occitanissima

Benastrucs los que son jamai partits endacòm mai, los que vivon lor libertat, egalitat, frairetat dins lor ròdol, vist que se creson  estajants de França : un  pais de quimèra . Mas ame la mòrt del paire , me trempèri dins un autre banh tot plen de la realitat crusèla , aviái pas encara compres cossí lo vilatge me mancariá un jorn. Un matin daissas lo pais, te' n vas e te despuèlhas , d'una pèl que tròbas ridicula , qu'es pas cap a la teuna talha, la prautís sens pietat la pèl del vèrm que t'a vista fòrçir, espetar fins a venir un òme . Fins ara t'agradava la pel de canilha estrecha que te plegava dins sa musica dolça , sas paraulas occitanas , que t 'aparava de la vilenia del monde , un monde d'amistat, de calor , que te fasiá coma un mantèl de remembres , que totas los amics e la familha i avia escalprat son nom, quitament son escais nom, coma òm fa ame los que devon se portar un gip après una fractura d'un braç, d'un...