occitanissima

Una ombra se passeja a l'abroa de la nuèch; Un buf que trantola, sens alenar son dire Benlèu una musica al sulhèt del non ren . Quora tot s' apasima , al plond de l'escurina A la boca fruchosa que chuca golardament , l'escruma blanca e roja que sorgenta la pèl. Coma pluèja d'abrial sus l'èrba que se plega. Mitat gèl, mitat agulhas, mitat tuba, mitat grisa, Quatre mitats de ren me diretz , òc...per ne far un daquòs ? Quicòm d' espelofrit que pega jos la man, los pes? que fa lusir las lagremas e plorar las flors passidas Coma una ceba gròssa qu'escupís son verin. Te , una èrsa de paraulas , ten un vent novèl Ten un butal a la pòrta , ten un paure barrutlejaire , Ten un calelh, un solelh , un parelh de duganèls acarnassits Ont anatz vosautres , esperatz me? Ont anatz ? A Paris per veire François ou Francisco o Francàs. Que ieu, ai pas lo temps,  me cal emplenar la banasta d'escara...