occitanissima

La Sofia a l'esquèrra Lo pus penible dins l’espandi intergalactica, aquò‘s pas lo languiment, ol’alunènhament dels amics de Luna-VI. Encara mens , coma se podria imaginar lo plaser rare de minjar la garbura, jos una trèlha una serada d’estiu recompausada,, o un cassolet reial del mièjorn, pas pus que manca lo spectacle de la vida o lo besonh de badar « in live » d’artistas de passatge dins lo vilatjòt de colons davansièrs,, o al nivèl basic ambe umilitat lo d’un brave match de rudbi a la television. Non lo pus penible aquò’s de costejar de longa , l’autra omnipresent , de s’entremesclar de contunh ambe sa presencia pesuca, de crosar son ombra espèssa , la d’una copilòta causida per la companhia quand òm sentis al dedins de sèu, l’envèja de la tuar. Disi pas que i a pas de còps que capitèssèm pas. De còps oc que s’afrairan , que s’aparèlhan tanlèu disns lo vaissèl a la lèu lèu,, entre nosautres los solldats calfaires de fusadas que carrèjan de pertot las riquèsas ...