occitanissima

La filha roja e blanca e blava Joga dins los plècs de sa rauba Dis que vòl pas jogar al jòc De la que trapa l'electrò chòt Dius que la filha es redonda Qu'alacharià,de mengonièrs? La filha roja e jauna e bruna. Mondina qu''espèra sa pruna. La que grèlha sens prunièrs D'aquel monde de messorguièr. Sens permejar sa paura lenga, Cansada, de chucar de pertot, Unes Dius ceslestials e crudèls. Que dison la sia mòrt venenta. Qu'es aquò? Se minjar sa lenga? Que cantèsse un chic encara.? Per estre mai fòrt que la mòrt... E que demòre poderos l'òs viu, Dins l'òrt estrèch de la nuèch blanca....

A Carcassona e endacòm mai sabem plan consi nos veson a nosautres los occitanòmaniacs' , aquelses socialistes del darrièr chuc, los eiritièrs garrèls , las moninas, dels grands dabancièrs, ailas, nos mesprèson, amai nos tròbon ridiculs , falords ,estranhs, curios , capòrcs , nècis , pietados, que lo socialista mièjornal es vengut mantun còp apatride , se'n chauta dels aujòls, sabon pas tres mots de la sia lenga e ne son fièrs , levat que sabon pas gaire mai escriure lo francès, son pas que caps voides e mans paradas, per las subvencions , la riquèsa per el, la sia familha, e fier d'aquel estatut d'esclau mièjornal que parlan sens accent , e que ten sus lo sèu còr, sarradas, las claus de las pòrtas dels bronzes cuols gigants, de Marianne. Avètz dich socialiste, bizarr, bizarr, tendencia Minc, socialisme chic millardari militant , estile : dona me la publicitat de France Television que te parlèsse de socialisme , o lo socialisme de Kotchener, lo sociali...