occitanissima

Omenatge als peluts Als milions de « peluts » Mòrts per França, Occitans tant e mai, dusc'al cap de la lenga Que parlavan « patès » pareis. Mitats sebelits dins la tèrra gelada, Oblidats al trauc de la memòria de la patria "reconeisenta", L'istòria inacabada de sa mòrt Sens que los felens encara uèi capitèsson son drech primièr: La parlar sens malvolença. Per astre la salvar, per els, Que donèron sa vida en cresent De luchar per nòstra libertat E lo drech de se creire occitan reconegut. Sens fintar lo cocut. Qu'estarissa per la prada. La vergonha es sens tèrme al país de « l'òme ponchut ». Levat lo drech de morir per de toca-manetas e pauc vals , 'quò's tot çò que nos demòra. E la mica sus la tendèla ?

Qual pòt aparar la tèrra d'òc? Degun.... levat lo vent occitan . Qual pòt aparar la lenga d'òc? Degun.... levat lo solelh occitan Qual pòt alisar lo mot d'òc? Degun.... levat lo resson de la votz . Qual encara pòt dire son nom? Degun... levat los que l'aiman Lo tron poderós , e la nèu plonda, Lo fuòc dins lo valat, dels aujòls. Lo pas pesuc d'un guerrièr d'òc. Lo rebat dins la sompa o lo pachòc. D'una trocha que se bolega. Entre sas belugas de sèrp, Lo mormolh de la sorga jos la mofa . Lo crid del l'agaça e del merlhe. Lo cant d'un boldràs a la nuèch. Tombada, e la sang d'un cocut, Que gota sul nas d'un sautaboc. af