occitanissima

Trach d'un poèma inedich de L Cordas... paregut dins "Occitans" aprèp la mòrt lo 19 octobre 1987 Notat per Joan Maria Petit. Sansonha que la sòm-sòm dèu venir: a caval sus tas lunetas, a crambalhons sus un fus, brecairòlas , cambiròlas, de fantasmas cuol en sus, e clugadas las parpèlhas, sus un cèl grand de Menèrba nius fantasmas en plen Cèrç... La sòm-sòm es arribada a caval sus una craba la sòm sòm torna fugir a caval sus un polin. Benlèu l'aviam pas sonada que n'i a pron de far miègjorn pro d'una bona nuèitada tant que deman farà jorn. La sansònha es acabada , sòm-sòm vai còrrer l'estrada breçar la patz dels enfants e los sòmis per mila ans. Sòm, sòm, sòm, vèni , vèni , vèni, Sòm, sòm, sòm, vèni d'endacòm... Pas qu'una sansònha vièlha mas s'es sabuda gandir, Brecairòla per las maires. breçar la patz dels enfants, E los sòmis per mila ans. La sòm sòm se n'es anada. A caval sus una cabra . La sòm sòm vòl pas venir. Qu'avem tròp ...