occitanissima

Encara una nuèch  Non sabi quora la foliá se convida a la fèsta, E dança, e se plega dins son polit vestit, Quora arribèt la fugida que ren arrèsta, E qual vira la baudufa del monde enfestolit. Non sabi pas cossí soi vengut fat e mut O quinas votz cantan dins las memòrias ; Una cançon de las paraulas estranhas , Pietat! daissa me estar!, vòli cutar los uèlhs, Tornamai marcharem sus un vial subrebèl . Que lo temps? la nuèch? L'aurassa passaràn Tant que podi sentir tos pialses,me'n chauti . Nos tornarem trobar coma un ser de baleti E ma boca quicharà ta boca tremolanta , Fintarem l'avenir rire, dubrir sos braces saurs, alisarai tas popas de mila rajals d' aur. Dins un òrt mirgalhat negat per l'èrba nauta , Dormirem al mitat dels rebats de diamants, que fa la rosal tre que lo solelh monta. Jos la volta del cèl gauta contra gauta Non sabi quora la malautiá trucarà , O Dieu un còp de ...

Amianta . L a fin es aqui que se sarra, M e dison que tot va plan . I a maites biaisses de mascanhar l a cara roja de la vida . Pòdi pas dire lo mot de mòrt, sens deslargar de rires gròs. D oncas me cal morir per de rire Per far pas de pena a degun , m'engolar mon amarun. E racar mon vomit. Per far lo brave , lo fièr. C onsensus o coardisa, Sens pet de lèbre e sens paur; tal l'ase vièlh, al merlin. L o cap baissat prèst per l'oblit.

  fin de joc L 'albièra brèça tot de son braç pintraire ò m diriá la fada emmantelada de mòrt, M e ven becar la boca a l'òrla del meu òrt, P er me far al front un bèl poton trufaire . M e cossergui ambe sa dalha e son bigòs, Ieu cresi un joc, quand la punta degota; Q ualques gotas de sang a las tranugas , a la punta de la mèla , tota enrovilhada. Tal un buòu cansat que cor al drapèu roge U èi corron los èunas sus l'ostal, e plòu . Lo portal es clavat e l'ostalon vendut. U n cop èra ,i veniam manjar las persegas , los rasims roges o blancs e las avelanas ; E las amètlas verdas vestidas d'amarum . T ot s'es abridolat , e los quites cerièrs , donan pas que de clòscas de prunas . Va i amics se volètz anarem sus la luna , p er remirar lo vòl d' una pencha de sèrp.

LO MANGONIÈR N on marche pas , es la tèrra que vira jols mos passes, N on vòle pas , sonque lo vent dins mos pialses , N on parle pas , levats qualques mots oblidats , N on aimi pas que la libertat, e totas las amistats. N on pensi pas , o alara de mens en mens Soi un òme occitan perdut dins la ciutat , Ressègui las cançons d'un còp èra , las que se cantan pas mai. N on marche pas sus la Tèrra , n on vòle pas e ne soi a me calar, L os aujòls me dison a l'aurelha d'unes mots estranhs, A els, lor dison de parlar doçament que lo mond compren pas e escota. B on teni mai del dos tèrces de la vida ambe son fais, S ens gausar bolegar al jo, se pausar la carga , tal un muòl adomergit. La vida coma un fuòc d' artificis a l'aiga poirida d'un lac plond. Que s' atudan pudenta las estèlas , quora s'acaban de morir. Q uora lo fosfòr peteja dins la foscor del lac negre. L o vent a empl...

Babòtas Las flors son amassadas d'aucèls pican las granas lo monde chuca las migranas, Un a getat son ram de farlabica per nos donar son vam de cabra Las gents marchan amassa. Coma se ren non èra fins a las gorgas; E ieu seguissi content mon tropèl, Coma las fedas son pastronèl. Las pregariás dels aconsomits. Per arribar al trauc dubèrt del non ren Sul desèrt, sens resson cubèrt . D'unes pòrtan l'atauc , en siblant Cap a la tèrra fresca , iou pi dou aquesta matin la descobèrta tebesa; e los vèrms fintan son mond novèl, ieu los ai vist m'agachar. E pregar la puta negra al cèl La sola que nos voler espelucar . Adieu amics las babòtas m'espèran . E ieu las vòli pas manjar. Alara es elas que me manjaràn.

