occitanissima

L'aiga me pivèla. Ont que siài. Coma un jorn dins Corsega ....  Remembre (al biais de Guilhem  de Peitieus ... e òc que perdone! ) òc la vida al mes d' agost , pren tot son sens e son gost , ambe la sabor dels potons , de l'amor dins l'ombra tebesa , lo riu passa sa posca blanca , ieu me sosteni de las tias ancas , que la Tèrra me done lo tornis, solide las fuèlhas frenisson, del crid del vent del paradis , mentre qu' udola lo cap en re , la teuna pregariá pagana , sus l'arcanèl tiblat de ma carn tot ven viu , blau e nolent. Tot s' endeven doç e liure La ont raja la pluèja fina Del riu clar e poderós , de la luta dels amorós La prèp del viòl que serpateja. Entre balats e castèls roïnats Ai begut a tas pòtas mudas ; quatre paraulas de libertat Aquò's la minuta de silenci. Parpalhòl . Los dieus se calan... Biscan de la minuta eterna. ...