occitanissima

Lo peis occitan es sortit de son bocal, per vistalhar la mar, de dejos. Qu'èra plan dins son bocal a l'aiga tebesa mas un pauc tròp salada per el.... Sa maire peis li ditz, de se calar a son petit cagador de peis , de se trobar leu leu un trabalh. Que ten pas cap d'argent per assadolar de fenhantas de peissonasses , que contunhan de manjar tant e mai. E lo pauròt cerca de pertot sens trobar de trabalh. Ni fotre ni mèrda... Qual a panat lo trabalh? Qual dona pas cap de trabalh als pichons peissons? E ben lo capitani pescaire, que vòl tot donar als requinas, que manjan a la taula sens pagar. Baste que lo peis nenon finisse de petar lo bocal, e que tròbe son apetis de libertat, de carabisondar a son biais, e parle a mai sa lenga, e fotèsse lo capitani dins lo bocal sens ren, sens rollex , sens cap de fauchon jos-marin, sens avion gigant per se'n tornar amb los ròms... Rai lo peisson petit bolegue la coa de joià , mas mantuns còps, sabèm pas s'aquò's per l...