Lo cèl e la Tèrra.
Te clina pas aital fanton, a la fenèstra de las estelas Gaita aquí , escrit petit , « e pericoloso sporguesi” Riscas de cabussar sus Març, o se vira, Jupitèr o Pluton, D'anar vistalhar la Luna: Un sòmi qu'es pas de far S' enairar las alas al solelh? Que ton bèc tombe duganèl ! Tant val volar per las dunas. E... cap de pèira per t'assucar, Aquò's arriba qualques còps, Se pòt crosar un meteorit, Qualque mena d' estalatita; de tròp caminar aital, en pensada. Dins l'ombra clara de la nèu, Los dracs qu'emmascan la montanha, te chucaràn, l'arma pels uèlhs, .. .e la mesolha per la clòsca...òc. Lo cèl es coma l' aiga negra , Un ocean plond de calelhs atudats, Que fa bèl temps que tot es mòrt. Amont . E òc...la mesolha fosic . Fin finala lo cèl es un cementèri. Ne vòls? de mascas a la cara cubèrta, de biçòls? de plagas? de poisons? Veja ; la Tèrra una luòc dangeirós , sens veirial...