occitanissima

Doçament, que s’agissia pas de tombar al fons del potz, entamenèt la davalada. Se sentiai pesuc. Comprenguèt que la quicha de l’èr començava de creisser. Li semblava d’alenar mal, e que la susor li gotava dins los uèlhs, e que trimava tant e mai per alisar pas. Sentia lo batement del sang dins las tempas. S’engulhèt dins lo trauc. Mas butèt sus quicòm de mòl e gròs que tampava la dubertura. Alenava sens poder contraròltlar sos moviments. Avia la sentida d'una urgençia mas benlèu que lo sang jà enaigava pas pron la cervèla, que l’espaventa li aviá levat las fòrças e las possibilitats de rasonar. Butèt fòrt la causa mofla qu' i aviá davant. N’i demorava pas qu’a dintrar las cambas que pindolavan defòra, dins lo conduch principal. Praquò notèt que dins aquela part las escobilhas s’èran amolonadas, que probable lo sistèm per aici marchava pas pus. Es alara qu’una alarme tindèt endacòm. E que d’un còp lo sas principal se dubriguèt . E que foguèt tirat de sa sosta p...