèt n'i a gaire Hitler o Mussolini .
La desfacha de Bayrou mòstra encara consí los subjèctes del caumatge , dels salaris , de l'educacion e de la santat e de la securitat son fòrça mai importants que de se sarrar la cencha encara mai, per pagar los deutes congreadas  per las bancas .
Lo baricentre de la politica es doncas arribat al centre drech, per pas dire a drecha..
En fàcia de qu'avèm? Ambe Hollande , que venguèt pas a la protèsta del primièr de mai, mas qu'anèt a Londres per dire, qu'èra pas un tipe dangierós per la FINANCA , (coma un que sortiriá de preson) e que prometèt pas gaire , lo mens que se pòsca. Ailas tot es ja acabat, terminat . Tot aquò fa pensar a Blum mentre la debuta de la guèrra d' Espanha.
Lo partit socialiste es un partit de justícia, que vòl distribuir melhor los fruches del trabalh , levat qu'aquesta còp la riquesa se tròba tancada dins Soissa , a l'abric; que la financa, la borsa, vòl pas ren donar (per quina rason donariá?) : i a pas cap d'URSS ; e Hollande poirà totjorn donar d'espèr mas que i aurà  ren per donar a qualqu'un.
Alara tot aquò revèrta tròp cò de Jospin, d'òmes de l'ENA que causiguèron un socialisme despoderat a-material, desencarnat , sens pensar mai a la sofrença o als besonhs dels trabalhadors, o al besonh de desenvolopar la democracia reala, per prendre las decisions, que nos tòcan, totes ensem, al mai prèp de las populacions concernidas..... Al luòc de mistificar lo centralisme parisenc, de sacralizar d'organismes coma la polícia , justícia , armada, escòla, art e cultura totes estrangièrs als ciutadans
Aital çò que cal pensar per ieu..........Que serem pas susprés, o decebut ...
E dimenge anarem votar per el..... Los uèlhs dubèrts.... E sens espèr.... Sens illusion e sens èstre quitament segur que serà elegit lo mens pieger ....
Una mena de retorn a la realitat....

mardi 1 mai 2012

1 de mai

Avem pas qu'un primièr de mai,  mas aquèsta còp avem agut tres fèstas 

- la festa del trabalh
- la fèsta del capital
- la fèsta dels microcefals .

Cai jos la rescontra de la  Joana de la Marina (miliardaria)     ambe son cardinal,  mentre una IVG de confòrt,  un crabe plasent , e autras malautias de desobrats privilegiats  . ( lo stade anal, bucal o ventral o quitament conal?)

Una devinalha: per de que Dius creèt lo monin?
Responsa : quand  trobèt l'òme tròp colha....