occitanissima

Adiu. I a una mesada o doas; vejèri un savantas trufandèl , esclairat d'un premi nobel que parlava coma un libre. Un savant croata se me sovèni plan. Parlèt una miètga orada a la television d'internet , una discutida en fòrma de conferencia confidentiala dempuèi la Sorbona, qu'acrancèt pas gaire los jornalistes. Que los paures son totjorn aprèp Carla. Escotava que d'una aurèlha , mas dempuèi que l'ausiguèri que sa discutida me vonvonèja encara pel cap. L'òme saberut lo cresèguèt un pauc trufaira. Mas se trufava pas e me faguèt soscar. Lo genetician parlava de la necessaria e inagotabla diversitat culturala, e que la natura pòd pas que donar lo pièger e lo melhor , e que faltara totjorn , aquò's perque las doas partidas son ligadas , lo pièger estant pas que la contra partida bessona del melhor. Lo sèu premi nobèl , lo recaptèt per la gracia que faguèt de la reparticion dels gènas al sen d'una populacion, la quala reparticion se presenta jos la fòrm...