occitanissima

Es grisa , e aplatussada als pòls . Quina idèa de la sonar coma la frucha benesida d'Eden. Sai qu' una trufariá aquela frucha estranha , malfasenta, que creis menimosament , per l'uèlh de la luneta, e que ja ardiá la paur, tal qu'un papa li brandiguèt l' aspersor crestian , en disent qu' aquèla Tèrra èra l'infèrn, un viatja quand sa fusada se sarrèt d'aquela redondedat , tala una ofèrta damnada al Dius de misericòrdia, tala la font prigonda de Iolanda, clitoridiana , renegaira , mas ailas totjorn atalentada de novèltats. Qualqu'un venguèt lo sonar... Albinus ... t'espèran al vitcòm..... Mas subte Nicolaï gulèt dins l'interfona: puta, i a pas res que marcha amont..... bolega te lo cuol?. Baissèt lo son al maximum. Clavèt lo fenestron que li tornava l'olor pudenta dels olargs e la votz tarribla del Nicolaï . L'asirat gulava en sordina... E cerquèt de contunhar un pauc mai son raisve polit.... Mas lo perdèt...