occitanissima

Uèi soi vengut mai que ieu, Tal l'aucèl qu'alisa son uou, Sus un rai de solelh blanc. Uèi sias venguda meuna Una gota d'aiga a l'uèlh, perfumada de pluèja tebesa, Clara cosserga e lagrema; Ane , un arabesc d'amor Uèi cresiá pas de mon còr Sentir un tremol gaujós Tal un perdigal roja e vièlh , que sona entre las ginèstas. Non que cresiái pas de morir, Encara mai fòrt e d'arrestar , l'escorsa fòla de mon arma Tal un can, lo fusilh, la flor , e la dolor sus una branca ibre de la nolor de farigola, la mòrt quant l'auba naseja, plegat d'un mantèl de fuèlhas pegós de mon sang roginèl. E las formigas e manjamèrdas Me venon chucar las parpèlas, e las cordurar sul non ren. E la quita colòbra passa , Oblidosa , e fièra e lassa Un còp me panèt los uòus, e me fintèt dins mon frenís. Mentre que pregavi Dieus, Que s'amagava a las nívols Ara soi vengut mai que ieu, En gaitant lo cèl tremolant. Las moscas que volast...