Lo fintaire de Manhatan.... fin de novèla...
Ela, èra la Miosotis, la divenca, ambe son traça d'imper dubèrt sul davant , sul costat o encara d' enrè , que tot aquò se vesiá mal per l'ulheton , que desvelava la pèl de la camisa, espèssa coma una ala de penchadesèrp e encara, la que portava aqueste ser sus la terrassa, Jesus , Maria , Josèp , qual sona a la meuna pòrta? Qual ven dinar aqueste ser?? Dins nòstra paure ostalon de gusardàs, viciòs , fintaire e paucval . Mercès mon Dius, ne sètz encara mai grand, mercès la vida. Mas per de qué? Consi m'endevinèt la divenca, la fada, la del sòmi fach femna, la femna de las popas realas , que pòt d'un agach far udolar de jòia, totas las cacibralhas de las terrassas del monde entièr ? Ne demorèt sul cuol, a son balanç . Tornèt sonar ambe quicòm de trufarèl que passèt dusca dins lo cridal de la soneta. Era plan Miosotis. Ela? coma siaguèsse estat agut possible? Ne demorèt estabordit. Puèi dubriguèt la pòrta dapasset . La sarralha , que de costum...