Jos lo Pont Nòu Als uns la vida simple... Als autres la subrevida, la mala-vida , . Als uns la cerca de plaser, de l'emocion ,de l'amor, Pels autres la quista del manjar, d'un abric de cartons Als uns la jòia de la vida, lo caud , lo bèl, lo bon, la poësia e de las femnas Pels autres lo ratum , las escobilhas , la frucha poirida del mercat Son fraires totes los òmes . Las femnas son sòrres, e brèçan l'enfant del meteis balanç. E lo vin acid t'escaufa los budèls e la cervèla, E l'amistat raja a l'entorn d'un fuòc de paletas . Un tipe te sarra l'espatla, e ditz que te coneis . Una ibronha te soritz de sa boca voida. La serada se pèrd coma Garona, dins la fumada d'un matin de prima Lo vielhum te copa lo cap, e lo fresc pela las tieunas mans rufas E contunha tal un jove de rire coma un nèci; vist que sèm totes fraires o sòrres, anestesiats De mai en mai nombroses j...

Sovenir Lo cèl es florit , de las colors de fuòc, Tinta lo sovenir de roge e d'eternitat, un remembre camina amb sa lenga d'òc, An ausit nòstre vam los vesins estonats! Me remembre d'un raisve estranh, un bruch de cadena dins lo potz, Ai escapat un ferrat d'estam, e la vertat nuda vòl pas sortir . I a un cèl de clar de luna, Ieu e tu sul banc nos sarran nos bevèm sens nos levar la set, pòts bocas e dets mesclats . Paraulas oblidadas, e musica sorna lo vent de la malenconiá peçuga mon còr. Amiga para me la man ! Lo temps es comptat! Lo jòc finís. Consí pichon es vengut mon òrt! AF

William Faulkner- Idilli al desèrt-Lo prèire – novèla. Avia gaireben acabat son noviciat. Deman seria confirmat , deman realisariá son pus arderós desir, coneisserà una perfiècha union mistica ambe lo Senhor. Aquela union , tot lo temps de sa joventut estudiosa, èra estat condusit de l'atendre cada jorn ; avia esperat d'i aténger per la confession, en parlant ambe los que semblavan l'aver atencha, en menant una vida de renonciament e de privacion que a la longa deviá aver rason del fuòc interior que lo consumava . Auriá volgut conéisser un relambi; que s' apasimèsson aqueles apetís de carn e de sang que, li avia ensenhat , èran pernic í os. Esperava pervenir a un estat semblable al sòm, un estat que la clamor del seu sang seria redusida al silenci. O puslèu domdada . Per qu' al mens cessa de lo tormentar: se trobariá a una auçada tala que las votz, perdent gradualament de lor fòrça , arribarián pas mai fins a el , ressons perduts al mita...

Lo Tipe va cantar; I a quicòm de novèl , a l'asuèlh, coma un crainament... vengut dels fons del cèl ,d'un pitre desconegut, d'una caforna Un òme qu'udola ambe los lops, magre coma un dròlle del Sahèl Ai plan entendut son bramal de singlar acuolat, per la canhada mentre qu'un palfèrre li furga jos las còstas, al gràs del ventre, Levat qu'es pas gaire gras lo bramaire , e que ten pas la nòta Anèm me digatz pas que l'avètz pas ausit cridar, o vist, se rebalar Tot vestit de pelhas roginèlas , lo cap plegat e las mans cremadas. La dolor es tornada jos las còstas bassas e l'òme quita pas de bramar, Inuman , nos fa un pauc vergonha qu'òm diriá una bèstia falorda , Coma la vaca mitat escorgada , penjada, que vòl fugís l'escorjador; La dolor es tornada jos la còsta bassa, e l'òme udola la paur; Que la canhada , va lo manjar per tròces en oblidant la dolor, Alara crida l'espelofit , pietat, crida a l...

