occitanissima

Cendre Mòrta Lòng de la comba de l'Erau. Lo vent davala. Dins l'argentum clar dels olius. Flume d'oblit. Oblit dau sèrre ont l'aucèl plora. Dins lo silenci de la nuòch. Ermasses vièlhs e vinha mòrta. En l'ombra espandida dau puòg. Ostau perdut ont lo vent sol. Buta la pòrta. ò darrièr pas sus lo lindau. ò cendra mòrta. Oblit de la darrièra luna. detras d'un nivolàs de nèu. vièlhas peiras abandonadas. Als jorns e nuòchs de l'eternau. Lòng de la camba de l'Erau. Lo vent davala. Dins l'argentum clar dels olius. Flume d'oblit.

Max Roqueta, l'òme e l'òbra qu'aital se titolava la conferença- discutida del dimècres passat a l'ostal d'Occitania. Que me sia permès de mercejar a Tardiu, Surre Garcia , Ginestet e a l'animator que , milanta excusas doblidèri lo nom, que nos esclairèron de son agach e de sa legidura de l'obra de Roqueta, causa que lo legidor amator, coma ièu, que s'acontenta pas que del plaser de se daissar enlucernar, sens destrigar los fials entremesclats per l'engenh de l'autor, sens comprendre , son biais , sa tissa, sa tòca, sens nomenar sonque , los tèmas que tornan de longa, que caminon de contunh per sos escriches, coma la peira , lo voide , la votz que monta de l'avenc, e l'eternitat minerala del païs, lo silenci, lo desespèr, la crudeltat dels òmes... Amai encara la volontat de parlar , d'escriure , en oc, amb l'ajuda d'una lenga subrebèla , fargada per totes los occitans , per l'enauçar e li permetre de tot dire, e...

A esquera , se vei la cara de Clemença Isaure quand aprenguèt la mòrt del mèstre. Vida estrecha., amar camin,. bòsc desencantat,. me Campeja. lo fremin. de l'eternitat. Las carrièras. fosc camin. de caras son plenas. es d'estelas. sens fenir? ò freja cadena; cara amara. del camin. qu'en Roma nos mena. aurem bèu a caminar. serem sols. amb nòstra pena. De Oc87 88 89 de M Roqueta per JF BRUN Aquela poesia me fa pensar tanben a la de J Bodon que dis alara, que d'amics, amai de fraires li reviron l'esquina, e que vei clar que la lenga mespresada es a mand de morir ... Estelas sens luna. ne'n veirem la fin. lo cèl tot s'engruna. del ser al matin, . fraires contre fraires . tiram lo cotèl. enfants de ta maire. que val la tia pèl,. la mia va pas gaire,. un espet de fèl ,. quin aucèl becaire . nos traucara l'uèlh..... Que dins l'article de JF Brun se troba dos o très còps que las paraulas de Roqueta me revertèron las de J Bodon. Mas benlèu que m...