occitanissima

L'òme que finta dins lo miralh l'estre que dormis dins lo miralh? L'òme que parla dins lo miralh. per l'òme mud dins lo miralh? El que canta? . Que se cala? Qual es que canta ? Que plora o que ris? Que dis lo resson? Qual grimaçèja las pòts torçudas. Ieu? La paur? Qual escota? La parèd escota ? Ela ? Ont es lo retrach, lo rebat , l'ulhaç ? D'una ombra de Luna. Dins mila ans, pararà son miralh l'aiga a l'azuèlh ? Un estre clinarà lo cap, a l'ombra frenissanta de la nuèch? De l'aiga negra alisarà lo silenci prigond, de sa pèl tebesa. Lèu, un òme , un autre òme, una autre femna , prendrà la plaça, dins lo miralh. E qual serà de l'autre costat?

Un cant novèl. Aquò's coma un cant novèl Que tindèt clar pèls capitols Un ramelet culhit per els. Bèl com'un liaç dins las nivols Quora fau 'na cachavièlha. Quand sentissi las tressusors Que la vida reverte som. Los mots, los cerquèri per el, Tal un aucèl al bèc d'argent, Que s'enauçan naut, cap al cèl, Qu'aval, se vei pas pus las gents. Tastar un gran de la trelha. En oblidant las nòstras amors Quand la vida reverta som. Quand la vida reverta som Amb sa dicha trufarèla, Goudoulin ne'n diguèt quicòm, Qu'agrada a ma comprenèla. Nosautres la farem grelhar En sovenir dels trobadors An de la vida far resson Que l'astrada venga amor Que me daisse m'enlucernar De la lenga, unes fòls discors, D'unas leissons, m'assabentar Cançons per se meravilhar. Coma o cantèron dins sa tors Que la vida paresca...