occitanissima

De la terrassa que plombava sus lo ròdol, se podiá a son aiset gaitar totes los autres , que sabián elses tanben que l' espectacle èra per començar. D'un biais o pagavan l'espectacle. Sai qu' èran de milhierats afogats, d'aquel monde de la nuèch, que clinhavan sus l'ulheton de la luneta, per estudiar l' estrangièra nusa, que los convidava a totes, los òmes de las terrassas, sens paur, ela la femna brava, ambe sa dança meravilhosa. D'un biais lor disiá, a los que gaitavan, qu'avian pas res comprés a n' aquela dança erotica, que se jogava de jorn coma de nuèch. Aquò's aital que totes èran venguts estatjar dins un lotjament de las terrassas que, aicí, d'amont, per veire sens èsser devinhats , per escotar sens èsser ausit , per sentir sens èstre niflar . Quicòm coma una engravada al mitan de las lums , èran venguts s' amolonar coma los pofres, a la cima d'aquelses bastiments carrats , a l'abric de las èrsas poderosas ...