occitanissima

Viure e trabalhar al païs . Quina paraula bèla e tanben politica mas mespresada ara , e gaireben oblidada. E d'unes ne'n parlan coma d'un falorditge de bobos zinzin panpan en 1968. Sicre a dit que tu te choisis ton pays et ta langue. La liberté universalisante totale qu é. ' l'homme maître de son destin . Par malheur ce n'est pas réaliste. Il aurait du commencer sa vie publique, incognito ,dans un quartier de Clichy , d'Asnières ou de Tolbiac. Faisons lui confiance il se serait taillé rapidement . L'immigré de l'intérieur, c'est inapproprié d'en parler aujourd'hui? Pr'aquò fa mantuns còps una vertadièra declaracion d'amor a l'Occitània, al Païs al SUD. J'écris cela pour tous ceux qui étouffent dans la capitale. J'y ai passé 13 ans. Je connais très bien le malaise de vivre à l'étranger, sans vouloir s'avouer, qu'on est à l'étranger, car ce n'est pas «normal» , de se sentir aussi mal ,...

Pregarias Mans claveladas, mans jonchas , per pregar , A d'unes Dieus sords, que se rison de totes. Aqueles Dieus garrèls dels òmes, oblidóses. Que sia per la pluèja, la vida o las amors. Los Dieus sus son cadièral : Lor donèron l'òrt, lor donèron la Tèrra, com' un òrt. Un òme: En nos disent qu' aval, auriam pas cap de tristum , Quitament pas de malautias, d'espinas, de patiràsses. Un dièu pichon que brama: Vos disi, vos disi : aici pas cap d'enganas , Cap de tranugas, que te sufis de m'asorar. D'unes Dieus decebut, als autres amassats : Tira, la Tèrra èra un paradis, confitura pèls pòrcs . Que s'ameritan pas la Tèrra, aquelas moninas . E d' artèlhar pel monde, que lor avem fargat . E se virant a la monaca suplicanta, l'òme de genolhon, : Ajas pas paur l'amic la Tèrra es un paradis Vai i buta davant , e prega ton dieu te disi. IEU: Dempuèi nos gaitatz amont sus las nivols, Al pompidor reial, de l...

Après Carcassona òm ausis lo concertò costumièr dels comentaris curios . Mas l'actualitat buta la pòrta , per exemple La Depêche de Toulouse , tal un fara de la democracia , tal un exemple pel monde liure , s'atendresit e nos dis " tout de go "de pas nos descorar, qu'aquò's mirvèlhos, qu' l' Obelix a passat los 50 ans. Que 20000 personas se sian bolegadas per aparar una lenga blassada a mòrt, per aparar una cultura milenaria, los espantan pas mai los "Despachacolhons". Obelix ten lo còp. Mai grèu, la còla de "França" de rudbi es tocada de mòrt , tres jogaires del stade , se son faches empapaotar per una mèna de sècta , entre que pausavan nus pel calendièr de la pòsta, sai que mas o dison pas . Carla va quitar de cantar , çò qu'explica benlèu la meteò, e la dabalada ensolèlhda qu'avèm. E subretot novèla importanta , lo PSG jogarà un jorn contre l'Òm . Mas quand? Paures que la protèsta de Carcassona arriba a la tr...