La fugida del temps
Sol, me daissas sol, com’ un nen E las mieunas paraulas se perdon, Me sarri de tu per plorar sus ton s en, E las mieunas paraulas s’envòlan Ta boca ditz los mots f alords Que volontan tuar nòstr' amor. Amiga, me cal pas nhafrar lo còr. E las mieunas paraulas s’atudan. Me dis : me de que soi per tu ? Que fau ieu, dins aquel monde ? Ne vòls pas dintrar dins la ronda Vòls n’en finir amb la quita paur. E las mieunas paraulas s’abocan. Me dises qu’as perdut lo gost. Tornas e viras dins la cosina. Sens remirar l’òrt enfestolit. Praquo un castèl bastiguèri, De las parets de rimas garèlas. E disi las mieunas paraulas. Per vincir lo mal e la mòrt ! Per vincir lo poison de l’arma ! E dises que caldria tot quitar, Per caminar endacom mai... E disi que nostre amor es fòrt. Coma al temps de la joventut. E las mieunas pensadas s’envòlan. Alara escoti la nuèch prigonda. La mieuna aurelha sus ton còr Las mans sus tas ancas moflas. Escoti...