Lo temps,   Caminèri sens saber ont s'acaba la dralha, Sens escotar lo vent siblar sus las nívols, Me'n chautavi del temps que la vida te balha, Me gostavi melhor, la sorga e son mormolh Del temps n' aviai a boldre, una saca comola, D'unes còps, sul teulat butava la granissa La pluèja dels jorns, mas las sasons eternas. S'estiravan al cèl coma un vòl de palombas Estalviar : un plaser estranh de pensar a la fin Sens fintar de galís , la masca se trigossar , Jos la capa sa dalha al margue d'òsses blancs; Semenar las segondas de lagremas dauradas, Al long de l'estrada que mena endacòm mai Coma un paura qu'escampa sas peçòtas al vent, Per que lo mal sòrt li pana pas son ombra Me costava pas car de degalhar lo ben , Sufìs de levar lo pè per seguir lo solelh. E cercar la flor nolenta que grelha de l'amor. E puèi sas àrpias an estrifat lo fial dels jorns; la sang dels soms, fins a la darrièra minuta , ...

  Cap Creus de FM S oi rendut, crebat , cansat de parlar ambe de robòts.   Quand disì poder ciutadan   ;   me dison Pòl PÒT, parli revocacion  contra-ròtle d'elegit, me dison Assad, disì fin de la republica monarquia, constituanta,  en seguida la   demission de Melanchon, respondon Chavez, disi amassadas popularas e delegacion parciala als elegits , respondon Castro, disì fin de l'energia atomica , respondon Antisemitisme, disì augmentacion del SMIC respondon Assad, disì egalitat òme femna respondon Populisme. Disì que los   Insomeses son arribats davant al Clapas , a Tolosa , a Marselha , repondon Pol Pot , disì securitat sociala universala, respondon Hitler ...   Disì retirada pels artesans dison Assad .Lo movement perpetual... Levat lo POC , maridat al PS que vòl sos quatre elegits e que se tròban dins la meteissa dralha que lo PC,   o los trotquistas que tròban que la revolucion es pas encara madura , aquò's   una pa...

L'escorsa es aisida . Sufís de levar una camba après l'autra , de mai en mai docament devèrs la linha d'arribada. Que siás jove , qualques còps una joventa vendrà te donar un poton e un ram de flors. Que siás vièlh e las joventas anaràn devèrs d'autres esportius , de valents de la cuèissas gròssas e muscladas qu'amagan mal lor ereccion perpetuala . Aquò's pas l'escorsa meuna a l'ora d'ara ! Ieu soi un jove vièlh . Una mena de vièlhassonèl que se patafiòla dins una autra categoria. E me fau una escorsa d'una autra sòrta , un pauc especiala , la que farem totes , tira, quitament los joves trionflants que s'arrapan a l'empont, los becassons, sens saupre, ambe lo rire d'aurelha, coma tot se deviá durar mila ans . Vòli parlar de l'escorsa de la vida. Òc deviá plan arribar . Se passèt a la debuta de genièr 2015 , a tossir, a m'escanar , a desalenar en montant pas qu'un estatge, ieu que fins ara montava , o...

sul camin de Cap Creus: una agla que coa   T eni una amanta , dempuèi un an ; m'amaga lo cap de son mantèl de seda. P òrta lo polit nom d'Amianta , e son amor descabestrat m'empacha d'alenar. N on coneissi pas cap son còs , ni sa cara, ni sa cabeladura bèla. S onque me ditz : m'aimas tu? vergonhós me cali ; solide l'ai dins la pèl T ota la nuèch fasèm l'amor e m'arenca la crida de la tressusor , m entre qu'ela debana lo meteis filme de nòstra cachavièlha . C rida: m'as ja oblidada Ninon? Nosautres es a la vida a la mòrt Se frega lo nas ponchut coma una àrpia sus ma pèl lusenta que galina. Q uicha sos pès sul meu ventre ufla , e escupís de plaser son nom de masca F ins a l'auba me mossega las pòts en mormolhant sos mots gorrins. L o jorn naseja , e fica la golarda Amianta , sa lenga dins mon palmon drech , P er trapar las darrièiras gotas que perlan tal lo rosat susat del truèlh...